გალაკტიონ ტაბიძე – ვერსად, ვერასდროს…

ვმოგზაურობდი...

მე მინახავს მუდმივი თოვლით

შემოსუდრული კავკასიის ამაყი მთები,

იმათ ალერსში მსურდა შენი გადავიწყება,

მაგრამ, აჩრდილო, წუთითაც კი არ მავიწყდები!

თერგის მშფოთვარე ხმაურობას მე ყურს ვუგდებდი

და შევაჯერე დარიალის ბილიკ-კორდები,

განშორებითა მსურდა შენი გადავიწყება,

მაგრამ შენს აჩრდილს, სიცოცხლეო, ვეღარ ვშორდები!

…და ვმოგზაურობ... კიდით-კიდე, ზღვა და ხმელეთზე,

მიჰქრის, მიტაცებს მწუხარების ამაო ფრთები,

მაგრამ ვერასდროს ვერ გივიწყებ, და ისიც ვიცი,

ვერსად, ვერასდროს, ვერც ერთი გზით ვეღარ შეგხვდები!.