ის, რაც თქვი
კარგი იქნება მჯეროდეს, რომ ერთ მშვენიერ დღეს
(რომელიც მართლაც იქნება მშვენიერი)
აღმომაჩენ და გაფართოებულ თვალებში
შვება ჩაგიდგება.
კარგი იქნება მჯეროდეს, რომ მოხვალ ოდესმე,
შემომაბრუნებ და მეტყვი სიტყვებს,
ვერავისთვის რომ მიწისგულზე ვერ გაიმეტე.
კარგი იქნება,
მაგრამ უკვე არაფრის მჯერა
და მეშინია დღის,
რომელიც მოვა ჩვეულებრივად
და დამაჯერებს, რომ
არ მოხვალ,
არ აღმომაჩენ,
არ მეტყვი სიტყვებს,
ვერავისთვის რომ მიწისგულზე ვერ გაიმეტე
და მე ვერ ვნახავ თვალებს, რომლებშიც
გახურებული ლითონივით
ჩადგება შვება.
1994 წლის აპრილი
ზოგადი ფიქრები კონკრეტული ფაქტების ირგვლივ
მე დღეს შენზე ვფიქრობ.
ხვალ, შეიძლება, სხვაზე ვიფიქრო.
მე არა ვარ კახპა
და ყველაზე მეტად სწორედ ის მტკივა,
რომ დღეს შენზე ვფიქრობ
და ხვალ, შეიძლება, სხვაზე ვიფიქრო.
მე - ყველაზე დიდი რეალისტი,
რომანტიზმის მეწამული მანტიით მოსილი,
სქესით - მდედრი
და მდგომარეობით - მარტოსული,
ვებრძვი ცხოვრებას,
რომელიც ჩემსავით მარტოა.
მე დღეს შენით ამოვქოლავ
ჩემი სულის სიცარიელეთ
და მიტოვებულ ცხოვრებას
პირში ჭრელი ჭინჭების ბურთს ჩავჩრი,
როგორც სატყუარას.
მე არ მსურს სიმართლე,
რომელიც ღმერთს დამაკარგვინებს.
ამიტომ,
დღეს ვიფიქრებ შენზე
და ჩუმად დაგითვლი ნეკნებს,
ეგებ, ჩემი ადგილი აღმოვაჩინო.
1994 წელი, ოქტომბერი
გამოფხიზლება
როცა ყველაფერს ვარქვი სურვილი,
ყველა სურვილიც მოვისურვილე
და ეს ცხოვრება, ოქროცურვილი,
მკვდრისფერი გახდა.
როცა ყველაფერს ერქვა სახელი,
თავისი, სხვისი არმოსახელე,
ვიყავი, მაგრამ ხელი ვახელი
და ცხადიც ახდა.
უკვე მწყინდება ფერი ნაცრისა
და თავს მაბეზრებს ბერწი ნარცისი,
ვიგონებ, როგორ გაანაცრისა
ფარდათა ახდა.
უკვე მინდება ოქროცურვილი.
ამ წყურვილს მიაქვს ყველა სურვილი
და ამ სურვილის ასე წყურვილიც
სურვილი გახდა.
იყოს სურვილი, ოღონდ შენფერი!
მკვდრისფერი, აბა, როგორ შემფერის,
როცა მზის იყო ყველა ის ფერი
სულ თან რომ მახლდა.
1998 წელი, დეკემბერი
არიზონა
... და მერე, როცა გაახელ თვალებს,
შორეულ ზღვებით მფრინავი თევზი,
ზაფხულის ქალებს, ზაფხულის ქალებს,
გასაგიჟებელ, ემთხვევი თმებზე.
შენი ბუნაგი ოდესღაც ყარდა
და შენი სული, წმინდა და სუფთა,
გულაჩუყებულ ფერიებს ჰყავდა,
როგორც ნაცნობი მიწების სუნთქვა.
ზაფხულის ქალებს ემოსათ თეთრი.
ეფიცხებოდნენ მზეს ქალაქები.
მაგრამ ქალაქებს შეჰყროდა კეთრი
და გამოჰყავდა თეთრი ლაქები.
მერე არღვევდა ჩუმად პირობას,
ვიღაც თავნება და ზნეკეთილი.
სიკვდილი, თურმე, ნიშნავს გმირობას,
თუკი ყველაფერს იტყვის წერტილი.
თუკი ქვიშები ცხელია ისე,
როგორც ხელები ნანატრ კერტებზე,
თუკი შუადღე, ავი და მქისე,
გაინებივრებს სავსე კვირტებად.
