codnis mdzebneli igavi sibrdzne miniaturebshi sibrdznis simponia იგავი სიბრძნე საინტერესო საკითხავი
ერთი კაცი გარდაცვალების შემდეგ უფლის სამსჯავროზე წარდგა. დიდხანს უცქერდა შემოქმედი და დუმდა. კაცმა ვეღარ მოითმინა და ჰკითხა:
- ღმერთო, როგორია ჩემი ხვედრი? მდუმარედ რატომ მიყურებ? ნუთუ ცათა სასუფეველი არ დავიმსახურე? მე ხომ ვიტანჯე! - ღირსეულად განაცხადა განსასჯელმა.
- როდიდან ითვლება ტანჯვა დამსახურებად? - გაუკვირდა უფალს.
- მე ვატარებდი ძველ, დაფლეთილ სამოსს, ვჭამდი ქატოსა და ბარდას, წყლის გარდა არაფერს ვსვამდი, თავს უფლებას არ ვაძლევდი, ქალებზე მეფიქრა, დავაუძლურე სხეული მარხვითა და ლოცვით, - ჯიუტად განაგრძობდა თავდაჯერებული კაცი.
- კარგი, მესმის, რომ იტანჯებოდი, - თქვა ღმერთმა, - მაგრამ რისთვის იტანჯავდი თავს?
- შენს სადიდებლად, - დაუფიქრებლად უპასუხა კაცმა.
- კარგი დიდება კი მქონია, - ნაღვლიანი ღიმილი გაუკრთა უფალს, - ესე იგი, რა გამოდის? - მე ხალხს შიმშილით ვხოცავ, ვაიძულებ ათასი საშინელება ჩაიცვან და არასოდეს გაიგონ ჭეშმარიტი სიყვარულის ძალა?!
სიჩუმე ჩამოწვა.უფალი კვლავინდებურად უსიტყვოდ აკვირდებოდა კაცს.
- და მაინც, როგორია ჩემი ხვედრი? - კვლავ შეახსენა განაჩენის მომლოდინემ.
- ამბობ, ვიტანჯებოდიო, - ჩუმად წარმოთქვა უზენაესმა, - როგორ აგიხსნა, რომ გაგაგებინო... აი, მაგალითად, ხურო, რომელიც შენს წინ იყო აქ... ის მთელი ცხოვრებდა აშენებდა სახლებს ხალხისთვის - დარსა თუ ავდარში, სიცხესა თუ სიცივეში.შიმშილობდა, საშინლად იღლებოდა, ხშირად იჩეჩქავდა ჩაქუჩით თითებს და ამგვარად იტანჯებოდა, მაგრამ მაინც აშენებდა. შემდეგ კი პატიოსნად გამომუშავებულ გასამრჯელოს იღებდა. შენ კი... შენ მთელი ცხოვრება საკუთარი თავის ტანჯვას მოანდომე. სხვა არაფერი გაგიკეთებია - გამოდის, ამაოდ იცემდი თითებზე ჩაქუჩს.
წამიერად გაირინდა უფალი. მერე კი კაცს უთხრა:
- სახლი სად არის, - მე გეკითხები, - სად არის შენ მიერ აგებული ს ა ხ ლ ი ?!
გია მურღულია
ერთი კაცი გარდაცვალების შემდეგ უფლის სამსჯავროზე წარდგა. დიდხანს უცქერდა შემოქმედი და დუმდა. კაცმა ვეღარ მოითმინა და ჰკითხა:
- ღმერთო, როგორია ჩემი ხვედრი? მდუმარედ რატომ მიყურებ? ნუთუ ცათა სასუფეველი არ დავიმსახურე? მე ხომ ვიტანჯე! - ღირსეულად განაცხადა განსასჯელმა.
- როდიდან ითვლება ტანჯვა დამსახურებად? - გაუკვირდა უფალს.
- მე ვატარებდი ძველ, დაფლეთილ სამოსს, ვჭამდი ქატოსა და ბარდას, წყლის გარდა არაფერს ვსვამდი, თავს უფლებას არ ვაძლევდი, ქალებზე მეფიქრა, დავაუძლურე სხეული მარხვითა და ლოცვით, - ჯიუტად განაგრძობდა თავდაჯერებული კაცი.
- კარგი, მესმის, რომ იტანჯებოდი, - თქვა ღმერთმა, - მაგრამ რისთვის იტანჯავდი თავს?
- შენს სადიდებლად, - დაუფიქრებლად უპასუხა კაცმა.
- კარგი დიდება კი მქონია, - ნაღვლიანი ღიმილი გაუკრთა უფალს, - ესე იგი, რა გამოდის? - მე ხალხს შიმშილით ვხოცავ, ვაიძულებ ათასი საშინელება ჩაიცვან და არასოდეს გაიგონ ჭეშმარიტი სიყვარულის ძალა?!
სიჩუმე ჩამოწვა.უფალი კვლავინდებურად უსიტყვოდ აკვირდებოდა კაცს.
- და მაინც, როგორია ჩემი ხვედრი? - კვლავ შეახსენა განაჩენის მომლოდინემ.
- ამბობ, ვიტანჯებოდიო, - ჩუმად წარმოთქვა უზენაესმა, - როგორ აგიხსნა, რომ გაგაგებინო... აი, მაგალითად, ხურო, რომელიც შენს წინ იყო აქ... ის მთელი ცხოვრებდა აშენებდა სახლებს ხალხისთვის - დარსა თუ ავდარში, სიცხესა თუ სიცივეში.შიმშილობდა, საშინლად იღლებოდა, ხშირად იჩეჩქავდა ჩაქუჩით თითებს და ამგვარად იტანჯებოდა, მაგრამ მაინც აშენებდა. შემდეგ კი პატიოსნად გამომუშავებულ გასამრჯელოს იღებდა. შენ კი... შენ მთელი ცხოვრება საკუთარი თავის ტანჯვას მოანდომე. სხვა არაფერი გაგიკეთებია - გამოდის, ამაოდ იცემდი თითებზე ჩაქუჩს.
წამიერად გაირინდა უფალი. მერე კი კაცს უთხრა:
- სახლი სად არის, - მე გეკითხები, - სად არის შენ მიერ აგებული ს ა ხ ლ ი ?!
გია მურღულია