ბულბული თითქოს მუსიკას უსმენდა,
რომელიც ნიავს შორიდან მოჰქონდა,
და მე კი გულისხმას პასუხს ვერ ვაძლევდი
ჯაზი თუ მდუმარე ბულბული მომწონდა.
ჰანგების მეუფე მოწყენით დაჰმზერდა
ღიმილით გაპობილ ვარდების ბაგეებს,
რა არის განწყობა ცხოვრების მორევში
რაღაცით მუდამ რომ გვტანჯავს და გვამხედრებს.
ძველ გაგრას მზე ეხუტებოდა
და ვარდებს აღგზნებით ჰკოცნიდა.
ავდექი და ბილიკს ზღვისაკენ გავყევი,
ფიქრებში დავა და კამათი მომწყინდა.
ზღვა,ომი,ღელვა,არდაცხრომა
გარდასულ ტკივილს და სიხარულს მახსენებს,
აწმყო კი მომავლის შიშით და იმედით
გულში ზღვად ბორგავს და წამით არ მასვენებს.
მიყვარდა მე ადრე ბულბულის ღიმილი,
დღესჯაზის ხარხარი ნერვებზე ჯამბაზობს,
ვიღაცა რომ მოდის უსიერ ტევრიდან,
მასაც რა მოაქვს და ნეტავ რას მთავაზობს?
სიცოცხლე მარადის ცხოვრების ზვირთებით
არასდროს არ მტოვებს ტკივილის გარეშე,
ჭენების წყურვილით ამტყდარი რაშებით,
სამყარო ცხელ გულში ცეცხლს დაათარეშებს.
მზე ზღვაში ჩაცურდა,ორკესტრი გრიგალობს,
მდუმარე ბულბული საფიქრალს არ წყდება.
ზღვა,თითქოს,მზის ჩასვლას ტკივილით განიცდის,
ბორგავს და ღმუილით ნაპირებს აწყდება.
რომელიც ნიავს შორიდან მოჰქონდა,
და მე კი გულისხმას პასუხს ვერ ვაძლევდი
ჯაზი თუ მდუმარე ბულბული მომწონდა.
ჰანგების მეუფე მოწყენით დაჰმზერდა
ღიმილით გაპობილ ვარდების ბაგეებს,
რა არის განწყობა ცხოვრების მორევში
რაღაცით მუდამ რომ გვტანჯავს და გვამხედრებს.
ძველ გაგრას მზე ეხუტებოდა
და ვარდებს აღგზნებით ჰკოცნიდა.
ავდექი და ბილიკს ზღვისაკენ გავყევი,
ფიქრებში დავა და კამათი მომწყინდა.
ზღვა,ომი,ღელვა,არდაცხრომა
გარდასულ ტკივილს და სიხარულს მახსენებს,
აწმყო კი მომავლის შიშით და იმედით
გულში ზღვად ბორგავს და წამით არ მასვენებს.
მიყვარდა მე ადრე ბულბულის ღიმილი,
დღესჯაზის ხარხარი ნერვებზე ჯამბაზობს,
ვიღაცა რომ მოდის უსიერ ტევრიდან,
მასაც რა მოაქვს და ნეტავ რას მთავაზობს?
სიცოცხლე მარადის ცხოვრების ზვირთებით
არასდროს არ მტოვებს ტკივილის გარეშე,
ჭენების წყურვილით ამტყდარი რაშებით,
სამყარო ცხელ გულში ცეცხლს დაათარეშებს.
მზე ზღვაში ჩაცურდა,ორკესტრი გრიგალობს,
მდუმარე ბულბული საფიქრალს არ წყდება.
ზღვა,თითქოს,მზის ჩასვლას ტკივილით განიცდის,
ბორგავს და ღმუილით ნაპირებს აწყდება.
ენვერ სალაყაია