ეს მანამ, სანამ გაახელ თვალებს
და როცა შეძლებ, არ იყო გმირი,
ზაფხულის ქალებს, ზაფხულის ქალებს
ისევ უმღერებ დამუწულ პირით.
ამ თამაშიდან არ ხდება გასვლა.
გაორებული ხარ საოცრება.
მიგყვება, ბევრი ღიმილის ნაცვლად,
დუმილი - შენი თეთრი ოცნება...
1994 წელი, ივლისი.
საღებავები შეაშრა წვიმას..
საღებავები შეაშრა წვიმას
ზამთრის ტილოზე.
ჭლექიან ამინდს
გაწუწული ესხა მანტია.
ხმაჩახლეჩილი მესაუბრა
სევდის კილოზე
ძეი მარტია.
1989 წელი, მარტი
როგორც გალახული პატარძალი.
როგორც გალახული პატარძალი,
კუთხეში მივჯდები და ავტირდები.
ყველა დასტური და ანაკრძალი,
მოდგნენ და, ბნელეთის შეგირდებმა
არბიეს... სიბრიყვემ გადაძალა,
დღე ისემც ღამესთან შერიგდება.
1993 წელი, დეკემბერი
მე ისე მეშინია მარტოობის
მე ისე მეშინია მარტოობის,
ყველას მარტოობას ვაწიოკებ,
დაფნის ფოთლების და რტოების,
უცხო გვირგვინების გარეშე.
მერე ამ უბრალო მუხლისთავებს
დამტვერილ კუთხეებს მოვატარებ
და გულგრილ კედლებზე მიხლილ თავებს
ვაფენ მხურვალების არეში.
1995 წელი, აგვისტო
მგონია
მგონია, ისევ უღვთოდ გამძარცვეს...
მე სიყვარული – მუჭისტოლა განძი წამართვეს,
დიდხანს რომ მქონდა უდარდელად მობარებული.
შენ გუგულივით შემომისვამ გაპუტულ მართვეს
და მეც ვზრდი, ობოლს, სიკეთისთვის დაბადებული,
რომ მერე ისევ განვიძარცვო
შენი სიცივით.
1989 წელი, ოქტომბერი
თოვს
თოვს.
სიჩუმეა.
ფანტელები ასე მობრძანდებიან ყოველთვის –
თეთრი მდუმარებით.
ღამეულ ზმანებებთან დაირცხვინა ზეცამ,
შეწითლდა...
და ახლაც ფეხით ჩამოვიდა მიწაზე სევდა.
შენ ამ ჯადოსნურ ბილიკებით, ვიცი, ვერ მოხვალ.
იქ დამიტოვე ოცნებები, ღრუბელთა ზედა.
აქ, ჩემს სარკმელთან გაყინული ყველა შემოხმა...
სიჩუმეა.
თოვს.
1992 წელი, თებერვალი
გამოიღვიძებს
გამოიღვიძებს.
არა, მხოლოდ გამოფხიზლდება.
რა მიზეზია, რომ ეძინოს,
მე, განა, მძინავს?
მოჩვენებითი სიზარმაცით -
რომ შეშფოთება გამოსტყუოს მიპყრობილ თვალებს,
ჩამოიშორებს ნაჩვევ ნაპირებს...
მერე
ყველა ფერს,
ყველა მოფერებას,
ყველა განდობას
დაეკარგება
დაჩოქილი ჩემი სამყარო...
მოვა სიშმაგით,
პირფერობადატოვებული -
ვიცი, რარიგად იტაცებენ ჭრელი ნიღბები -
და ვერ დამალავს,
რასაც აპირებს.
ყველაფერს,
ყველა მოფერებას,
ყველა განდობას
უშეღავათო სითამამით
უნდა გამყაროს...
მოვალს ნაღველი,
მხეცი ჩემი,
გახელებული
და ვხვდები ასე,
მონადირე უიარაღოდ.
1991 წელი, ნოემბერი
ამ სახლს არ ახლავს.
ამ სახლს არ ახლავს
მოღუღუნე, ძველი ბუხარი
და, ამიტომაც,
ჩემი წილი დეკემბრის თოვლი
ცივ-ნაცრისფერი ჩაუკითხავს
შეჭირხლულ ფანჯრებს
ზეცის მილოცვებს.
1989 წელი, დეკემბერი
პასუხიანი კითხვები
რა ვუყო სურვილს,
მილიონობით სისხლისფერი ვარდით ნაჯერებს?
ან მოთმინებას,
ჩემი ცხოვრების უტყვ, ყრუ-მუნჯ მეგზურს?
