კახეთში ფუნჩათ ჯამრული - ქართული ხალხური პოეზია

კახეთში ფუნჩათ ჯამრული
ათეთრებს შუბის ტარსაო,
ოთხითა სჭედავს ლურჯასა,
გახედავს ბორბლის მთასაო:
«ვერ გადივლისა ლურჯაი,
ვერ მაჰკიდებსა ნალსაო!
ქარსამაულის ბინასა
ვერ დავავლება თვალსაო!
_ ქაიავ, ქარსამაულო,
ქმარს ნუ უქარგავ ტყავსაო!
მოისხას ტყემან ფოთოლი _
დღეს გავუთენებ შავსაო!
მოვალის ფუნჩათ ჯამრული,
ცხვრებურად მოსჭრის თავსაო,
ცხენის გავაზე შეგისვამს,
მოკლეზე გავლევს გზასაო,
გაგმართებს საკახეთოდა,
ბორბლისას გასმევს წყალსაო...
მასდიონ ქარსამაულთა
უკუღმ ნაჭედის კვალსაო!»