ერთი უბრალო, არამელოდიური სიმღერა
erti ubralo, aramelodiuri simgera
დილიდან ჩემს სახმო სიმებზე
ერთ არამელოდიურ სიმღერას ვუკრავ.
ყოველ ამონთხეულ აკორდში ან
ღვინის სისხლსავსე სიწითლე გიზგიზებს
ან მაცოცხლებელი პურის გემო.
ეს არ არის წმინდა ზიარება,-
შენი ვენახი და შენი ჯეჯილია,
რომელიც თუ აბრეშუმის ხაზგასმულ
სიმწვანედ არ დაედო
ჩემი სხეულის მტკივან უდაბნოს,
ე.ი. ვმარხულობ და
ატალღებული აბრეშუმიც კი
აკრძალული ძღომაა.
ჩემო მრავალწერტილო,
რომელი კალმახის ქვირითი ხარ,-
ზღვა აღარ ჰყოფნით სათევზაოდ
და ლამისაა, ცასაც შეაწვდიან
ჭიაყელიანი ანკესები,
რომლებიც მთელი ძალით თუ გამოსწიეს,
ვინ იცის, იქნებ დედა კალმახიც გამოჰყვეს
და ობლის გამოუმცხვარი კვერიც დაგვაყვედრონ.
ჩემო მრავალწერტილო,
ჩემო ვენახო
და ჩემო ჯეჯილო,
ეს არამელოდიური სიმღერა მაპატიე,-
შენთან სიკვდილიც მელოდიაა
და მე კი, შენი მზე, გაუგებრად ახალგაზრდა,
ჩემი ბგერის მწვერვალამდე ვერ ავიყვანე.
აქ:
დედიკოს საალერსო სიტყვებში,
ჩემს თმებში, რითმის ნაწნავივით
კოშკიდან ჩამოშვებულში,
ჩემს ნედლ და რძისფერ საქმროში,
რომლის თეთრ რაშსაც სიყვარულის საწვავი
შუა გზაში შემოელია,-
ჩემი მრავალჟამიერით
ვუშენებ ბუდეს
და სიმყარისათვის
ჩემს გულისფეთქვას, მტკივნეულს და უთანაბროს,
საძირკვლად ვუდებ!
ჩემი ძარღვების ხელშესახებ ელასტიურობას,
რომელიც ყოველწამს მაგრძნობინებს,
რომ მართლა თიხის დოქი და
ხავსიანი ლოდი კი არა,
ერთი ოქროსგულიანი კაცის,
ყველაზე დიიდი ოსტატის ქმნილება ვარ,
სისხლ-ხორციანი,
საძირკვლად ვუდებ!
ჩემი კანიდან,
ხავერდივით მინდვრიდან
ამოყვავებულ გვირილებს
საძირკვლად ვუდებ,
საძირკვლად ვუდებ,
საძირკვლად ვუდებ!
შენს დაძარღვულ სხეულზე პატარა ბორცვიც კი
მყინვარწვერობს
და სხეულში სიმაღლის ჭიანჭველებს მიფორიაქებს,
რომლებიც ძალიან თუ შემოგიჩნდნენ,
ბრიალა ნაკბენები ყოველ უჯრედზე
გაიდგამს ფესვებს
და მერე ვერც არამელოდიური სიმღერით დაიამებ
წითელ ნაკბენებად ამობურცულ სიმაღლეს
და ვერც რიტმის ჰორიზონტით.
ჩემო ყველაზე ხანგძლივო მირაჟო,
შენ როცა გინდა, დამამთავრე,
როგორც გინდა,ისე დამამთავრე,
ოღონდაც ყოველ წამს ნუ მაგრძნობინებ
ამ ერთადერთი,
ჩვენზე დედასავით გადმომხობილი ზეცის ტკივილს.
erti ubralo, aramelodiuri simgera
დილიდან ჩემს სახმო სიმებზე
ერთ არამელოდიურ სიმღერას ვუკრავ.
ყოველ ამონთხეულ აკორდში ან
ღვინის სისხლსავსე სიწითლე გიზგიზებს
ან მაცოცხლებელი პურის გემო.
ეს არ არის წმინდა ზიარება,-
შენი ვენახი და შენი ჯეჯილია,
რომელიც თუ აბრეშუმის ხაზგასმულ
სიმწვანედ არ დაედო
ჩემი სხეულის მტკივან უდაბნოს,
ე.ი. ვმარხულობ და
ატალღებული აბრეშუმიც კი
აკრძალული ძღომაა.
ჩემო მრავალწერტილო,
რომელი კალმახის ქვირითი ხარ,-
ზღვა აღარ ჰყოფნით სათევზაოდ
და ლამისაა, ცასაც შეაწვდიან
ჭიაყელიანი ანკესები,
რომლებიც მთელი ძალით თუ გამოსწიეს,
ვინ იცის, იქნებ დედა კალმახიც გამოჰყვეს
და ობლის გამოუმცხვარი კვერიც დაგვაყვედრონ.
ჩემო მრავალწერტილო,
ჩემო ვენახო
და ჩემო ჯეჯილო,
ეს არამელოდიური სიმღერა მაპატიე,-
შენთან სიკვდილიც მელოდიაა
და მე კი, შენი მზე, გაუგებრად ახალგაზრდა,
ჩემი ბგერის მწვერვალამდე ვერ ავიყვანე.
აქ:
დედიკოს საალერსო სიტყვებში,
ჩემს თმებში, რითმის ნაწნავივით
კოშკიდან ჩამოშვებულში,
ჩემს ნედლ და რძისფერ საქმროში,
რომლის თეთრ რაშსაც სიყვარულის საწვავი
შუა გზაში შემოელია,-
ჩემი მრავალჟამიერით
ვუშენებ ბუდეს
და სიმყარისათვის
ჩემს გულისფეთქვას, მტკივნეულს და უთანაბროს,
საძირკვლად ვუდებ!
ჩემი ძარღვების ხელშესახებ ელასტიურობას,
რომელიც ყოველწამს მაგრძნობინებს,
რომ მართლა თიხის დოქი და
ხავსიანი ლოდი კი არა,
ერთი ოქროსგულიანი კაცის,
ყველაზე დიიდი ოსტატის ქმნილება ვარ,
სისხლ-ხორციანი,
საძირკვლად ვუდებ!
ჩემი კანიდან,
ხავერდივით მინდვრიდან
ამოყვავებულ გვირილებს
საძირკვლად ვუდებ,
საძირკვლად ვუდებ,
საძირკვლად ვუდებ!
შენს დაძარღვულ სხეულზე პატარა ბორცვიც კი
მყინვარწვერობს
და სხეულში სიმაღლის ჭიანჭველებს მიფორიაქებს,
რომლებიც ძალიან თუ შემოგიჩნდნენ,
ბრიალა ნაკბენები ყოველ უჯრედზე
გაიდგამს ფესვებს
და მერე ვერც არამელოდიური სიმღერით დაიამებ
წითელ ნაკბენებად ამობურცულ სიმაღლეს
და ვერც რიტმის ჰორიზონტით.
ჩემო ყველაზე ხანგძლივო მირაჟო,
შენ როცა გინდა, დამამთავრე,
როგორც გინდა,ისე დამამთავრე,
ოღონდაც ყოველ წამს ნუ მაგრძნობინებ
ამ ერთადერთი,
ჩვენზე დედასავით გადმომხობილი ზეცის ტკივილს.