ვინ მომიყვება ეკლიანი გზების სილბოზე,
ვინ დამაჯერებს,
არ მდომიაო ხელისგულივით ტენიან ველზე
კოცონებივით დანთებული დღეებით ტკბობა?..
თუნდ დაჩოქილი მივიტანდი სულს მზეებამდე!..
მტკივა მუხლები,
უფრო ხელი და გული მტკივა,
ნაზრობი ყინვით.
ბაირაღივით მივაფრენდი შენს ფერმკრთალ სახეს,
სახელს,
ვინ მოთვლის მერამდენედ ტუჩებზე დამდნარს
და ვამაყობდი უძვირფასეს ბგერათ მოყივნით,
დაუნდობელი...
ვის გავაგონო ზეთისხილის მორცხვი შრიალი,
ჩემში რომ იწყებს კიდევ ერთ და ახალ სიცოცხლეს?
ვის თვალს ექნება მზერა
ჩემებრ მშიერ თვალების და ფორიაქი,
დაყოლილი ამ თვალებივით?..
ან ვინ იცხოვრებს
ჩემი დღით და ჩემი შუადღით?
ვინ დავამძიმო?..
ხამი პერანგით - შიშველ ტანზე, მოვიწევ შენკენ.
რა გადამარჩენს სხვა
თუ არა შენი სურვილი?!
ტენიან ველზე,
ატანილი მთლად სიმღერებად, შენი მზეები დანთებულან,
ოქროცურვილი!..
მე მაპატიე
სისხლისფერი ვარდების ცრემლი,
აკივლებული ბილიკებით შლეგი თარეში...
მომატანინე
მოცახცახე ხელების სითბო...
ამომასუნთქე
უნატიფეს
სიმხურვალეში.
1993 წელი, ივლისი
ნეკერჩხლები
ჩემი ნეკერჩხლები,
როგორც ნაკვერჩხლები,
ზამთრისპირ ისევ გაღვივდებიან...
თურმე, სიბერეც ლამაზიაო,
ოღონდ ვნებიან...
ჩემი ნეკერჩხლები,
ჩემი ნეკერჩხლები
მეუბნებიან...
1989 წელი, ოქტომბერი
ნაპირი
ჩემი ნაპირი, ჰოი! რა შორს დევს -
გაანჩხლებული ზღვების ბეჭებზე...
დავიწერ ჯვარს და ბრჭყვიალა ორდენს
დავფშვნი დალოკილ, მაგარ კენჭებზე.
როდის დაგშორდით, მართლა არ ვიცი!
დაუღალავი მტკივა ფეხები.
ისევ ვთვრები და ისევ განვიცდი,
მსუყე ფიქრებში როცა გეხებით.
ვინ თქვა, ოცნება რომ ცისფერია
და ვარდისფერი - მისი სამოსი?!.
უტყვი გრძნობების ბრმა მისტერია!
სასიამოსი... სასიამოსი...
ვეჩვევი დუმილს და გარინდებას,
ქრება სურვილი ჟინით ატანის.
ჰო, მოსწყინდება და გაფრინდება
და გაიტანენ ბევრჯერ გატანილს...
მანამ კი მიდის დრო უსახური,
ორაკულების და პითიების.
უბერებელი იგი მსახური,
მონანიების და პატიების.
1992 წელი, დეკემბერი
იქამდე
არ კმარა მხოლოდ ჩემი სურვილი
დედამიწამ რომ იცვალოს ფერი.
ვერ მოვიკალი ისევ წყურვილი,
დარჩა სურვილი და - არაფერი.
არ მოიტანეს შენმა ხელებმა
წვეთი წყალი და ყლუპი ჰაერი
და სურვილების ამოხველება
გასრულდა, როგორც დღე სხვანაირი.
როგორ ერევი, ნეტა, ღამეებს
სულის წვისა და სხეულის შანთვის
თუ დასკდომამდე მიშრობს ბაგეებს
წყალი, რომელიც მე მომაქვს შენთვის.
1995 წელი, ოქტომბერი
ისევ
მე ისევ მინდა,
ცხოვრება ჩვილივით ვარდისფერი იყოს:
მიწა – ყვავილებით მოჩითული,
ზეცა – ვარსკვლავებით.
ამ სურვილით ვიძინებ და ვიღვიძებ.
შუალედებში მამთქნარებს და ვიზმორები.
ფანჯრიდან რუხი ცა და შავი მიწა მოჩანს.
მე ვარსკვლავებით და ყვავილებით მოჩითული მინდა.
რაც თავი მახსოვს, სულ ასე მინდა
და სულ სხვანაირადაა.
