ნოდარ დუმბაძე - დაო!

nodar dumbadze dao dumbadze nodar leqsi leqsebi poezia
სარკმელს გამიღებს მთაწმინდის ქარი
და აკაციის ტოტებთან დაობს,
ჩვენი თბილისი, ჩვენივე მტკვარი
და მოგონება, ძვირფასო დაო.
გადამავიწყდა ყოველი თითქოს,
მაინც წარსულის ხსენებას ვბედავ.
გახსოვს? უეცრად წასული სითბო
და სიცოცხლეზე უტკბესი დედა...
მოდი, ვიფიქროთ წარსულზე ერთად,
რადგანაც იგი გვქონია ერთი,
ჩვენ ღვთისმშობელი გვეგონა დედა
და მამა _ თვითონ მაღალი ღმერთი.
გახსოვს? _ ზღაპარი ოქროს მამალზე
და ამირანზე ნათქვამი მითი,
ოცნება დედის იავნანაზე
და სანთლის ალზე დამწვარი თითი.360 361
ფერისცვალება უამრავ დღეთა,
მოგონებები ისევ რამდენი...
მერე, ვით შუქი, მოვიდა დედა
და მასთან ერთად დავიბადენით.
სარკმელს მიხურავს მთაწმინდის ქარი
და ახლა ჩემთან რაღაცას დაობს,
მაცოცხლებს დედა, თბილისი, მტკვარი
და შენზე ფიქრი, ძვირფასო დაო