თავგანწირულად მინდორ-ველად
მიმაფრენს ცხენი.
გაზაფხულია...
სიო დაჰქრის
კიდითი კიდე;
მზე სხივებს აფრქვევს ქვეყანაზე
შვების მომფენი,
არე-მიდამოს ღვთაებრივი
ატკბობს სიმშვიდე.
ამ სიმშვიდეში მე ვერ ვპოვე
ვერც სიტკბოება,
ვერც რამ ისეთი სასიცოცხლო
და სანეტარო.
დაჰქროლე, ქარო! მე არ მიყვარს
ეგ მყუდროება,
მე ქარიშხალთან შებმა მინდა...
დაჰქროლე, ქარო!.
მიმაფრენს ცხენი.
გაზაფხულია...
სიო დაჰქრის
კიდითი კიდე;
მზე სხივებს აფრქვევს ქვეყანაზე
შვების მომფენი,
არე-მიდამოს ღვთაებრივი
ატკბობს სიმშვიდე.
ამ სიმშვიდეში მე ვერ ვპოვე
ვერც სიტკბოება,
ვერც რამ ისეთი სასიცოცხლო
და სანეტარო.
დაჰქროლე, ქარო! მე არ მიყვარს
ეგ მყუდროება,
მე ქარიშხალთან შებმა მინდა...
დაჰქროლე, ქარო!.