სოხუმი
ძვირფასი ხარ მუდამ ჩემთვის,
დაცილება შენი მიმძიმს,
შენი ბაღის სუნთქვაც ვიცი,
ვერ ველევი ტალღის ციმციმს
და ”ნახვამდის” ვამბობ სევდით.
ოცნებათა წმინდა ბუდევ,
მშობლიურო, კიდევ გნახავ,
შენს სიყვარულს შევინახავ,
ამ იმედით მივალ ახლა,
რომ სულ მალე დაგიბრუნდე.
ვინც შენს მზეში არ დამწვარა,
არ უნახავს შენი დილა,
სურნელებით არ დამთვრალა
და შენს ტალღებს არ უსმინა,
ის არ გიცნობს, კარგო, არა!
როცა მზეა მწველზე მწველი,
შენი პალმის მფარავს ჩრდილი,
მესმის ტალღის მოძახილი
და ლივლივებს გადაშლილი
უნაპირო სივრცე ვრცელი
ხეივნების შარიშური,
ჟრიამული სიხალისის,
ყურში ახლაც ტკბილად ისმის,
დგას მრავალი კიპარისი
მორცხვი, როგორც დანიშნული.
ძვირფასი ხარ მუდამ ჩემთვის,
დაცილება შენი მიმძიმს,
შენი ბაღის სუნთქვა ვიცი,
ვერ ველევი ტალღის ციმციმს,
და – ”ნახვამდის”, ვამბობ სევდით.
შენც გახსოვს
შენც გახსოვს: ერთად გვიყვარდა ბაღში,
ყვავილებს შორის ოცნებით დგომა,
ახლა ფოთლები მიქრიან ქარში,
ყვავილიც დაჭკნა, ვით შემოდგომა.
ცაზე არა ჩანს პირბადრი მთვარე,
ცაზე გამოჩნდა ღრუბელი მქისე,
გვჯერა ერთმანეთს შევხვდებით მალე,
ერთად ვიქნებით ორივე ისევ.
მშვიდობით! მანთებ თვალების სხვით,
ჩვენ განშორების წუთები გვძულდა.
ჩვენ განშორების ავიტანთ ტკივილს,
გაზაფხულამდე გავუძლოთ უნდა!
და როცა სუნთქვა გაზაფხულისა,
გამოაღვიძებს ყვავილებს, გაშლის,
გამოღვიძება სიყვარულისა,
თუ შეგიძლია, მითხარი მაშინ!
წყურვილი
აი გაისმის მამლის ყივილი,
ცხენის ფეხის ხმა მოედო შუკებს,
გოგონა სარკმელს აღებს ღიმილით
და ძაღლს უწყრება-„მურია, ნუ ყეფ“.
აი მხედარი შედგა ჭიშკართან,
ფიცხელი ცხენი ტორს სცემს მიწაზე,
სარკმელში გოგო ამოცისკარდა
და ვაჟის ქურდულ მზერას იტაცებს.
- დედა, დედიკო, ვიღაც მგზავრია,
წყალს ამოივიღებ, ალბათ სწყურია…
- შვილო, გავარდი, ღვინო მიართვი,
ღვინის მირთმევა აფხაზურია.
- დედა, მხედარი გარს უვლის ეზოს,
როგორ უხდება ცხენის ჭენება.
ვაიმე, მამა რომ შემოესწროს,
მაშინ რაღა ვქნად, რა ეშველება!
- არაფერია… მე შევახსენებ…
და მოიგონებს იქნებ თვითონაც.
როცა ჩვენ სახლთან იდგა ასევე
ხახაგამშრალი და წყალს ითხოვდა…
ძვირფასი ხარ მუდამ ჩემთვის,
დაცილება შენი მიმძიმს,
შენი ბაღის სუნთქვაც ვიცი,
ვერ ველევი ტალღის ციმციმს
და ”ნახვამდის” ვამბობ სევდით.
ოცნებათა წმინდა ბუდევ,
მშობლიურო, კიდევ გნახავ,
შენს სიყვარულს შევინახავ,
ამ იმედით მივალ ახლა,
რომ სულ მალე დაგიბრუნდე.
ვინც შენს მზეში არ დამწვარა,
არ უნახავს შენი დილა,
სურნელებით არ დამთვრალა
და შენს ტალღებს არ უსმინა,
ის არ გიცნობს, კარგო, არა!
როცა მზეა მწველზე მწველი,
შენი პალმის მფარავს ჩრდილი,
მესმის ტალღის მოძახილი
და ლივლივებს გადაშლილი
უნაპირო სივრცე ვრცელი
ხეივნების შარიშური,
ჟრიამული სიხალისის,
ყურში ახლაც ტკბილად ისმის,
დგას მრავალი კიპარისი
მორცხვი, როგორც დანიშნული.
ძვირფასი ხარ მუდამ ჩემთვის,
დაცილება შენი მიმძიმს,
შენი ბაღის სუნთქვა ვიცი,
ვერ ველევი ტალღის ციმციმს,
და – ”ნახვამდის”, ვამბობ სევდით.
შენც გახსოვს
შენც გახსოვს: ერთად გვიყვარდა ბაღში,
ყვავილებს შორის ოცნებით დგომა,
ახლა ფოთლები მიქრიან ქარში,
ყვავილიც დაჭკნა, ვით შემოდგომა.
ცაზე არა ჩანს პირბადრი მთვარე,
ცაზე გამოჩნდა ღრუბელი მქისე,
გვჯერა ერთმანეთს შევხვდებით მალე,
ერთად ვიქნებით ორივე ისევ.
მშვიდობით! მანთებ თვალების სხვით,
ჩვენ განშორების წუთები გვძულდა.
ჩვენ განშორების ავიტანთ ტკივილს,
გაზაფხულამდე გავუძლოთ უნდა!
და როცა სუნთქვა გაზაფხულისა,
გამოაღვიძებს ყვავილებს, გაშლის,
გამოღვიძება სიყვარულისა,
თუ შეგიძლია, მითხარი მაშინ!
წყურვილი
აი გაისმის მამლის ყივილი,
ცხენის ფეხის ხმა მოედო შუკებს,
გოგონა სარკმელს აღებს ღიმილით
და ძაღლს უწყრება-„მურია, ნუ ყეფ“.
აი მხედარი შედგა ჭიშკართან,
ფიცხელი ცხენი ტორს სცემს მიწაზე,
სარკმელში გოგო ამოცისკარდა
და ვაჟის ქურდულ მზერას იტაცებს.
- დედა, დედიკო, ვიღაც მგზავრია,
წყალს ამოივიღებ, ალბათ სწყურია…
- შვილო, გავარდი, ღვინო მიართვი,
ღვინის მირთმევა აფხაზურია.
- დედა, მხედარი გარს უვლის ეზოს,
როგორ უხდება ცხენის ჭენება.
ვაიმე, მამა რომ შემოესწროს,
მაშინ რაღა ვქნად, რა ეშველება!
- არაფერია… მე შევახსენებ…
და მოიგონებს იქნებ თვითონაც.
როცა ჩვენ სახლთან იდგა ასევე
ხახაგამშრალი და წყალს ითხოვდა…