მარტო ვერაფერს ვცვლი
და, რადგან
ბედნიერების ნაგლეჯებად მიღება არ შემიძლია,
საკუთარი თავი დამეკარგა.
ბოლოს ფანჯარასთან იდგა, მახსოვს,
რუხ ცას, შავ მიწას უყურებდა და
სულ სხვა რამ უნდოდა.
2005 წელი, თებერვალი
როგორ?!
როგორ გაგიყო თხილის გული,
როცა ვიცი, რომ ნახევარი არცერთს გვეყოფა?
როგორ მოგართვა განუყოფლად,
უსუსური, არასმაქნისი
და გაგიმეტო სამუდამო სინანულისთვის?
როგორ ავიღო, გამოგართვა
და როგორ შევძლო, ბედნიერებით გაბრწყინებულ
მაგ სველ თვალებში
არ დავინახო არეკლილი ჩემი ხელები –
სამუდამო ზიზღის საგანი?..
მოდი, არ გვინდა თხილის გული.
ხომ უმისოდაც ანათებდა ჩვენთვის
მზე.
1995 წელი, აგვისტო
როცა
როცა ვერ გხედავ,
თვალები მტკივა და კიდევ რაღაც
ღრმად შიგნით, სხეულში.
სამყარო მრუდე სარკეებში იკეტება
და ისეთივე არანორმალური ჩანს,
როგორიც მე, როცა ვერ გხედავ
და სამყარო მრუდე სარკეებში იკეტება,
რადგან თვალები მტკივა და კიდევ რაღაც,
ღრმად შიგნით, სხეულში.
2002 წელი, ივლისი
სამი წერტილი
შენ –
ჩემ ცალ თირკმელს,
მარჯვენა ფილტვს,
ყველა კენტ მალას –
უბრალოდ გკითხე:
რა ჰქვია დღეებს,
რომლის წრეშიც
მე და შენ ვდგავართ?
დაუღლელ ლაქლაქს
წვრილმანებზე,
გრძელ გარინდებებს,
დამუხტულ ჰაერს
ერთმანეთით,
როცა გინდება
ყელს მოწოლილი
ნეტარების
გუგებში მალვა..?
მე –
შენ ცალ თირკმელს,
მარცხენა ფილტვს,
ყველა ლუწ მალას –
პასუხი არ მაქვს...
... იყავი,
მართლა?
2007 წელი, აპრილი
საღამო
სამი სხვადასხვა ადამიანი
მუნჯი ბილიკით მიუყვება
წაშლილ საღამოს.
ნაჯადოები, დაოთხილი გარბოდა ეს დღე,
ზღვარი არ ჰქონდა იმის სიურჩეს.
ხომ შეიძლება
მოლოდინმა ისე დაგღალოს,
ნატეხ-ნატეხად შეეფარო
პლედის სილურჯეს.
1993 წელი, ნოემბერი
სიზმარი
რატომ გაწვიმდა ნაქორწილევ მზეთა მხარეში?..
სირინოზების ეშხით მთვრალი, ელტვი ზმანებებს.
ვერას გეტყვიო, - მიბნედილი, მანიშნებ თვალით
და იღიმები, მოუთმენელ გულის ფარეში.
თავს არ განებებ.
ნისანის თვეა მომწყვდეული მაგ მკრთალ გუგებში.
თეთრი ხელებით ნებიერად თელავ ბალიშებს.
რისხვა რიალებს სირინოზთა ფიქალ ნაკვთებზე, -
არ მითხოვია, თურმე, შენგან მყიფე ნუგეში,
ჯიუტ ქალიშვილს.
თეთრი ხელებით მოაბნიე მთვლემარე ნილოსს
შმაგი სიყვითლით მოგიზგიზე ნორჩი ვარდები.
მე რა ვიცოდი? – მონატრებით იწვოდა ღამე,
ველური ნდომით მიხატავდა სუსხიან ტილოს
განავარდების.
მე რა ვიცოდი ნაღალატევ ზვირთთა ტკივილი!
სტუმარი მყავდა, მგელთა მეფე, გლახა – ლოგოსი...
შემოდგომისთვის უჩვეულო, მრუმე სიყვითლით,
სქელ ჭაობებში იშლებოდა უხმო კივილი –
თეთრი ლოტოსი.
შენ მოისვენებ მოციაგე ვარსკვლავთ გარეშე.
შეიმოსება მგლოვიარე ზეცა აწი და
მე რა მიშველის, ფრთებდაცვენილ ფერი-ფარვანას?..
რად? რად გინდოდა? ნაქორწილევ მზეთა მხარეში
რატომ გაწვიმდა?..
