გარეთ თოვდა, ვეწეოდი

გარეთ თოვდა, ვეწეოდი,
მიკითხავდა ლექსებს,ციცო,
არაყივით მაბრუებდა
ლექსისა და ქალის სითბო.
უსადავოდ დაღრნილ ნერვებს
ქარიც უსადავოდ ღრნიდა,
ციცო ხანაც ქალი იყო,
ხანაც კიდევ სულიწმიდა.
მუხლს ვიყრიდი მოწიწებით,
ვით ბოდლერის ღვინით მთვრალი
თან ამურის დაჭრილ გულზე20
გიზგიზებდა ცეცხლის ალი.
იქ კი წვიმდა ხელაღებით,
ჯვარს იწერდა სადაც მერი,
შემოდგომის ფერმკრთალ ფერებს
დაეჯაბნათ ყველაფერი.
სადღაც ტრფობით გვემულ ქალწულს
სამარეში ფლობდა ქარი,
ხარხარებდა მესაფლავე
ჯოჯოხეთში სამიწარი.
თვით პლატონის ნათელ სულშიც
ეჭვის გველი რიალებდა,
მეეტლე კი დერეფანში,
უსაშველოდ წრიალებდა.
კითხულობდა ვიღაც საათს,
რეკდა მეცამეტე ზარი,
დახშულ კარს კი აწყდებოდა,
მწირი,უბინაო ქარი.
მეეტლედაც მე ვეახელ,
მთვარე მკრთალად კიაფობდა,
ხეივნიდან სიო ნელი
ველთა ზღაპარს გვიამბობდა;
გარეთ თოვდა,ვეწეოდი,
მიკითხავდა ლექსებს,ციცო,
არაყივით მაბრუებდა
ლექსისა და ქალის სითბო