შეხვედრა მამაჩემთან ლეთას გადაღმა
(shexvedra mamachemtan letas gadagma)
იმ ღამით, როცა ლეთას მოვადგები,
როცა ქარონი ჩამისვამს ნავში
და მღვრიე ტალღებს
ჩვენი ნავი ნელა გაჰყვება,
როგორც არ უნდა ღრმად გეძინოს,
გაგეღვიძება,
ელდანაკრავი სიმწრისაგან დაიკბენ მაჯებს,
ახლობელთაც არაფერს ეტყვი,
თან არავის გამოიყოლებ,
ვაითუ მერე მათი ნახვის სურვილმა მძლიოს;
მარტო,
სულ მარტო მოადგები უდაბურ ნაპირს,
გულგახეთქილი ბუჩქის უკან აიტუზები,
ფრჩხილებით ქვას და მიწას მოპოტნი,
ახლოს მიიყრი,
მოაგროვებ,
დაიმარაგებ,
და მერე, როცა გაიგონებ ნიჩბების ტლაშუნს,
დაჭრილ მგელივით ბუჩქებიდან გამოვარდნილი
გაბოროტებით და ხმამაღლა დამიწყებ ძახილს:
„აქეთ რა გინდა,
აქეთ — არა,
არ წამოხვიდე.
შე ძაღლის ლეკვო,
ვიდრე დროა, გაბრუნდი უკან!“
ყოველთვის მშვიდი, გინებასაც არ დაინანებ,
ბრაზით, უმწეოდ,
ხულუკუღმა დამიშენ ქვა-ღორღს,
თან სახელსაც არ დამიძახებ,
თან სახესაც არ დამანახებ,
ვითომდა სხვა ხარ,
ვითომდა მანდ მესისხლე მიცდის...
„გაბრუნდი-მეთქი, წადი-მეთქი!
არ გესმის ჩემი?“
შენი ღრიალი გააყრუებს უდაბურ ჭალებს,
მაგრამ ქარონი ნაპირთან რომ ნავს მოაყენებს,
ჩიტივით საწყლად აბუზული
მომიხვალ ახლოს,
მთრთოლარე ხელით მომისინჯავ
სახეს და სხეულს
და ხმის კანკალით,
უსასოოდ იმასღა მკითხავ:
„მოგიკვდეს მამა,
რამე ხომ არ გატკინე, შვილო?“
და უბედური, და უმწეო,
და ბედნიერი
ჩუმად ჩამიკრავ ნაჯაფარი ხელებით გულში
და სიმწრისაგან მღელვარებით სუნთქვაშეკრული
ყელიდან ძლივსღა ამოღწეულ ბგერებით მეტყვი:
„როგორ დაღლილი,
გატანჯული, ნაიარევი,
როგორ სულაწიოკებული
მომიხველ, შვილო!..“
(shexvedra mamachemtan letas gadagma)
იმ ღამით, როცა ლეთას მოვადგები,
როცა ქარონი ჩამისვამს ნავში
და მღვრიე ტალღებს
ჩვენი ნავი ნელა გაჰყვება,
როგორც არ უნდა ღრმად გეძინოს,
გაგეღვიძება,
ელდანაკრავი სიმწრისაგან დაიკბენ მაჯებს,
ახლობელთაც არაფერს ეტყვი,
თან არავის გამოიყოლებ,
ვაითუ მერე მათი ნახვის სურვილმა მძლიოს;
მარტო,
სულ მარტო მოადგები უდაბურ ნაპირს,
გულგახეთქილი ბუჩქის უკან აიტუზები,
ფრჩხილებით ქვას და მიწას მოპოტნი,
ახლოს მიიყრი,
მოაგროვებ,
დაიმარაგებ,
და მერე, როცა გაიგონებ ნიჩბების ტლაშუნს,
დაჭრილ მგელივით ბუჩქებიდან გამოვარდნილი
გაბოროტებით და ხმამაღლა დამიწყებ ძახილს:
„აქეთ რა გინდა,
აქეთ — არა,
არ წამოხვიდე.
შე ძაღლის ლეკვო,
ვიდრე დროა, გაბრუნდი უკან!“
ყოველთვის მშვიდი, გინებასაც არ დაინანებ,
ბრაზით, უმწეოდ,
ხულუკუღმა დამიშენ ქვა-ღორღს,
თან სახელსაც არ დამიძახებ,
თან სახესაც არ დამანახებ,
ვითომდა სხვა ხარ,
ვითომდა მანდ მესისხლე მიცდის...
„გაბრუნდი-მეთქი, წადი-მეთქი!
არ გესმის ჩემი?“
შენი ღრიალი გააყრუებს უდაბურ ჭალებს,
მაგრამ ქარონი ნაპირთან რომ ნავს მოაყენებს,
ჩიტივით საწყლად აბუზული
მომიხვალ ახლოს,
მთრთოლარე ხელით მომისინჯავ
სახეს და სხეულს
და ხმის კანკალით,
უსასოოდ იმასღა მკითხავ:
„მოგიკვდეს მამა,
რამე ხომ არ გატკინე, შვილო?“
და უბედური, და უმწეო,
და ბედნიერი
ჩუმად ჩამიკრავ ნაჯაფარი ხელებით გულში
და სიმწრისაგან მღელვარებით სუნთქვაშეკრული
ყელიდან ძლივსღა ამოღწეულ ბგერებით მეტყვი:
„როგორ დაღლილი,
გატანჯული, ნაიარევი,
როგორ სულაწიოკებული
მომიხველ, შვილო!..“