1993 წელი, იანვარი
კარგი იქნება მჯეროდეს, რომ ერთ მშვენიერ დღეს
(რომელიც მართლაც იქნება მშვენიერი)
აღმომაჩენ და გაფართოებულ თვალებში
შვება ჩაგიდგება.
კარგი იქნება მჯეროდეს, რომ მოხვალ ოდესმე,
შემომაბრუნებ და მეტყვი სიტყვებს,
ვერავისთვის რომ მიწისგულზე ვერ გაიმეტე.
კარგი იქნება,
მაგრამ უკვე არაფრის მჯერა
და მეშინია დღის,
რომელიც მოვა ჩვეულებრივად
და დამაჯერებს, რომ
არ მოხვალ,
არ აღმომაჩენ,
არ მეტყვი სიტყვებს,
ვერავისთვის რომ მიწისგულზე ვერ გაიმეტე
და მე ვერ ვნახავ თვალებს, რომლებშიც
გახურებული ლითონივით
ჩადგება შვება.
1994 წლის აპრილი
ზოგადი ფიქრები კონკრეტული ფაქტების ირგვლივ
მე დღეს შენზე ვფიქრობ.
ხვალ, შეიძლება, სხვაზე ვიფიქრო.
მე არა ვარ კახპა
და ყველაზე მეტად სწორედ ის მტკივა,
რომ დღეს შენზე ვფიქრობ
და ხვალ, შეიძლება, სხვაზე ვიფიქრო.
მე - ყველაზე დიდი რეალისტი,
რომანტიზმის მეწამული მანტიით მოსილი,
სქესით - მდედრი
და მდგომარეობით - მარტოსული,
ვებრძვი ცხოვრებას,
რომელიც ჩემსავით მარტოა.
მე დღეს შენით ამოვქოლავ
ჩემი სულის სიცარიელეთ
და მიტოვებულ ცხოვრებას
პირში ჭრელი ჭინჭების ბურთს ჩავჩრი,
როგორც სატყუარას.
მე არ მსურს სიმართლე,
რომელიც ღმერთს დამაკარგვინებს.
ამიტომ,
დღეს ვიფიქრებ შენზე
და ჩუმად დაგითვლი ნეკნებს,
ეგებ, ჩემი ადგილი აღმოვაჩინო.
1994 წელი, ოქტომბერი
გამოფხიზლება
როცა ყველაფერს ვარქვი სურვილი,
ყველა სურვილიც მოვისურვილე
და ეს ცხოვრება, ოქროცურვილი,
მკვდრისფერი გახდა.
როცა ყველაფერს ერქვა სახელი,
თავისი, სხვისი არმოსახელე,
ვიყავი, მაგრამ ხელი ვახელი
და ცხადიც ახდა.
უკვე მწყინდება ფერი ნაცრისა
და თავს მაბეზრებს ბერწი ნარცისი,
ვიგონებ, როგორ გაანაცრისა
ფარდათა ახდა.
უკვე მინდება ოქროცურვილი.
ამ წყურვილს მიაქვს ყველა სურვილი
და ამ სურვილის ასე წყურვილიც
სურვილი გახდა.
იყოს სურვილი, ოღონდ შენფერი!
მკვდრისფერი, აბა, როგორ შემფერის,
როცა მზის იყო ყველა ის ფერი
სულ თან რომ მახლდა.
1998 წელი, დეკემბერი
არიზონა
... და მერე, როცა გაახელ თვალებს,
შორეულ ზღვებით მფრინავი თევზი,
ზაფხულის ქალებს, ზაფხულის ქალებს,
გასაგიჟებელ, ემთხვევი თმებზე.
შენი ბუნაგი ოდესღაც ყარდა
და შენი სული, წმინდა და სუფთა,
გულაჩუყებულ ფერიებს ჰყავდა,
როგორც ნაცნობი მიწების სუნთქვა.
ზაფხულის ქალებს ემოსათ თეთრი.
ეფიცხებოდნენ მზეს ქალაქები.
მაგრამ ქალაქებს შეჰყროდა კეთრი
და გამოჰყავდა თეთრი ლაქები.
მერე არღვევდა ჩუმად პირობას,
ვიღაც თავნება და ზნეკეთილი.
სიკვდილი, თურმე, ნიშნავს გმირობას,
თუკი ყველაფერს იტყვის წერტილი.
თუკი ქვიშები ცხელია ისე,
როგორც ხელები ნანატრ კერტებზე,
თუკი შუადღე, ავი და მქისე,
გაინებივრებს სავსე კვირტებად.
