ღვთიური სიბრძნის მართლმადედებლური ენციკლოპედია ( ამპარტავნება)

კაცი არ ყველა სწორია, დიდი ძევს კაცით კაცადმის

ტყუილია სულთქმა, უში,
კაცი უნდა კაცად იყვეს,
სანთელსავით თვით დაიწვას
და სხვას კი გზას უნათვიდეს

„დიდება უფალს! მსურდა მოწამეობა, მაგრამ ღმერთმა არ მაღირსა, ახლა კი ავადმყოფობა მომივლინა. ეს მოწამობის ტოლია, თუ მოთმინებით და ღვთის ნების ერთგულებით გადაიტან“

რაც ყოფილა, იგივე იქნება და რაც მომხდარა, იგივე მოხდება; არაფერია მზის ქვეშ ახალი.
ნახავენ რასმე და იტყვიან: აჰა, ახალი. ესეც ყოფილა ჩვენს წინარე საუკუნეში.
არ დარჩენილა ხსოვნა იმათი, ვინც წინათ იყო; და მომდევნოთაც, ვინც იქნებიან, არ გაიხსენებს მათი მიმყოლი

ბედნიერი ხარ, თუ გადაურჩი
ამაოების დამღუპველ ჭიდილს,
თუ მოჩვენებითს, სამართლით ურჩი,
წარმავალობის აჩრდილად თვლიდი.

ადამიანის ამპარტავნობის დასაბამი უფლისაგან განშორებაა და მისი გულის განდგომა დამბადებლისგან.

ამპარტავანი, მედიდური, ზნეწამხდარი მისი სახელია, ვინც მედიდური მძვინვარებით იქცევა

ამპარტავნებასაც აქვს განრჩევა თითოეულ კაცში, ზოგი ორთა შუა დგას. რასაკვირველია აქვს ამპარტავნება, მაგრამ ამასთანავე გრძნობს თავის სიამაყეს, ცნობილობს ამგვარ ხასიათის უშვერობას, ცდილობს სიმდაბლის გზით ზიზღით განიკითხოს თავის ულის ზვავი თვისება. წუხს და ნანობს. ხოლო არის ისეთი ამპარტავანი, რომელიც მის სიამაყეს საზღვარს არ უდებს, არა აქვს თავის განკითხვა, სრულიად არ ეკარება მას სიმდაბლის ფიქრები, უკადრისობას, თავმოწონებას და დიდ-რამედ თავის წარმოდგენას ისე შთაუნთქავს, რომ მისი ბუნებრივი სისაწყლე და სიგლახაკე ყოვლადვე დავიწყებია და სხვა არსება, რაგაც ცად ამაღლებული გონია თავის თავი. პირველი ადამიანურ თვისების სასწორზე დგას და მუშაკია სათნოებისა, ხოლო მეორე ცალმხრივად დამძიმებულია, სწორი მისი ერთ-მხარედ ჩაძირულია ქვესკნელად და მას გონია თავისთავი ზეაღფრენილ ყოველ კაცთა უმაღლესად. ესე ვითარი მუშაკი არს საცთურებისა სიბოროტისა; ყოველ ჟამს მოსალოდნელია მის თავზე საფრთხე დასაღუპავი ამპარტავნების საყვარელ ძისაგან, რომელ არს მრისხანება.

იხილეთ: "ღვთიური სიბრძნის მართლმადიდებლური ენციკლოპედია"