არაფერია უფრო მშვენიერი, ვიდრე ღვთიურთან მიახლოება და მისი სხივების ადამიანთა მოდგმაზე ფრქვევა. (ლუდვიგ ვან ბეთხოვენი)
არიან ადამიანები, რომლებიც არ იდრიკებიან ძალაუფლებისა და მოწყალების სიმძიმის ქვეშ, ადვილად ეგუებიან თავიანთ აღზევებასა და თავბრუ არ ესხმით, რაც უნდ მაღალი თანამდებობა ეჭიროთ. ხოლო ისინი, ვისაც ბრმა ფორტუნა დაუმსახურებლად გადმოხედავს მოწყალე თვალით და ლამის თრგუნავს თავისი მადლით, კადნიერად და განუზომლად ტკბებიან თავიანთი კეთილდღეობით. მათი გამოხედვა, სიარული, ხმა, ყოფაქცევა, მრავალი ხნის განმავლობაში ამჟღავნებს, თუ რაოდენ მოსწონთ თავი, რაოდენ შეგრფინვიან საკუთარ განდიდებას, ისე
დიდგულნი და ყოყოჩები ხდებიან, რომ მხოლოდ ძირს დაცემა თუ მოათვინიერებთ.. მაღალი თანამდებობა დიდ ადამიანს უფრო დიდს ხდის, პატარას კი უფრო პატარას. (ლაბრუერი)
არიან ისეთი ადამიანები, რომელნიც სიბერეშიაც ვერ გადასჩვევიან სიჭაბუკეს. (ავგუსტ კოცებუ)
არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც ძალიანა გვანან ნაზ იას, რომელთაც ფართო საზოგადო, საჩინო ასპარეზზე ვერავინ ხედავს; რომლებიც იბადებიან და კვდებიან გარეშეთა შეუმჩნევლათ, და იმავე დროს ისინიც ისეთივე საჭირო და აუცილებელი არიან ცხოვრებაში, როგორც მორცხვი, ნაზი და წყნარი ია ყვავილთა თაიგულში.. ნურავინ იფიქრებს, რომ ქვეყანაზე მარტო დიდ პიროვნებებს, მარტო გმირებს შეუძლიათ სარგებლობის მოტანა. ცხოვრებაში ყველას თავისი ადგილი აქვს. ის არომატი, ის სურნელება, რომელსაც თაიგული ავრცელებს ხოლმე თავის გარშემო. მარტო მაისის ვარდს, ზამბახსა, ან ყაყაჩოს კი არ ეკუთვნის; ამ სურნელების შექმნაში მორცხვ იასაც დიდი წილი უდევს... ( “ფიქრი“ 1914, №2, 8 იანვ. ორშ. გვ. 2.)
არსებობს ერთგვარი განდიდება, რაიც სულაც არ არის დამოკიდებული ბედისწერაზე: ეს მჟღავნდება თავდაჭერაში, ადამიანს რომ გამოარჩევს სხვებისგან და იუწყება მის ბრწყინვალე დანიშნულებასა და მომავალს. აგრეთვე უნებურად ფასდაუდებელს ხდის საკუთარ თავს. სწორედ ამგვარი თვისებები უხვეჭს კაცს ადამიანთა პატივისცემას და უფრო მეტად აღაზევებს მათ ზედა, ვიდრე წარმოშობა,
მდგომარეობა და თვით დამსახურებაც კი. (ლაროშფუკო)
არიან ადამიანები, რომლებიც არ იდრიკებიან ძალაუფლებისა და მოწყალების სიმძიმის ქვეშ, ადვილად ეგუებიან თავიანთ აღზევებასა და თავბრუ არ ესხმით, რაც უნდ მაღალი თანამდებობა ეჭიროთ. ხოლო ისინი, ვისაც ბრმა ფორტუნა დაუმსახურებლად გადმოხედავს მოწყალე თვალით და ლამის თრგუნავს თავისი მადლით, კადნიერად და განუზომლად ტკბებიან თავიანთი კეთილდღეობით. მათი გამოხედვა, სიარული, ხმა, ყოფაქცევა, მრავალი ხნის განმავლობაში ამჟღავნებს, თუ რაოდენ მოსწონთ თავი, რაოდენ შეგრფინვიან საკუთარ განდიდებას, ისე
დიდგულნი და ყოყოჩები ხდებიან, რომ მხოლოდ ძირს დაცემა თუ მოათვინიერებთ.. მაღალი თანამდებობა დიდ ადამიანს უფრო დიდს ხდის, პატარას კი უფრო პატარას. (ლაბრუერი)
არიან ისეთი ადამიანები, რომელნიც სიბერეშიაც ვერ გადასჩვევიან სიჭაბუკეს. (ავგუსტ კოცებუ)
არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც ძალიანა გვანან ნაზ იას, რომელთაც ფართო საზოგადო, საჩინო ასპარეზზე ვერავინ ხედავს; რომლებიც იბადებიან და კვდებიან გარეშეთა შეუმჩნევლათ, და იმავე დროს ისინიც ისეთივე საჭირო და აუცილებელი არიან ცხოვრებაში, როგორც მორცხვი, ნაზი და წყნარი ია ყვავილთა თაიგულში.. ნურავინ იფიქრებს, რომ ქვეყანაზე მარტო დიდ პიროვნებებს, მარტო გმირებს შეუძლიათ სარგებლობის მოტანა. ცხოვრებაში ყველას თავისი ადგილი აქვს. ის არომატი, ის სურნელება, რომელსაც თაიგული ავრცელებს ხოლმე თავის გარშემო. მარტო მაისის ვარდს, ზამბახსა, ან ყაყაჩოს კი არ ეკუთვნის; ამ სურნელების შექმნაში მორცხვ იასაც დიდი წილი უდევს... ( “ფიქრი“ 1914, №2, 8 იანვ. ორშ. გვ. 2.)
არსებობს ერთგვარი განდიდება, რაიც სულაც არ არის დამოკიდებული ბედისწერაზე: ეს მჟღავნდება თავდაჭერაში, ადამიანს რომ გამოარჩევს სხვებისგან და იუწყება მის ბრწყინვალე დანიშნულებასა და მომავალს. აგრეთვე უნებურად ფასდაუდებელს ხდის საკუთარ თავს. სწორედ ამგვარი თვისებები უხვეჭს კაცს ადამიანთა პატივისცემას და უფრო მეტად აღაზევებს მათ ზედა, ვიდრე წარმოშობა,
მდგომარეობა და თვით დამსახურებაც კი. (ლაროშფუკო)