გაზაფხულიდან ზამთარს ვებრძოდი

გაზაფხულიდან ზამთარს ვებრძოდი,
არ მიყვარს, როცა თოვს და თოვლია,
ზამთარი ჩემი უსაზღვრო სევდა,
ზამთარი-უღვთო მელანქოლია.
მთვარე რომ მესვრის დამცინავ ღიმილს,
რარიგ ძნელია ამის ატანა,
ის ოდეს ჩემი გულის მიჯნური
დღეს ისე მიმზერს როგორც სატანა.
მზე მინდა- მეთქი,ვყვირი,ვღრიალებ,
მაგრამ ვის ესმის ჩემი გოდება,
ვიღაც მეძახის:ხმა ჩაიკმინდე,
შენთვის შეწყვიტა მზემ ალმოდება!
ნუთუ ყოველი სიზმრისთვის ქმნილა,
თანაც უბრალოდ,რაა ქმნილებაც?
პეპელას ერთი ფრთების შერხევა,
ეფემერადის კმაყოფილება.
გაზაფხულიდან ზამთარს ვებრძოდი,
არ მიყვარს, როცა თოვს და თოვლია,
ზამთარი ჩემი უსაზღვრო სევდა,
ზამთარი-უღვთო მელანქოლია.