ცოცხალი ხიდი - ვახტანგ ჭანკოტაძე ( ბოლო ვაგონის ლექსები )

წარსულიდან მოვდივარ,
მომავლისკენ მივქრი,
თან მდევს ფიქრი მუდმივი,
ფაქიზი და დიდი _
რომ ვარ ხიდი მყარი და
მჩატე, როგორც ფიფქი,
მტკიცე ფიქლით ნაგები,
მძლე გენების მზიდი.
სამერმისოდ, რუდუნით,
მიმაქვს ერის განძი,
ყოფის ამ მძივს სუნი სდის
წინაპართა ოფლის,
ნება მყოფნის _ გადავცემ,
(მჯერა დავძლევ მანძილს) _
ქალის მანდილს, კაცის ქედს,
წმინდასა და მოვლილს.
მამა-პაპამ მასწავლა
ერთგულება ბევრის:
ძმობის, ქვევრის, ფარ-ხმალის,
მშობლისა და ფიცის...
თმენით იცდის, მოელის
ჩემგან ერი, ბერი _
ამაყ მზერით გადავცემ,
რაც კი რამე ვიცი.