ნიკო მიქაია

მომწყურებია აფხაზეთობა
momwyurebia afxazetoba
მთებს ოხშივარი ასდით ღრუბლებად,
ცამ ჩაიხუტა მიწის კალთები.
მწვერვალებს ახლავთ თითქოს სტუმრებად,
ღამის მუზები გადამთვრალები.

ერთი მელექსის ნაიარევზე,
გადაუშლიათ ტყეებს გულები.
და საქართველოს იალაღებზე,
არ ხორცდებიან თითქოს წყლულები.

ასდის ნისლებად ბარს ოხშივარი,
მთების კალთობა თითქოს მინდება.
მობინადრე ვარ მთის, უწყინარი
და თითქოს ვუცდი მეც შებინდებას.

მწვერვალი გულით ამოიოხრებს
და ამოუშვებს სულიდან ღრუბელს.
გაინავარდებს ცის კამარაზე,
თითქოს აღვივებს სინათლით გულებს.

და შემოდგომის იალაღებზე,
როცა გულ-მკერდი გადაყვითლდება.
როდესაც ნაძვი თოვლს ელოდება,
ამაყოფს ძლიერ და არ ყვითლდება.

გაივლის წლები და საუკუნე,
მე დავბერდები, ნაძვი კი-არა.
მე გავჩერდები, დამიზამთრდება,
არ ეპარება ნაძვებს ჭაღარა.

ხე დამამარცხებს, მაინც მაჯობებს,
წლები ჩემს თვალებს სადღაც დამალავს.
და ნაოჭებიც რომ მომერიონ,
ჩემი ცხოვრება მე ვერ დამდაღავს.

ხობისწყლისფერი ჩემი თვალები,
არ აიმღვრევა აროდეს წვიმით.
ჩემი ლექსებიც რუხი კლდისფერი,
არ მოიწყენენ ვფიქრობ და ვიცი.

სანამ კალამი მერჩის საწერად
და სანამ მუზა ლექსებად მიჭრის.
სანამ გაგრაში არ გავლექსდები
და სანამ გულში ბიჭვინთა მიჭირს.

სანამ არ დავწერ აჩადარაში
და ბაბუშერას ჩავიკრავ გულში.
სანამ სოხუმს არ მოვეფერები,
არ ჩაუძვრები მე ტყვარჩელს სულში.

არ ვინავარდებ გაგრის "პლიაჟებზე",
არ გაულექსავ მე სანამ რიწას.
ღმერთო, არ მომკლა სანამ არ ვნახავ
და არ ვაკოცებ ჩემს ბებერ მიწას!

სანამ არ დავწერ ლექსებს ათონში,
სანამ არ დავლევ ფსოუს წყალს ისევ.
ერთ ჯარისკაცად მიგულე მიწავ,
ჩემი ლექსებით ხომ შენკენ ვიწევ.

მთის ოხშივარი მაჩვენე ღმერთო,
როს იაისებს ჩემი ბიჭვინთა.
აჩადარასთან ზამბახი მორცხვი,
რომ იმაისებს ძველი მიწიდან.

სოხუმის ახლოს როს ძველი ტალღა,
მე ძველებურად ისევ გამწუწავს.
და პოეტობის სავანე ფსოუ,
პოეზიაში როცა გამწურავს.

მე ახლა ვხვდები ჩემს სიამაყეს,
ამაზე წმინდა არა მქონია.
მამაო ჩვენო, გთხოვ დამიბრუნე,
მე აფხაზეთის აკვატორია!

დილის აისზე გაღრუბლებისთვის,
ნისლი აყრილი მაღლა რიწიდან.
ჩემი ტკივილი გალექსებული
და წამოსული წმინდა მიწიდან.

მთებს ოხშივარი ასდით კოდორში,
სოხუმში ტალღა ტირის ობლობას.
და საქართველოს კვლავ ენატრება,
აფხაზეთისთვის დედა-მშობლობა.

მე კი უნიჭოდ მაინც ვეცადე,
ლექსად წარმოვთქვი ჩემი ტკივილი.
დედა-სამშობლო გიხმობს აფხაზეთს,
ეს გლოვა არის განა კივილი.

ტალღებისაც კი შემშურდა ახლა,
სოხუმის ქვებს რომ ეხუტებიან.
სვანეთს და კოდორს შუბლი შეუკრავთ,
ძმაკაცობაში ეჯიბრებიან.

მე გავნისლდები ბიჭვინთის მთაზე,
სხვას არ მოვითხოვ ქვეყნად არაფერს.
ზღვის ტალღასავით ჩავეკონები,
ჩავეხუტები დედა-აფხაზეთს.

სანამ მტერია გამეფებული,
წმინდა გიორგი ბორგავს, მღელვარებს.
შემოიჭრება ილორში სხივად
და თეთრ ოლარებს ააელვარებს.

სამეგრელოსთან დამეზობლდება
ენგურს იქიდან ბებერი გალი.
ო, როგორ მათრობს სოხუმის გულში
ზღვისფერთვალება ზღვასავით ქალი.

ქალი პალმობას მონატრებული,
რომ ეფერება ლოყებზე ქარი.
წარბნი მიჭვინთის ტყეების მსგავსნი,
კანი მაისის ზღვასავით მკრთალი.

როგორ მწყრუია ამ წუთას, ახლა
კოდორობა და აფხაზეთობა.
სად გაირბინა ნეტავ სატანამ,
რომ დაარღვია ჩვენი ერთობა.

წმინდა გიორგი შუბით დგას ხელში
და არ აპირებს მეტის ატანას.
უილორობა გასჩრია ყელში,
მალე განგმირავს ის ამ სატანას.

და განათდება კვლავ ძველი სხივი,
დავუბრუნდები ჩემს მიწა-წყაროს.
რომ ჩავეხუტო დედა აფხაზეთს,
ილორში ლექსი ავაელვარო.

ოჩამჩირეში გავშალო სუფრა
და გუმისტასთან გავლესო ხმალი.
კელასურიდან ბულვარს ჩავუყვე,
პალმებთან კვლავაც გავლექსო ქალი.

მომწყურებია ახლა, ამ წუთას,
გაგრის ნაპირზე აფხაზეთობა.
დაგვიბრუნდება მჯერა სულ მალე,
ძველი ძმობა და ძველი ერთობა.

ენგურს გადაღმაც გაიმაისებს,
ზღვაც დაიბრუნებს ჩვეულ სიმშვიდეს.
საღამოს მზე რომ დაიდაისებს,
პალმის ქალისკენ ქარი წამიღებს.

მერე სიკვდილზეც უარს აღარ ვიტყვი,
როს გავღრუბლდები, თუ გავნისლდები.
ვერა, ვერ გაძლებ უსაქართველოდ,
ჩვილი ბავშვივით ამიტირდები!

როგორ მომწყურდა ამ შუაღამისას,
ილორობა და აფხაზეთობა.
მამაო ჩვენო, გთხოვ დამიბრუნე,
ბებერ მიწასთან ურთიერთობა!