ზვი­ად რა­ტი­ა­ნი - შრომა ღამე. განმარტებითი ელე­გია

zviad ratiani shroma game ganmartebiti elegia
კარ­გი იქ­ნე­ბო­და ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა, მაგ­რამ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ;

შენ ბავშვს აძ­ი­ნებ გვერ­დით ოთ­ახ­ში,

მე კი აქ­ეთ მუხ­ლებ­ზე ვდგა­ვარ


და იატ­აკ­ზე მი­მო­ფან­ტულ სა­თა­მა­შო­ებს ყუთ­ში ვა­ლა­გებ -

დღე უკ­ვე დას­რუ­ლე­ბუ­ლია, ვიწყე­ბი

მე. სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში

უკ­ვე თუხ­თუ­ხებს ჩა­ი­და­ნი -


ვდუღ-დუღ-დუღ-დუღ­დე­ბი! და უკ­ვე მკერ­დ­შიც

(სად­ღაც, და­ახ­ლო­ე­ბით მკერ­დ­ში)

მე ვგრძნობ ვი­ღა­ცის გაღ­ვი­ძე­ბას, წა­მოდ­გო­მას. სა­ჭი­როა

და­ვის­ხა ჩაი, ყა­ვა მგო­ნი გაგ­ვი­თავ­და; და სა­ჭი­როა


უბ­რა­ლოდ ვწე­რო ყვე­ლა­ფე­რი,

რა­საც არ­ა­ვინ და­მი­ჯე­რებს, რა­საც აჯ­ო­ბებ­და

ამ რბილ სა­ვარ­ძელ­ში დი­ლამ­დე ჯდო­მა

და თვლე­მა. მაგ­რამ მე ვიწყე­ბი


მუხ­ლებ­ზე დგო­მით შუა ოთ­ახ­ში,

ვგრძელ­დე­ბი სა­წერ მა­გი­დას­თან. სა­ჭი­როა უბ­რა­ლოდ ვი­ყო

სიტყ­ვებ­თან და ტყუ­ილ-მარ­თალ წარ­სუ­ლებ­თან პი­რის­პირ მჯდო­მი

არ­ე­ულ სა­წერ მა­გი­დას­თან, სა­დაც ყვე­ლა­ფერს -


ყვე­ლა წიგნს და კა­ლამს და ფურ­ცელს -

იმ­თა­ვით­ვე მი­ვუ­ჩი­ნე თა­ვი­სი ად­გი­ლი; ამ­ი­ტო­მა­ცაა მუ­დამ არ­ე­უ­ლი

მა­გი­დაც და ფან­ჯ­რის რა­ფაც. ფან­ჯ­რის მიღ­მა კი

ჯერ უვ­არ­ს­კ­ვ­ლა­ვო შა­ვი ცაა, მე­რე თბი­ლი­სი,


სა­დაც იმ­დე­ნი პო­ე­ტი და ავ­ად­მ­ყო­ფია -

კარ­გი იქ­ნე­ბა ჩა­მოფ­რინ­დ­ნენ მო­ელ­ვა­რე ან­გე­ლო­ზე­ბი

და მა­თი ფრთი­დან ამ­ოც­ლი­ლი თუნ­დაც ერ­თი ოქ­როს ბუმ­ბუ­ლი

სულ ად­ვი­ლად გან­კურ­ნავ­და


ყვე­ლა ლექსს და ყვე­ლა ტკი­ვილს. ფან­ჯ­რის აქ­ეთ კი

მე ვიწყე­ბი! და ჩემს მკერ­დ­ში ჩა­კუმ­შუ­ლი ჩე­მი­ვე ას­ლი,

სხე­ულ­ში ჩას­მუ­ლი იგ­ი­ვე სხე­უ­ლი - და­პა­ტა­რა­ვე­ბუ­ლი,

რო­მე­ლიც ბორ­გავს და ყი­რა­ზე გა­და­დის -


შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია... და კარ­გი იქ­ნე­ბა

სე­რი­ო­ზუ­ლად და­ე­ლა­პა­რა­კოს მა­საც ან­გე­ლო­ზი

და გო­ნი­ე­რე­ბი­სა­კენ მო­უ­წო­დოს, მე კი ვიჯ­დე რბილ სა­ვარ­ძელ­ში

და ვთვლემ­დე. მაგ­რამ მე ვგრძელ­დე­ბი ღა­მის ქუ­ჩებ­ში,


ღა­მე მთავ­რ­დე­ბა. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და

გამ­თე­ნი­ი­სას ხე­ტი­ა­ლი: ძაღ­ლებს სძი­ნავთ, ხო­ლო ჩი­ტე­ბი

გა­უ­ბე­და­ვად ჭიკ­ჭი­კე­ბენ. პირ­ვე­ლი სხი­ვი

ბნე­ლია, რო­გორც სიყ­ვა­რუ­ლი, და ცი­ვია. პირ­ვე­ლი ხალ­ხი


მი­ა­გო­რე­ბენ ურ­ი­კე­ბით ბაზ­რის­კენ ყუ­თებს,

ურ­ი­კე­ბი ჭრი­ა­ლე­ბენ. მე­ო­რე ხალ­ხი

უახ­ლო­ე­სი პარ­კი­სა­კენ სა­სე­ირ­ნოდ მი­ძუნ­ძუ­ლე­ბენ;

ჩნდე­ბა პირ­ვე­ლი ავ­ტო­ბუ­სიც. მე მიყ­ვარ­და, მუ­დამ მიყ­ვარ­და


გამ­თე­ნი­ი­სას ხე­ტი­ა­ლი, რო­ცა ფიქ­რობ, რომ ხარ ნა­ტან­ჯი,

სის­ხ­ლებ­შემ­ხ­მა­რი, და­ძონ­ძი­ლი,

და ბარ­ბა­ცით რომ ბრუნ­დე­ბი და­კარ­გულ სახ­ლ­ში

შო­რე­უ­ლი, სა­ძა­გე­ლი მგზავ­რო­ბი­დან, -


და სა­დარ­ბა­ზო შე­სას­ვ­ლელ­თან შე­იძ­ლე­ბა და­ვი­ნა­ხო ჩე­მი­ვე თა­ვი,

სუფ­თად ჩაც­მუ­ლი, გა­პარ­სუ­ლი,

ნე­ტა­რე­ბით რომ აბ­ო­ლებს პირ­ველ სი­გა­რეტს

და უც­დის - ნუ­თუ იმ­ათ უც­დის? - ლიფ­ტი იღ­ე­ბა,


ის სი­გა­რე­ტის ნამწვს მო­ის­ვ­რის

და გა­ბად­რუ­ლი ეგ­ე­ბე­ბა საყ­ვა­რელ ცოლ-შვილს,

მე­რე მი­დი­ან. მე კი მივ­ს­დევ, და­ძონ­ძი­ლი, სის­ხ­ლებ­შემ­ხ­მა­რი,

მივ­ს­დევ და ვყვი­რი: ვის მიყ­ვე­ბით, მე ხომ ეს ვარ, მე ხომ ეს­ეც ვარ...