დილით სიზმრები ადვილდება
dilit sizmrebi advildeba
დილით სიზმრები ადვილდება
და რთულ ოთახში
კეთილ სარკეს,
კეთილ სკამს
და კეთილ ფარდას ვხედავ.
დილა ღამეს ისე ამარტივებს,
როგორც ჩვენ
ლექციებზე შორ წინაპრებს.
ზოგს იქნებ ღირსების მედლებიც
ვესროლოთ ქამანდივით,
უმრავლესობა კი მაინც
ძველმოდური და გაუგებარია.
მათ გაუგებარ გულებს
სათუთად ვიღებთ ისტორიის წიგნებიდან,
დაფშვნამდე სტერილურ სინჯარაში
ვათავსებთ და მეცნიერებს ვუგზავნით
გოჯი-გოჯ შესასაწავლად.
მეცნიერები კი,
ეს გულმავიწყი ხალხი,
ყველას საკუთარი ღმერთი ცალკე სინჯარაში,
საკუთარ მტვრიან თაროზე რომ შემოუდვია
და სულ მის არგახსენებას ნატრობს,
თითქოს ზარები ჩამოგვეკრას,
ლითონის თავებს ისე მძიმედ აქნევენ.
ყველაფერი კი სულ ჩვენი
არასტერილური ფიქრების ბრალია
იმ გაცოცხლებულ სინჯარას რომ
თან გავაყოლეთ:
საიდან, როგორ
ისტორიული და ძველმოდური
გულების ფეთქვა.
საიდან, როგორ, ღმერთო ან
სადამდე ამ გულების კეთილი მახსოვრობა და
კეთილი ფიქრები
ჩვენი ბოროტი გულმავიწყობის
და ცოდვების სანაცვლოდ,
მათი ხმამაღალი ძგერა
ჩვენი შიშნარევი სიჩუმის სანაცვლოდ,
მათი ვერდამორჩილებული გულები
ჩვენი მარტივი გრძნობების სანაცვლოდ.
საიდან, როგორ,
სადამდე,ღმერთო.
ისინი კი,ის გულმავიწყი ხალხი,
ნემსის ყუნწშიც გაძვრებიან,
ოღონდ ღმერთი არ გაიხსენონ.
ეჭვის ჭია, ცოტა ხნის წინ
თავებს ზარებივით რომ აქნევინებდათ,
ერთ-ერთ აუცილებლად არგასახსენებელ თაროზე
დევს და ახლა უჯრედ-უჯრედ ზომავენ
იმ ძველმოდურ სიკეთეს,
გრძნობებს და
სიცოცხლეს.
ყოველი უჯრედი კი ისეთი დაუმორჩილებელია,
გგონია,სადაცაა,ხმლებსაც იშიშვლებს,
ეს სულ ჩვენი ფანტაზიებია,
თორემ ხმლებს ნეტავ საიდან იშიშვლებს,
ნეტავ რომელი ქარქაშიდან.
dilit sizmrebi advildeba
დილით სიზმრები ადვილდება
და რთულ ოთახში
კეთილ სარკეს,
კეთილ სკამს
და კეთილ ფარდას ვხედავ.
დილა ღამეს ისე ამარტივებს,
როგორც ჩვენ
ლექციებზე შორ წინაპრებს.
ზოგს იქნებ ღირსების მედლებიც
ვესროლოთ ქამანდივით,
უმრავლესობა კი მაინც
ძველმოდური და გაუგებარია.
მათ გაუგებარ გულებს
სათუთად ვიღებთ ისტორიის წიგნებიდან,
დაფშვნამდე სტერილურ სინჯარაში
ვათავსებთ და მეცნიერებს ვუგზავნით
გოჯი-გოჯ შესასაწავლად.
მეცნიერები კი,
ეს გულმავიწყი ხალხი,
ყველას საკუთარი ღმერთი ცალკე სინჯარაში,
საკუთარ მტვრიან თაროზე რომ შემოუდვია
და სულ მის არგახსენებას ნატრობს,
თითქოს ზარები ჩამოგვეკრას,
ლითონის თავებს ისე მძიმედ აქნევენ.
ყველაფერი კი სულ ჩვენი
არასტერილური ფიქრების ბრალია
იმ გაცოცხლებულ სინჯარას რომ
თან გავაყოლეთ:
საიდან, როგორ
ისტორიული და ძველმოდური
გულების ფეთქვა.
საიდან, როგორ, ღმერთო ან
სადამდე ამ გულების კეთილი მახსოვრობა და
კეთილი ფიქრები
ჩვენი ბოროტი გულმავიწყობის
და ცოდვების სანაცვლოდ,
მათი ხმამაღალი ძგერა
ჩვენი შიშნარევი სიჩუმის სანაცვლოდ,
მათი ვერდამორჩილებული გულები
ჩვენი მარტივი გრძნობების სანაცვლოდ.
საიდან, როგორ,
სადამდე,ღმერთო.
ისინი კი,ის გულმავიწყი ხალხი,
ნემსის ყუნწშიც გაძვრებიან,
ოღონდ ღმერთი არ გაიხსენონ.
ეჭვის ჭია, ცოტა ხნის წინ
თავებს ზარებივით რომ აქნევინებდათ,
ერთ-ერთ აუცილებლად არგასახსენებელ თაროზე
დევს და ახლა უჯრედ-უჯრედ ზომავენ
იმ ძველმოდურ სიკეთეს,
გრძნობებს და
სიცოცხლეს.
ყოველი უჯრედი კი ისეთი დაუმორჩილებელია,
გგონია,სადაცაა,ხმლებსაც იშიშვლებს,
ეს სულ ჩვენი ფანტაზიებია,
თორემ ხმლებს ნეტავ საიდან იშიშვლებს,
ნეტავ რომელი ქარქაშიდან.