ნოდარ დუმბაძე - გაგონდები

nodar dumbadze gagondebi dumbadze nodar leqsebi leqsebis krebuli poezia
სიო რომ ვენახს მოირბენს,
მზე რომ ჩადნება დახრილი,
მობრუნებული სოფლისკენ
ბღავილს მოჰყვება ნახირი.
ეზოში დგახარ ჭადართან,
ხბოს უცდი - თუ დაბრუნდება,
დასავლეთი კი თანდათან
შენს კაბასავით ხუნდება.
მაღლა ჭადარის ფოთლებში
დაღლილი სკვინჩა იძინებს,
ეზოში, სიმარტოვეში,
ღარზე მთის წყალი ღიღინებს.
ცაზე ლაშქარი ვარსკვლავთა
იღვიძებს თითო-ოროლა,
ეზოში დგახარ ჭადართან,
ეალერსები ბოჩოლას.
ხელებს ჩასჭიდებ ყურებში,
ჭკვიან თვალებში ჩახედავ,
მერე აკოცებ ტუჩებში,
მოღებულ ჭიშკარს დაკეტავ -
და ბოლოს ამოიოხრებ,
ნეტავი, რაზე ღონდები,
ალბათ, ბოჩოლას ალერსზე
იმ ღამით მე გაგონდები.