ძმათა მკვლელი ომის დროს, სამთავროში შეიარაღებული ჯგუფი შემოვიდა-ორმოცამდე იქნებოდნენ. მამა გაბრიელმა ისინი სიყვარულით მიიღო,იარაღი ააყრევინა, ტაძარში შეიყვანა, მუხლთმოდრეკით ”მამაო ჩვენო” ათქმევინა,ჯვრები აჩუქა და ამბიონიდან ღვთისა და ერის სიყვარულზე უქადაგა,შემდეგ შეეკითხა:
-საით გაგიწევიათ, რა საქმეზე მიდიხართ?
მათ ომახიანად უპასუხეს,-ზუგდიდში მივდივართ საომრადო.
-მერედა,ვის უნდა ესროლოთ, იქ ხომ ქართველები არიან?!-იკითხა ბერმა,ხელები ასწია და დაიყვირა:
-მესროლეთ მე ვარ საქართველო!!!-შემდეგ აიღო კვერთხი და შესძახა:
-ამით დაგიმტვრევთ თავებს,თქვენ ქუდები კი არა, ლეჩაქები უნდა გეხუროთ! ( ამ მომენტს ცოტა არბილებენ ხოლმე ბიოგრაფები და მეც შევარბილებ,მაშინ მამა გაბრილმა მხედრიონელები და ჯაბა იოსელიანი გამოყარა ეკლესიიდან. ხოლო ჯაბას უთხრა:შენ ქუდი კი არა ქალის საცვალი უნდა გეხუროსო. ჯაბამ მერე მამა გაბრიელს საჩუქრად კონიაკები გამოუგზავნა, თუმცა ბერმა არ მიიღო).
”რაინდები” ისე გაცვივდნენ,კინაღამ იარაღის წაღება დაავიწყდათ.
გაბრიელ ბერს თვალები წამოსცვივდა თვალთაგან, დიდხანს ტიროდა მოთქმით და ამბობდა: ”ქართველ ერს ეგ სისხლი დიდხანს გაჰყვება.ძალიან დიდი ხანი ვერ მოინელებს ქართველი ერი იმას, რაც გააკეთა,ეს იქნება ძალიან დიდი გლოვის ხანა საქართველოში. ქართველმა ქართველზე იარაღი არ უნდა აღმართოს. ქართველი ქართველს უნდა ეფერებოდეს, იმიტომ, რომ: ”დამარხულ არს ენაი ქართული დღემდე მეორედ მოსვლისა მესიისა საწამებლად, რაითა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა”(იოანე ზოსიმე), ენაში აქ ორივე იგულისხმება ენაც და ერიც.
მამა გაბრიელი მეფობის აღდგენის მომხრე იყო და სჭვრეტდა მომავალს. როგორც ერთერთი მორწმუნე იგონებს ლეონიდა ბაგრატიონს, საქართველოს სამეფო გვარის წარმომადგენელს და რუსეთის ტახტის კანონიერი მემკვიდრის კირილეს, მეუღლეს მიუყვანია თავისი შვილიშვილი მამა გაბრიელთან და უკითხავს მისთვის მოხდება თუ არა მონარქია რუსეთშიო? მამა გაბრიელს უპასუხია,-შენ ვერ მოესწრები მაგრამ შენი შვილიშვილი მეფე იქნებაო.
მამა გაბრიელი ეუბნებოდა მორწმუნეს,რომ საქართველოსაც სჭირდებაო მეფე;
-მეფეს სხვა მადლი აქვს; სანამ ბაგრატოვანი მეფე არ დაუბრუნდება,საქართველოს არაფერი ეშველება! მეფის მოსვლამდე კი, ტახტი აღადგინეთ! კარგ პრეზიდენტს ცუდი მეფე გერჩივნოთ. რადგან მთავარია ღვთის მადლი გადმოვიდეს ერზე.
შეკითხვაზე, პატრიარქია უფრო დიდი თუ მეფე,გაბრიელ ბერი პასუხობდა:
-პატრიარქი სცხებს მირონს და აკურთხებს მეფედ, რომელია უფრო დიდი,შენ თვითონ მითხარი. ტალანტი ადამიანის სიცოცხლეა. უფალი ყოველ ადამიანს აძლევს და სანამ ცოცხალია, უნდა განამრავლოს. არავინ დაჰკარგოს ღვთის ეს დიდი წყალობა. ათი ტალანტი იცი, ვის მიეცა?-პატრიარქსა და მეფეს,რადგან მათ უნდა მართონ ერი, მაგრამ ახლა პატრიარქის ჯვარი დამძიმდა, რამეთუ ღმრთისა და ერის წინაშე საკუთარი და მეფის ჯვრის მტვირთველობაც თავად უწევს.
სანამ მეფე არ ეყოლება საქართველოს, არაფერი ეშველება. როგორ სკიპტრა არ უნდა ჰქონდეს ერს? მაშინ ამოვთხაროთ საფლავიდან თამარ მეფე, დავით აღმაშენებელი,მაშინ არა ყოფილან ისინი საჭირონი!
ლაზარე ყარდა და საქართველოც დაიშლება, მაგრამ როცა უფალმა ლაზარე აღადგინა-რომელიმე ნეკნი აკლდა მას?ასევე აღდგება საქართველო ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე.
