ნოდარ დუმბაძე - გალაკტიონი

nodar dumbadze galaktion dumbadze nodar sabavshvo leqsi leqsebi bavshvebistvis leqsebi patarebistvis
შენთვის ახლობელს,
ჩემთვის შორეულს, -
ამბობს სიმღერას ქარი,
ისე გოდებენ ხეთა ტოტები,
როგორც ლარები ქნარის.
ჩემთვის შორეულს,
ცრემლებმორეულს,
შევცქერ უხილავ თვალებს.
გალაკტიონი განმარტოებით
ესტუმრე ზამთრის ბაღებს.
იმ საუბარით
რა დაუბარე,
ყორნებს რომ მიაქვთ სადღაც...
ლურჯა ცხენებით გადაუარე
იმ ჩემს სამყოფელ ალაგს.
უკან მოგდევდა ქარი სიმღერით
და ფანტელების ჯარი.
შენთვის ახლობელს,
ჩემთვის შორეულს, -
ამბავს ყვებოდა ქარი.
ამ ქარს ტყედ გაჭრილს, როგორც ოცნებას,
ვინ აუდგამდა ენას.
ლექსს თუ სცოდნია გასხივოსნება,
ძალა თუ ჰქონდა ზენას,
მზესთან საუბარს რა დაგიშლიდა,
ლექსის ღმერთკაცი თუ ხარ,
ბრმისთვის წყვდიადი გადაგიშლია
მკვდარს "მესაფლავე" უთხარ.
ჩემთან საუბრის დრო არა გქონდა,
არღვევდი ზეცის თაღებს,
თუმც ათასწლობით ითვლიდი დროს და
მე კი, ვითვლიდი წამებს.
ბოლოს გიპოვე და მაინც სდუმხარ,
ახალ სამყაროს ბადებ.
ვიჯექით, დიდხანს გისმენდი მდუმარს,
ათოვდა ზამთრის ბაღებს