გაცივებული წვნიანი
gacivebuli wvniani
ღმერთო,
დაიფარე ჩემი ნარკომანი ძმა!
ვენები წარმოსახულ ზეცას ვეღარ იტევს
და ნანემსრებიდან სისხლი კი არა,
გათხევადებული სიზმრები იღვრება,
რომლებიც ისეთი შეჩვეული და უფანტაზიოა,
როგორც ჩემი გუგულიანი კედლის საათი.
ამ სიზმრების ტემპერატურა ცელსიუსობით არ იზომება...
ჩემი დაღლილი ძმის მტკივნეული ცახცახი მაიძულებს
მტრედისფერი სხეულის ყველა გაღებული ფანჯარა
საგულდაგულოდ დავგმანო,
ჩემი ხელების მუდმივი სიგრილე
ოფლით გატკეპნილ და ოფლადვე ამეტყველებულ შუბლს
წყაროსავით არ დავაფინო,
ჩარაზულ სხეულსაც კი უსირცხვილოდ გავეპარო
და ცოდვიანი ნემსებით ჩაზნექილ და დაჩხვლეტილ მიწას
ფრჩხილები მივამტვრიო,-
მარადი წყარო გამიბოროტდა და
სისხლის სიცხიანი გახსენებით
აიყვავა კეთილი სიგრილე.
ღმერთო,
დაიფარე შენი მწყურვალი შვილი!
ვენებით შეხვრეპილი ხელოვნური ზეცა
შემოაფხრიწე
და ხელში ქარვისფარად ანთებული შვილი
სანთელივით დააჭერინე.
ღმერთო,
ხორცი მტკივა,
სისხლიც მტკივა,ღმერთო
და დედაც:
კენჭებადღა ჩხარუნობს.
ეგ კენჭები ზღვის ნაპირას დატოვე,
დედა
და წვნიანი მოგვიმზადე,
შენი გადახუნებული სითბოთი დაგვაპურე:
საბნად დამზრალი მიწის სიშავე გვახურავს
და ზამთარი სწავლობს ჩვენს ანატომიას.
მაინც რა არის თებერვალი,-
უჰორიზონტო კონტრასტი,
ყინვით დაკორკოშებულ სუდარაზე
მოულოდნელ ღიმილს რომ მიგაბნევინებს,
შვების გაურკვეველ ბგერებს რომ ამოგათქმევინებს,
შეიძლება,
ბალახისფერი საღებავით გადაიღებო დაკოჟრილი ტანი
და მზე ერთადერთი ბრდღვიალა ნაყოფივით მიიბა კენწეროზე.
არადა,ისე მყარად დგახარ მიწის სტანდარტულ სიშავეში,
როგორც დიაბეტი ბებიაჩემის ჩამტკბარ სხეულში.
ეს სიტკბო ვერც კილოგრამობით
მარილმა ჩააქრო
და ვერც მილიონობით პატარა ტაბლეტმა
ჭამის წინ თუ ჭამის შემდეგ,-
ისევ ყოვლისშემძლე მიწა!
ღმერთო,
დაიფარე შენი ნარკომანი შვილი!
დედა დაასიზმრე,
დედის ლოცვებში რომ დევს სანიშნივით,
ფურცელივით რომ გასდის შუქი
და ჯერ მოუმზადებელი წვნიანიც კი უცივდება.
ქარვისფერი შვილი დაასიზმრე,
რომელმაც თათოებიც კი გადაიტყავა
უცნაურად კუთხოვანი სიტყვების წარმოთქმისას
და მამას:
ერთი წამით სიზმრიდან ამოყვინთულს,
ორ წელში საუკუნესავით დაბერებულს,
ყველა ხმოვანს მიჰკივის
და რამდენიმე პ.ს.-ს უტოვებს.
ღმერთო,
შენ თუ გინდა,
ერთი პ.ს. დაუტოვე,
ოღონდ ნამდვილი ზეცა მიეცი საწერად.
ნუთუ არცერთი მადლი,
თუნდაც ქვაზე დაუდებელი,
არ გეგულება ჩემი ძმის მხსნელად...
ნეტავ ეს უცნაური სირუხე
რომელ მგელს მოჰყვა,
ისე ავად მიღრენს,
უკან დავიხიე,
საკუთარი თავი ამოვიტყავე,
მკვდარი ზღვის სიმლაშე და
საუკუნეების წინ დაყვავილებული მეწამული
კოცონად დავინთე,-
როგორი ძნელია ნაცრისფერის დარბილება,
უმალ კაქტუსს მოითვინიერებ
და უდაბნოს მოურჩენელ სიმშრალეში
მდინარეებს ამოფხაჭნი...
ღმერთო,
დაიფარე შენი დამდნარი ძე!
აჰა,მადლიც,
ქვაზე კი არა,
ჩემს კალთაში ქარვისფრად მიყუჩებული
ძმისშვილი ჩემი!
gacivebuli wvniani
ღმერთო,
დაიფარე ჩემი ნარკომანი ძმა!