ეს მანამ, სანამ გაახელ თვალებს
და როცა შეძლებ, არ იყო გმირი,
ზაფხულის ქალებს, ზაფხულის ქალებს
ისევ უმღერებ დამუწულ პირით.
ამ თამაშიდან არ ხდება გასვლა.
გაორებული ხარ საოცრება.
მიგყვება, ბევრი ღიმილის ნაცვლად,
დუმილი - შენი თეთრი ოცნება...
1994 წელი, ივლისი.
საღებავები შეაშრა წვიმას..
საღებავები შეაშრა წვიმას
ზამთრის ტილოზე.
ჭლექიან ამინდს
გაწუწული ესხა მანტია.
ხმაჩახლეჩილი მესაუბრა
სევდის კილოზე
ძეი მარტია.
1989 წელი, მარტი
როგორც გალახული პატარძალი.
როგორც გალახული პატარძალი,
კუთხეში მივჯდები და ავტირდები.
ყველა დასტური და ანაკრძალი,
მოდგნენ და, ბნელეთის შეგირდებმა
არბიეს... სიბრიყვემ გადაძალა,
დღე ისემც ღამესთან შერიგდება.
1993 წელი, დეკემბერი
მე ისე მეშინია მარტოობის
მე ისე მეშინია მარტოობის,
ყველას მარტოობას ვაწიოკებ,
დაფნის ფოთლების და რტოების,
უცხო გვირგვინების გარეშე.
მერე ამ უბრალო მუხლისთავებს
დამტვერილ კუთხეებს მოვატარებ
და გულგრილ კედლებზე მიხლილ თავებს
ვაფენ მხურვალების არეში.
1995 წელი, აგვისტო
მგონია
მგონია, ისევ უღვთოდ გამძარცვეს...
მე სიყვარული – მუჭისტოლა განძი წამართვეს,
დიდხანს რომ მქონდა უდარდელად მობარებული.
შენ გუგულივით შემომისვამ გაპუტულ მართვეს
და მეც ვზრდი, ობოლს, სიკეთისთვის დაბადებული,
რომ მერე ისევ განვიძარცვო
შენი სიცივით.
1989 წელი, ოქტომბერი
თოვს
თოვს.
სიჩუმეა.
ფანტელები ასე მობრძანდებიან ყოველთვის –
თეთრი მდუმარებით.
ღამეულ ზმანებებთან დაირცხვინა ზეცამ,
შეწითლდა...
და ახლაც ფეხით ჩამოვიდა მიწაზე სევდა.
შენ ამ ჯადოსნურ ბილიკებით, ვიცი, ვერ მოხვალ.
იქ დამიტოვე ოცნებები, ღრუბელთა ზედა.
აქ, ჩემს სარკმელთან გაყინული ყველა შემოხმა...
სიჩუმეა.
თოვს.
1992 წელი, თებერვალი
გამოიღვიძებს
გამოიღვიძებს.
არა, მხოლოდ გამოფხიზლდება.
რა მიზეზია, რომ ეძინოს,
მე, განა, მძინავს?
მოჩვენებითი სიზარმაცით -
რომ შეშფოთება გამოსტყუოს მიპყრობილ თვალებს,
ჩამოიშორებს ნაჩვევ ნაპირებს...
მერე
ყველა ფერს,
ყველა მოფერებას,
ყველა განდობას
დაეკარგება
დაჩოქილი ჩემი სამყარო...
მოვა სიშმაგით,
პირფერობადატოვებული -
ვიცი, რარიგად იტაცებენ ჭრელი ნიღბები -
და ვერ დამალავს,
რასაც აპირებს.
ყველაფერს,
ყველა მოფერებას,
ყველა განდობას
უშეღავათო სითამამით
უნდა გამყაროს...
მოვალს ნაღველი,
მხეცი ჩემი,
გახელებული
და ვხვდები ასე,
მონადირე უიარაღოდ.
1991 წელი, ნოემბერი
ამ სახლს არ ახლავს.
ამ სახლს არ ახლავს
მოღუღუნე, ძველი ბუხარი
და, ამიტომაც,
ჩემი წილი დეკემბრის თოვლი
ცივ-ნაცრისფერი ჩაუკითხავს
შეჭირხლულ ფანჯრებს
ზეცის მილოცვებს.
1989 წელი, დეკემბერი
პასუხიანი კითხვები
რა ვუყო სურვილს,
მილიონობით სისხლისფერი ვარდით ნაჯერებს?
ან მოთმინებას,
ჩემი ცხოვრების უტყვ, ყრუ-მუნჯ მეგზურს?
