ისე ახლოა იგი ჩემთან,
რომ ვეღარც ვამჩნევ,
ტკივილში ქრება,
ვეღარ ამოვთქვი
და მწარე ღიღინს ტანჯვა ამოჰყვა.
ის პაუზებში ცდილობს დამალვას,
თუმცა, თვალი აქეთკენ რჩება
და შველას ითხოვს.
ვერ უძლებს ხორხი ეკლიან ბგერებს
და საყრდენს ვეძებ ტკივილებს შორის.
ნეტარია, ვინც ახლა ტირის...
ვინც ნაბიჯს იცვლის წარმოსახვაში
და აქეთკენ არც იყურება.
ის შერჩა სიტყვას მრავალგზის თქმულს
და მუდამ უთქმელს,
ყოველთვის რომ რაღაცას მალავს.
ნეტარია, ვინც ახლა ტირის...
და ისევ ეძებს მას, ვინც არის...
და არ არის... და მაინც ეძებს...
ვიღაც ხელს მიწვდის
ვიქნები მარტო. დუმს ოთახი. ხელში დავითნი.
აღვიდგენ ლოცვას, სინანულის სარკმელს მას ვუღებ,
ვინც მოვა ჩუმად და გამომწვარ ჩემს
ძვლებს დაითვლის,
ყველა კითხვაზე მოხმობის დღეს
ვინც მიპასუხებს.
დროის შრიალი, დროის ფრთების არარსებულის,
ბრწყინვალე კვირის შვიდეული, ის შვიდი სარკე,
ანარეკლების ელვარებით გადავსებული
და გზა, თავისთვის მიმავალი სიმშვიდისაკენ.
ხასხასა ბალახს ვუერთდები და ცას ავხედავ,
გამაძლებინე, როგორც ბნელში ძლებდა სანთელი,
ვიღაც ხელს მიწვდის ჩამოქცეულ
სახლის თავხედან,
ისიც ჩემსავით აჩრდილი და ძვლებდასათვლელი.