ვენები წარმოსახულ ზეცას ვეღარ იტევს
და ნანემსრებიდან სისხლი კი არა,
გათხევადებული სიზმრები იღვრება,
რომლებიც ისეთი შეჩვეული და უფანტაზიოა,
როგორც ჩემი გუგულიანი კედლის საათი.
ამ სიზმრების ტემპერატურა ცელსიუსობით არ იზომება...
ჩემი დაღლილი ძმის მტკივნეული ცახცახი მაიძულებს
მტრედისფერი სხეულის ყველა გაღებული ფანჯარა
საგულდაგულოდ დავგმანო,
ჩემი ხელების მუდმივი სიგრილე
ოფლით გატკეპნილ და ოფლადვე ამეტყველებულ შუბლს
წყაროსავით არ დავაფინო,
ჩარაზულ სხეულსაც კი უსირცხვილოდ გავეპარო
და ცოდვიანი ნემსებით ჩაზნექილ და დაჩხვლეტილ მიწას
ფრჩხილები მივამტვრიო,-
მარადი წყარო გამიბოროტდა და
სისხლის სიცხიანი გახსენებით
აიყვავა კეთილი სიგრილე.
ღმერთო,
დაიფარე შენი მწყურვალი შვილი!
ვენებით შეხვრეპილი ხელოვნური ზეცა
შემოაფხრიწე
და ხელში ქარვისფარად ანთებული შვილი
სანთელივით დააჭერინე.
ღმერთო,
ხორცი მტკივა,
სისხლიც მტკივა,ღმერთო
და დედაც:
კენჭებადღა ჩხარუნობს.
ეგ კენჭები ზღვის ნაპირას დატოვე,
დედა
და წვნიანი მოგვიმზადე,
შენი გადახუნებული სითბოთი დაგვაპურე:
საბნად დამზრალი მიწის სიშავე გვახურავს
და ზამთარი სწავლობს ჩვენს ანატომიას.
მაინც რა არის თებერვალი,-
უჰორიზონტო კონტრასტი,
ყინვით დაკორკოშებულ სუდარაზე
მოულოდნელ ღიმილს რომ მიგაბნევინებს,
შვების გაურკვეველ ბგერებს რომ ამოგათქმევინებს,
შეიძლება,
ბალახისფერი საღებავით გადაიღებო დაკოჟრილი ტანი
და მზე ერთადერთი ბრდღვიალა ნაყოფივით მიიბა კენწეროზე.
არადა,ისე მყარად დგახარ მიწის სტანდარტულ სიშავეში,
როგორც დიაბეტი ბებიაჩემის ჩამტკბარ სხეულში.
ეს სიტკბო ვერც კილოგრამობით
მარილმა ჩააქრო
და ვერც მილიონობით პატარა ტაბლეტმა
ჭამის წინ თუ ჭამის შემდეგ,-
ისევ ყოვლისშემძლე მიწა!
ღმერთო,
დაიფარე შენი ნარკომანი შვილი!
დედა დაასიზმრე,
დედის ლოცვებში რომ დევს სანიშნივით,
ფურცელივით რომ გასდის შუქი
და ჯერ მოუმზადებელი წვნიანიც კი უცივდება.
ქარვისფერი შვილი დაასიზმრე,
რომელმაც თათოებიც კი გადაიტყავა
უცნაურად კუთხოვანი სიტყვების წარმოთქმისას
და მამას:
ერთი წამით სიზმრიდან ამოყვინთულს,
ორ წელში საუკუნესავით დაბერებულს,
ყველა ხმოვანს მიჰკივის
და რამდენიმე პ.ს.-ს უტოვებს.
ღმერთო,
შენ თუ გინდა,
ერთი პ.ს. დაუტოვე,
ოღონდ ნამდვილი ზეცა მიეცი საწერად.
ნუთუ არცერთი მადლი,
თუნდაც ქვაზე დაუდებელი,
არ გეგულება ჩემი ძმის მხსნელად...
ნეტავ ეს უცნაური სირუხე
რომელ მგელს მოჰყვა,
ისე ავად მიღრენს,
უკან დავიხიე,
საკუთარი თავი ამოვიტყავე,
მკვდარი ზღვის სიმლაშე და
საუკუნეების წინ დაყვავილებული მეწამული
კოცონად დავინთე,-
როგორი ძნელია ნაცრისფერის დარბილება,
უმალ კაქტუსს მოითვინიერებ
და უდაბნოს მოურჩენელ სიმშრალეში
მდინარეებს ამოფხაჭნი...
ღმერთო,
დაიფარე შენი დამდნარი ძე!
აჰა,მადლიც,
ქვაზე კი არა,
ჩემს კალთაში ქარვისფრად მიყუჩებული
ძმისშვილი ჩემი!