ვინ მომიყვება ეკლიანი გზების სილბოზე,
ვინ დამაჯერებს,
არ მდომიაო ხელისგულივით ტენიან ველზე
კოცონებივით დანთებული დღეებით ტკბობა?..
თუნდ დაჩოქილი მივიტანდი სულს მზეებამდე!..
მტკივა მუხლები,
უფრო ხელი და გული მტკივა,
ნაზრობი ყინვით.
ბაირაღივით მივაფრენდი შენს ფერმკრთალ სახეს,
სახელს,
ვინ მოთვლის მერამდენედ ტუჩებზე დამდნარს
და ვამაყობდი უძვირფასეს ბგერათ მოყივნით,
დაუნდობელი...
ვის გავაგონო ზეთისხილის მორცხვი შრიალი,
ჩემში რომ იწყებს კიდევ ერთ და ახალ სიცოცხლეს?
ვის თვალს ექნება მზერა
ჩემებრ მშიერ თვალების და ფორიაქი,
დაყოლილი ამ თვალებივით?..
ან ვინ იცხოვრებს
ჩემი დღით და ჩემი შუადღით?
ვინ დავამძიმო?..
ხამი პერანგით - შიშველ ტანზე, მოვიწევ შენკენ.
რა გადამარჩენს სხვა
თუ არა შენი სურვილი?!
ტენიან ველზე,
ატანილი მთლად სიმღერებად, შენი მზეები დანთებულან,
ოქროცურვილი!..
მე მაპატიე
სისხლისფერი ვარდების ცრემლი,
აკივლებული ბილიკებით შლეგი თარეში...
მომატანინე
მოცახცახე ხელების სითბო...
ამომასუნთქე
უნატიფეს
სიმხურვალეში.
1993 წელი, ივლისი
ნეკერჩხლები
ჩემი ნეკერჩხლები,
როგორც ნაკვერჩხლები,
ზამთრისპირ ისევ გაღვივდებიან...
თურმე, სიბერეც ლამაზიაო,
ოღონდ ვნებიან...
ჩემი ნეკერჩხლები,
ჩემი ნეკერჩხლები
მეუბნებიან...
1989 წელი, ოქტომბერი
ნაპირი
ჩემი ნაპირი, ჰოი! რა შორს დევს -
გაანჩხლებული ზღვების ბეჭებზე...
დავიწერ ჯვარს და ბრჭყვიალა ორდენს
დავფშვნი დალოკილ, მაგარ კენჭებზე.
როდის დაგშორდით, მართლა არ ვიცი!
დაუღალავი მტკივა ფეხები.
ისევ ვთვრები და ისევ განვიცდი,
მსუყე ფიქრებში როცა გეხებით.
ვინ თქვა, ოცნება რომ ცისფერია
და ვარდისფერი - მისი სამოსი?!.
უტყვი გრძნობების ბრმა მისტერია!
სასიამოსი... სასიამოსი...
ვეჩვევი დუმილს და გარინდებას,
ქრება სურვილი ჟინით ატანის.
ჰო, მოსწყინდება და გაფრინდება
და გაიტანენ ბევრჯერ გატანილს...
მანამ კი მიდის დრო უსახური,
ორაკულების და პითიების.
უბერებელი იგი მსახური,
მონანიების და პატიების.
1992 წელი, დეკემბერი
იქამდე
არ კმარა მხოლოდ ჩემი სურვილი
დედამიწამ რომ იცვალოს ფერი.
ვერ მოვიკალი ისევ წყურვილი,
დარჩა სურვილი და - არაფერი.
არ მოიტანეს შენმა ხელებმა
წვეთი წყალი და ყლუპი ჰაერი
და სურვილების ამოხველება
გასრულდა, როგორც დღე სხვანაირი.
როგორ ერევი, ნეტა, ღამეებს
სულის წვისა და სხეულის შანთვის
თუ დასკდომამდე მიშრობს ბაგეებს
წყალი, რომელიც მე მომაქვს შენთვის.
1995 წელი, ოქტომბერი
ისევ
მე ისევ მინდა,
ცხოვრება ჩვილივით ვარდისფერი იყოს:
მიწა – ყვავილებით მოჩითული,
ზეცა – ვარსკვლავებით.
ამ სურვილით ვიძინებ და ვიღვიძებ.
შუალედებში მამთქნარებს და ვიზმორები.
ფანჯრიდან რუხი ცა და შავი მიწა მოჩანს.
მე ვარსკვლავებით და ყვავილებით მოჩითული მინდა.
რაც თავი მახსოვს, სულ ასე მინდა
და სულ სხვანაირადაა.
