ღამდება. გრემის ციხე-ქალაქთან,
(სადაც ინწოპა აბღავლებს ტალღებს)
ქართველთ ლაშქარი დადგა ბანაკად,
ვახშამი მოაქვთ ქალებს და ბალღებს.
სისხლისღვრით მოდის მტერი მზაკვარი,
ბრძოლა მოელით დაუნდობელი, _
ხვალ დაობლდება ბევრი სახლ-კარი
და ატირდება ბევრი მშობელი.
წინამძღოლები დასხდნენ თათბირად,
მიიღეს ფიცი, დასახეს გეგმა,
(მტერი ვერ დასძლევს დამხვდურთ ადვილად,
თუ არ უმტყუნა ქართველებს ბედმა).
აქა-იქ ცეცხლი შეუნთეს ქვაბებს,
სადღაც ფანდურიც აჟღერდა ტკბილად,
მერე დაღამდა, გამოჩნდა მთვარეც
და მებრძოლები განეწყვნენ ძილად.
მიყუჩდა ირგვლივ ყველა ხმამთქმელი,
სოფლიდან ძაღლის არ ისმის ყეფაც,
ჩამოიღვენთა თაფლის სანთელი,
გარინდებულა მებრძოლთა წყებაც.
თუმცა იქ, ბნელში, ყვავილთა ზღვაში,
თურმე არ სძინავთ, ფხიზლობენ წყვილად,
აბჯარასხმული მებრძოლი ვაჟი
გოგოს თითებზე შეეხო ფრთხილად:
"ჩემო ხატებავ - ჟამი მოვიდა
(პასუხს მოველი რამდენი ხანი)
ახლავე გახდე ჩემი ცოლი და
მერე ყველაფერს გავარდეს ჯანი.
ნუ მიმატოვებ ხვალისთვის ცალად,
ხოცვა იქნება, კვლა საშინელი,
შენი თანხმობით შემმატე ძალა,
იქნებ არ გავხდე დასატირელი."
გოგომ პასუხი დააგვიანა,
თავის სათქმელი არა თქვა უცბად,
მერე კი ნაზად გაეხმიანა
და გამომწვევი ღიმილით უთხრა:
"აი, იმ კლდეზე (თუკი მას დაძლევ),
ცას რომ აწვება ისე, ვით სოლი,
ამიყვანე და პირობას გაძლევ,
იქვე გავხდები მე შენი ცოლი."
ვაჟიც ვეღარა მალავდა ღიმილს,
ზურგზე შეისვა ძვირფასი განძი,
ძნელსაცალფეხოს აუყვა ბილიკს,
არაფრად თვლიდა ასასვლელ მანძილს.
გადაეყვლიფა მუხლისთავები,
ხელისგულებზეც დაასკდა ტყავი,
გოგოს გაეხსნა გულის კარები
(შორს, მთის გადაღმა ჩხაოდა ყვავი).
შემოხვეოდა განძი კისერზე,
გოგოს ძუძუებს გრძნობდა სიამით,
და აი, შედგა ფეხი კლდის წვერზე,
შემოეგება გრილი ნიავი.
შედგა ფეხი და ოდნავ შეყოვნდა
(თითქოს მოცელეს გალესილ ცულით),
მეხნაცემივით მძლავრად შეტოკდა
და მუხლჩაკეცილს გაუსკდა გული.
გოგოს კივილმა შედრიკა მთები,
ექომ ხეობა გააპო ზარით,
ჩამოსწეწოდა გიშერი თმები,
ცრემლები წასკდა ნიაღვრის დარი.
მისთვის საწუთრო უმალ დაიქცა
(ჩალად უღირდა სიცოცხლე განა?)
მძლავრი დაქნევით გულში ჩაიცა,
ვაჟის ნაქონი ორპირი დანა.
ცა გაფერმკრთალდა. ცისკრის ვარსკვლავმა
მზეს უწინამძღვრა, აუბა მხარი,
მტერს შეუტია ქართველთ ლაშქარმა
ორით ნაკლები ხმლითა და ფარით
ავტორი: ვახტანგ ჭანკოტაძე
(სადაც ინწოპა აბღავლებს ტალღებს)
ქართველთ ლაშქარი დადგა ბანაკად,
ვახშამი მოაქვთ ქალებს და ბალღებს.
