givi alxazishvili leqsebis krebuldian
ვისაც ოდესღაც ცრემლი გაუშრა
და სიმუნჯეში დარჩა თავისთვის -
ის აღმოაჩენს გაოგნებული:
სინათლეშიაც არარა მოჩანს!
და მაჯისცემა ძველი მდინარის
ისმის შორიდან, რომ ჯერ არ მორჩა,
რაც მეორდება გამუდმებულად
და როგორც კუდი ბოლოქანქარის
დახტის კალამი, სიტყვებით ბოჭავს
ცოცხალ-მკვდარ განცდებს;
აღარ იციან ჩემმა ფანჯრებმა
რომელი მხრისკენ გადაიხედონ,
რათა თვალები სამყაროს გაცდნენ
ვისაც ოდესღაც ცრემლი გაუშრა
და სიმუნჯეში დარჩა თავისთვის -
ის აღმოაჩენს გაოგნებული:
სინათლეშიაც არარა მოჩანს!
და მაჯისცემა ძველი მდინარის
ისმის შორიდან, რომ ჯერ არ მორჩა,
რაც მეორდება გამუდმებულად
და როგორც კუდი ბოლოქანქარის
დახტის კალამი, სიტყვებით ბოჭავს
ცოცხალ-მკვდარ განცდებს;
აღარ იციან ჩემმა ფანჯრებმა
რომელი მხრისკენ გადაიხედონ,
რათა თვალები სამყაროს გაცდნენ