ნოდარ დუმბაძე - გახსოვდეს. თურქო!

nodar dumbadze gaxsovdes turko dumbadze nodar leqsi leqsebi poezia
ვუყურებ ზეცის ლურჯ ტატნობზე მთვარის შემოსვლას,
და გული ჩემი მოგონების ტალღებს შერთვია;
მდინარის აქეთ მშობლიური საქართველოა,
მდინარის გაღმა ოსმალეთია.
ვიცი, ცეცხლს ყრიდნენ თვალებიდან შლეგი რაშები
და ბრძოლის ველზე უთვალავი თავი ეყარა,
მახვილს ითხოვდნენ აკვნიდანვე ჩვილი ბავშვებიც,
რომ მტრისთვის მკერდი გადაეღარათ.
ამ დედა მტკვარში სისხლის ტბორი არ დატეულა,
სიკვდილს შებმია თავგანწირულ გმირთა ლაშქარი,
ბოლოს მახვილი შიგ ვადაში გადამტვრეულა
და მაინც იყო: ჰეი, დაჰკარი!
მე ისიც ვიცი, ერთ ქართველზე ათი იყავით,
მონებად ყიდდით ქართველ ქალებს თვალებგიშრიანს,
მამულისათვის ვეცემოდით, მამულს ვფიცავდით
და ოსმალეთში ამბის მიმტანიც არ გაგვიშვია.
მე ისიც ვიცი, ბევრი არის მდინარის გაღმა,
არ ჩაჰქრობია სიცოცხლე და მკლავის იმედი;
და ბევრის გული ქცეულია მრისხანე ნაღმად,
ამღერებული, როგორც ჰიქმეთი.
რად გინდა, თურქო, ძველებურად ხმალი შემართო,
ვინ გითხრა, თითქოს შობიდანვე შენი მტერი ვარ,
არც მიფიქრია მკერდი სისხლით შეგიფერადო,
მაგრამ გახსოვდეს _ მე ქართველი ვარ.
რად მედავები მშობელ მიწას დასაბამიდან,
შავი ბალღამი გულში რად გაქვს შემონახული?
მე შენი ქვეყნის ტერფისტოლა მიწაც არ მინდა,
შენ კი წამართვი ოშკი, ხახული.
მდინარის გაღმა მე შენს მახვილს შემართულს ვხედავ,
გინდა გლოვაში გაითენოს დედა-თბილისმა,
გახსოვდეს, თურქო, შენ თამარის ლაშქარი გცემდა.
გახსოვდეს, თურქო, მე ქართველი ვარ