სისხლისღვრით მოდის მტერი მზაკვარი,
ბრძოლა მოელით დაუნდობელი, _
ხვალ დაობლდება ბევრი სახლ-კარი
და ატირდება ბევრი მშობელი.
წინამძღოლები დასხდნენ თათბირად,
მიიღეს ფიცი, დასახეს გეგმა,
(მტერი ვერ დასძლევს დამხვდურთ ადვილად,
თუ არ უმტყუნა ქართველებს ბედმა).
აქა-იქ ცეცხლი შეუნთეს ქვაბებს,
სადღაც ფანდურიც აჟღერდა ტკბილად,
მერე დაღამდა, გამოჩნდა მთვარეც
და მებრძოლები განეწყვნენ ძილად.
მიყუჩდა ირგვლივ ყველა ხმამთქმელი,
სოფლიდან ძაღლის არ ისმის ყეფაც,
ჩამოიღვენთა თაფლის სანთელი,
გარინდებულა მებრძოლთა წყებაც.
თუმცა იქ, ბნელში, ყვავილთა ზღვაში,
თურმე არ სძინავთ, ფხიზლობენ წყვილად,
აბჯარასხმული მებრძოლი ვაჟი
გოგოს თითებზე შეეხო ფრთხილად:
"ჩემო ხატებავ - ჟამი მოვიდა
(პასუხს მოველი რამდენი ხანი)
ახლავე გახდე ჩემი ცოლი და
მერე ყველაფერს გავარდეს ჯანი.
ნუ მიმატოვებ ხვალისთვის ცალად,
ხოცვა იქნება, კვლა საშინელი,
შენი თანხმობით შემმატე ძალა,
იქნებ არ გავხდე დასატირელი."
გოგომ პასუხი დააგვიანა,
თავის სათქმელი არა თქვა უცბად,
მერე კი ნაზად გაეხმიანა
და გამომწვევი ღიმილით უთხრა:
"აი, იმ კლდეზე (თუკი მას დაძლევ),
ცას რომ აწვება ისე, ვით სოლი,
ამიყვანე და პირობას გაძლევ,
იქვე გავხდები მე შენი ცოლი."
ვაჟიც ვეღარა მალავდა ღიმილს,
ზურგზე შეისვა ძვირფასი განძი,
ძნელსაცალფეხოს აუყვა ბილიკს,
არაფრად თვლიდა ასასვლელ მანძილს.
გადაეყვლიფა მუხლისთავები,
ხელისგულებზეც დაასკდა ტყავი,
გოგოს გაეხსნა გულის კარები
(შორს, მთის გადაღმა ჩხაოდა ყვავი).
შემოხვეოდა განძი კისერზე,
გოგოს ძუძუებს გრძნობდა სიამით,
და აი, შედგა ფეხი კლდის წვერზე,
შემოეგება გრილი ნიავი.
შედგა ფეხი და ოდნავ შეყოვნდა
(თითქოს მოცელეს გალესილ ცულით),
მეხნაცემივით მძლავრად შეტოკდა
და მუხლჩაკეცილს გაუსკდა გული.
გოგოს კივილმა შედრიკა მთები,
ექომ ხეობა გააპო ზარით,
ჩამოსწეწოდა გიშერი თმები,
ცრემლები წასკდა ნიაღვრის დარი.
მისთვის საწუთრო უმალ დაიქცა
(ჩალად უღირდა სიცოცხლე განა?)
მძლავრი დაქნევით გულში ჩაიცა,
ვაჟის ნაქონი ორპირი დანა.
ცა გაფერმკრთალდა. ცისკრის ვარსკვლავმა
მზეს უწინამძღვრა, აუბა მხარი,
მტერს შეუტია ქართველთ ლაშქარმა
ორით ნაკლები ხმლითა და ფარით
ავტორი: ვახტანგ ჭანკოტაძე