ვწერ ვინმე მესხი მელექსე,
რაც კი მივლია მე გზები,
ჯერ ლექსი მწვავდა, მერე - მზე,
ჯერ - მზე და მერე - ლექსები.
იყო ნაკვეთი შაირი,
როგორც ნასროლი ისარი,
ხან - სროლა ქუხილნაირი,
ხან - რხევა სამაისარი,
ხან - საკვნესარი დაირი,
ხან - ჩანგი მოდაისარი,
ის არის სუნთქვა, ჰაერი,
მთელი სიცოცხლეც ის არი!
შმაგი, ვით ვეფხვი დაჭრილი,
მშობლიურ მთა და ველებზე
ვარ ოცნებისთვის გაჭრილი
მე, ვინმე მესხი მელექსე.
1936.
რაც კი მივლია მე გზები,
ჯერ ლექსი მწვავდა, მერე - მზე,
ჯერ - მზე და მერე - ლექსები.
იყო ნაკვეთი შაირი,
როგორც ნასროლი ისარი,
ხან - სროლა ქუხილნაირი,
ხან - რხევა სამაისარი,
ხან - საკვნესარი დაირი,
ხან - ჩანგი მოდაისარი,
ის არის სუნთქვა, ჰაერი,
მთელი სიცოცხლეც ის არი!
შმაგი, ვით ვეფხვი დაჭრილი,
მშობლიურ მთა და ველებზე
ვარ ოცნებისთვის გაჭრილი
მე, ვინმე მესხი მელექსე.
1936.