მარტო ვერაფერს ვცვლი
და, რადგან
ბედნიერების ნაგლეჯებად მიღება არ შემიძლია,
საკუთარი თავი დამეკარგა.
ბოლოს ფანჯარასთან იდგა, მახსოვს,
რუხ ცას, შავ მიწას უყურებდა და
სულ სხვა რამ უნდოდა.
2005 წელი, თებერვალი
როგორ?!
როგორ გაგიყო თხილის გული,
როცა ვიცი, რომ ნახევარი არცერთს გვეყოფა?
როგორ მოგართვა განუყოფლად,
უსუსური, არასმაქნისი
და გაგიმეტო სამუდამო სინანულისთვის?
როგორ ავიღო, გამოგართვა
და როგორ შევძლო, ბედნიერებით გაბრწყინებულ
მაგ სველ თვალებში
არ დავინახო არეკლილი ჩემი ხელები –
სამუდამო ზიზღის საგანი?..
მოდი, არ გვინდა თხილის გული.
ხომ უმისოდაც ანათებდა ჩვენთვის
მზე.
1995 წელი, აგვისტო
როცა
როცა ვერ გხედავ,
თვალები მტკივა და კიდევ რაღაც
ღრმად შიგნით, სხეულში.
სამყარო მრუდე სარკეებში იკეტება
და ისეთივე არანორმალური ჩანს,
როგორიც მე, როცა ვერ გხედავ
და სამყარო მრუდე სარკეებში იკეტება,
რადგან თვალები მტკივა და კიდევ რაღაც,
ღრმად შიგნით, სხეულში.
2002 წელი, ივლისი
სამი წერტილი
შენ –
ჩემ ცალ თირკმელს,
მარჯვენა ფილტვს,
ყველა კენტ მალას –
უბრალოდ გკითხე:
რა ჰქვია დღეებს,
რომლის წრეშიც
მე და შენ ვდგავართ?
დაუღლელ ლაქლაქს
წვრილმანებზე,
გრძელ გარინდებებს,
დამუხტულ ჰაერს
ერთმანეთით,
როცა გინდება
ყელს მოწოლილი
ნეტარების
გუგებში მალვა..?
მე –
შენ ცალ თირკმელს,
მარცხენა ფილტვს,
ყველა ლუწ მალას –
პასუხი არ მაქვს...
... იყავი,
მართლა?
2007 წელი, აპრილი
საღამო
სამი სხვადასხვა ადამიანი
მუნჯი ბილიკით მიუყვება
წაშლილ საღამოს.
ნაჯადოები, დაოთხილი გარბოდა ეს დღე,
ზღვარი არ ჰქონდა იმის სიურჩეს.
ხომ შეიძლება
მოლოდინმა ისე დაგღალოს,
ნატეხ-ნატეხად შეეფარო
პლედის სილურჯეს.
1993 წელი, ნოემბერი
სიზმარი
რატომ გაწვიმდა ნაქორწილევ მზეთა მხარეში?..
სირინოზების ეშხით მთვრალი, ელტვი ზმანებებს.
ვერას გეტყვიო, - მიბნედილი, მანიშნებ თვალით
და იღიმები, მოუთმენელ გულის ფარეში.
თავს არ განებებ.
ნისანის თვეა მომწყვდეული მაგ მკრთალ გუგებში.
თეთრი ხელებით ნებიერად თელავ ბალიშებს.
რისხვა რიალებს სირინოზთა ფიქალ ნაკვთებზე, -
არ მითხოვია, თურმე, შენგან მყიფე ნუგეში,
ჯიუტ ქალიშვილს.
თეთრი ხელებით მოაბნიე მთვლემარე ნილოსს
შმაგი სიყვითლით მოგიზგიზე ნორჩი ვარდები.
მე რა ვიცოდი? – მონატრებით იწვოდა ღამე,
ველური ნდომით მიხატავდა სუსხიან ტილოს
განავარდების.
მე რა ვიცოდი ნაღალატევ ზვირთთა ტკივილი!
სტუმარი მყავდა, მგელთა მეფე, გლახა – ლოგოსი...
შემოდგომისთვის უჩვეულო, მრუმე სიყვითლით,
სქელ ჭაობებში იშლებოდა უხმო კივილი –
თეთრი ლოტოსი.
შენ მოისვენებ მოციაგე ვარსკვლავთ გარეშე.
შეიმოსება მგლოვიარე ზეცა აწი და
მე რა მიშველის, ფრთებდაცვენილ ფერი-ფარვანას?..
რად? რად გინდოდა? ნაქორწილევ მზეთა მხარეში
რატომ გაწვიმდა?..
1993 წელი, იანვარი