ნოდარ დუმბაძე - რიწის გზა

nodar dumbadze riwis gza dumbadze nodar leqsebi leqsebis krebuli poezia
ბზიფის ხეობა ჩაჯანღებული,
გზა თითქოს ზეცის თაღზე ადისო.
კლდე, კლდეზე შუბლით დაჯახებული,
წარბებშეკრული სამარადისოდ.
შენს უნებურად უმატებ ნაბიჯს,
ღრუბლები ცაზე დინჯად მიდიან.
მარცხნივ ხრამია, ახედავ მარჯვნივ, -
შავი ლოდები ბეწვზე ჰკიდია.
უფრო მაღლდება სიცოცხლე შენი,
ხედავ მშვენებას, ჯერ უთქმელს ენით,
ცა დედამიწას საოცრად შვენის,
მიიწევს მთაში, მზემდის იზრდები.
წინ გადაგირბენს დამფრთხალი შველი -
და მხოლოდ მაშინ გამოფხიზლდები.
რა შეუძლია კაცის ძალასა,
კლდეს შეუნგრია გულის ფიცარი,
და რიწის ტბისკენ ფართო შარაგზა
მთებს დაუმიზნა, როგორც ისარი.
ამღერებული ავედი მთაში,
მზე შუბლზე ღრუბლის დალალს იხვევდა,
შემოდგა კლდეზე და რიწის ტბაში,
პატარძალივით ჩამოიხედა.
ტბა ნაპირს ტკბილად ესაუბრება,
ნაძვნარი მზესთან მოუბარია,
და რაც ჰქონია კარგი ბუნებას,
სუყველა რიწას მოუპარია.
გავცქერი ქედებს, ძმებივით შეყრილს,
მთაზე თოვლი ჩანს, ხელის დადება,
ჩანჩქერს კლდის ქიმზე უცდება ფეხი
და ნაპრალებში კისრით ვარდება.
- სალამი, მთებო, თქვენთან მოვედი!
- სიცოცხლე! - მესმის ყოველი მხრიდან,
და მეც, ვით ჩანჩქერს, კლდიდან მოხეთქილს,
ისე მჩქეფარე სიცოცხლე მინდა.