სოხუმისა და სამაჩაბლოს დაკარგვაც კი ნაწინასწარმეტყველები ჰქონდა.
-საით გაგიწევიათ, რა საქმეზე მიდიხართ?
მათ ომახიანად უპასუხეს,-ზუგდიდში მივდივართ საომრადო.
-მერედა,ვის უნდა ესროლოთ, იქ ხომ ქართველები არიან?!-იკითხა ბერმა,ხელები ასწია და დაიყვირა:
-მესროლეთ მე ვარ საქართველო!!!-შემდეგ აიღო კვერთხი და შესძახა:
-ამით დაგიმტვრევთ თავებს,თქვენ ქუდები კი არა, ლეჩაქები უნდა გეხუროთ! ( ამ მომენტს ცოტა არბილებენ ხოლმე ბიოგრაფები და მეც შევარბილებ,მაშინ მამა გაბრილმა მხედრიონელები და ჯაბა იოსელიანი გამოყარა ეკლესიიდან. ხოლო ჯაბას უთხრა:შენ ქუდი კი არა ქალის საცვალი უნდა გეხუროსო. ჯაბამ მერე მამა გაბრიელს საჩუქრად კონიაკები გამოუგზავნა, თუმცა ბერმა არ მიიღო).
”რაინდები” ისე გაცვივდნენ,კინაღამ იარაღის წაღება დაავიწყდათ.
გაბრიელ ბერს თვალები წამოსცვივდა თვალთაგან, დიდხანს ტიროდა მოთქმით და ამბობდა: ”ქართველ ერს ეგ სისხლი დიდხანს გაჰყვება.ძალიან დიდი ხანი ვერ მოინელებს ქართველი ერი იმას, რაც გააკეთა,ეს იქნება ძალიან დიდი გლოვის ხანა საქართველოში. ქართველმა ქართველზე იარაღი არ უნდა აღმართოს. ქართველი ქართველს უნდა ეფერებოდეს, იმიტომ, რომ: ”დამარხულ არს ენაი ქართული დღემდე მეორედ მოსვლისა მესიისა საწამებლად, რაითა ყოველსა ენასა ღმერთმა ამხილოს ამით ენითა”(იოანე ზოსიმე), ენაში აქ ორივე იგულისხმება ენაც და ერიც.
მამა გაბრიელი მეფობის აღდგენის მომხრე იყო და სჭვრეტდა მომავალს. როგორც ერთერთი მორწმუნე იგონებს ლეონიდა ბაგრატიონს, საქართველოს სამეფო გვარის წარმომადგენელს და რუსეთის ტახტის კანონიერი მემკვიდრის კირილეს, მეუღლეს მიუყვანია თავისი შვილიშვილი მამა გაბრიელთან და უკითხავს მისთვის მოხდება თუ არა მონარქია რუსეთშიო? მამა გაბრიელს უპასუხია,-შენ ვერ მოესწრები მაგრამ შენი შვილიშვილი მეფე იქნებაო.
მამა გაბრიელი ეუბნებოდა მორწმუნეს,რომ საქართველოსაც სჭირდებაო მეფე;
-მეფეს სხვა მადლი აქვს; სანამ ბაგრატოვანი მეფე არ დაუბრუნდება,საქართველოს არაფერი ეშველება! მეფის მოსვლამდე კი, ტახტი აღადგინეთ! კარგ პრეზიდენტს ცუდი მეფე გერჩივნოთ. რადგან მთავარია ღვთის მადლი გადმოვიდეს ერზე.
შეკითხვაზე, პატრიარქია უფრო დიდი თუ მეფე,გაბრიელ ბერი პასუხობდა:
-პატრიარქი სცხებს მირონს და აკურთხებს მეფედ, რომელია უფრო დიდი,შენ თვითონ მითხარი. ტალანტი ადამიანის სიცოცხლეა. უფალი ყოველ ადამიანს აძლევს და სანამ ცოცხალია, უნდა განამრავლოს. არავინ დაჰკარგოს ღვთის ეს დიდი წყალობა. ათი ტალანტი იცი, ვის მიეცა?-პატრიარქსა და მეფეს,რადგან მათ უნდა მართონ ერი, მაგრამ ახლა პატრიარქის ჯვარი დამძიმდა, რამეთუ ღმრთისა და ერის წინაშე საკუთარი და მეფის ჯვრის მტვირთველობაც თავად უწევს.
სანამ მეფე არ ეყოლება საქართველოს, არაფერი ეშველება. როგორ სკიპტრა არ უნდა ჰქონდეს ერს? მაშინ ამოვთხაროთ საფლავიდან თამარ მეფე, დავით აღმაშენებელი,მაშინ არა ყოფილან ისინი საჭირონი!
ლაზარე ყარდა და საქართველოც დაიშლება, მაგრამ როცა უფალმა ლაზარე აღადგინა-რომელიმე ნეკნი აკლდა მას?ასევე აღდგება საქართველო ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე.
სოხუმისა და სამაჩაბლოს დაკარგვაც კი ნაწინასწარმეტყველები ჰქონდა.