დარდი – სულის მოუსვენრობაა, როცა ის ფიქრობს დაკარგულ სიამეზე, რითაც შეიძლებოდა მეტხანს დამტკბარიყო, ან როცა იტანჯება ამჟამად თავს დატეხილ ბოროტებაზე.
ჩვენი ბედნიერება სულაც არაა ყოველი სურვილის დაკმაყოფილება; როცა აღარაფერი დარჩება სანატრელი, ეს მხოლოდ სიჩლუნგეს იწვევს. მარადიული მისწრაფება ახალ–ახალი სიამოვნებისაკენ, ახალი სრულყოფილობისაკენ – აი რა არის ბედნიერება.
შური გახლავთ უკმაყოფილება სულისა, გამომდინარე იქიდან, რომ ჩვენთვის სასურველ სიკეთეს ფლობს სხვა კაცი, ვინც ამის ღირსად არ მიგვაჩნია.
პატიოსანი ადამიანი რომ სხვათა ბოროტებას ხედავს, რაღაც სირცხვილის განცდა ეუფლება.
×