ერთი ბღუჯა მოგონება
ახლა ისე ატანს ტანში ზამთრის სუსხი,
ქალაქს უცახცახებს ყბები...
ყველა თბილი ფიქრი შალად შემოვისხი,
ჩემივე კანკალით ვტკბები...
მინდა,დამიშინოს წვიმამ გვარიანად,
გავხდე მობუზული ბეღურა...
გუბე ასკინკილით გავიარო,
თავზე კი ბავშვობა მეხუროს...
ისევ მაშინებდეს დათვლა ვარსკვლავების,
მეჭეჭს გამიჩენსო მჯეროდეს...
ჩემს ძმებს გადავახტე,__"აღარ გაიზრდებით!"
დედა მიყურებდეს ჩეროდან...
მზეზე ვთამაშობდე დედა-შვილობანას,
ღვეზელს დავაცხობდე ტალახის ...
თოჯინას სასწრაფოდ პირი ჩამოვბანო,
შევპირდე:"ზოოპარკს განახებ..."
მერე დავეძებდე კარლსონს გამალებით
თივისსურნელიან საბძელში,
მტვრიანს გამახსენდეს დედის დავალება,
დილამდე სუფთად თუ გავძლებდი...
დილით წესისამებრ დედას "კაკუნებით"
დიდხანს ვიტრიალო სარკის წინ,
"ცოტაც და მომერგება," ჩემს თავს ვარწმუნებდე,
დედამ წამასწროს და გამიწყრეს...
ისე გამიყინა სუსხმა სისხლძარღვები,
ქარი მატრიალებს,როგორც ნებავს...
მე კი იმედით,რომ წარსულით გავლღვები,
დამაქვს ერთი ბღუჯა მოგონება...
მამი! (ლექსების გამოფენა)
სიცარიელემ გამომიფსკვნა ყელთან მარყუჟი,
სეირს უყურებს გაშოტილი უხმოდ წკვარამი...
სასაცილოა,დაგამშვიდო,გითხრა, თავს ქუდში
ვიგულებ-მეთქი, დავიბრალო,ანდა სხვა რამე
გამოვიგონო,თუკი ისეც არ გეფიქრები...
წვეთ-წვეთ ვიზოგე შენი სითბო,მაგრამ იქამდე,
ვიდრე სიწრფელეს შემიცვლიდნენ ფუჭი ლიქნები...
უაზრობაა, გაიძულო, ისევ გიყვარდე...
ისევ მეძახდე "დედოფალას," მხსნიდე არტახებს,
ცაში მისროდე, ვაყრუებდე კისკისით არეს,
დავიძახებდი ალბათ: " ჩემს ბედს ძაღლიც არ დაჰყეფს!.."
ახლა კი ყელში ბურთგაჩრილი ისე ვწრიალებ,
რომ უფრო მითრევს ტკივილების ეს ბლანტი სითხე,
ვეღარ მამშვიდებს სამომავლო გარანტიები...
მამი,სულ ერთხელ,სულ ერთხელ რომ ამომეკითხა
ოდნავი "შვილო" შენს თვალებში, გაპატიებდი!
ნასოფლარი (ჰენრის)
ეჰ,ჩამოსტირის შავ კლდეს თავ-პირი,
ცრემლები უწვავს დაღარულ ლოყებს,
მწარე ნაღველი, გულში ჩაღვრილი
უნდა ქვითინით ამოთქვას, მოყვეს...
ყოფილა, თურმე ერქვა თახვირი
ამ კლდის ფერდობზე შეფენილ სოფელს,
მაგრამ სიცოცხლეს მოსდო აღვირი
ურჯულომ და კლდეც ამიტომ გოდებს,
დგას, გამოჰყურებს სევდააშლილი
ხავსმოკიდებულ კედლებს და ლოდებს...
ყოფილა, თურმე ერქვა თახვირი
ამ კლდის ფერდობზე შეფენილ სოფელს...
როგორ გაჟლიტეს,აწამეს,მოსპეს,
ვერ გაინელა ეს ბოღმა დღესაც,
კლდე გული ჰქონდა საქართველოს მტერს,
საქართველოში გული აქვს კლდესაც!
ძმობა, გატანა, სულთა კავშირი
ჩემს სამშობლოში ძველთაგან მოსდგამთ,
და ჩამოსტირის შავ კლდეს თავპირი,
წმინდა ცრემლებით გლოვობს და მოთქვამს...
ნაცნობ ნაპირზე
მოგონებებით,ნაცნობი გზით,
ნაცნობი განცდით
ჩაფიქრებული მივუყვები
ნაცნობ ნაპირებს,
თუმც ამ ადგილებს შეუმჩნევლად
მეასედ გავცდი,
ზღვა კვლავ ბობოქრობს,
დაწყნარებას კვლავ არ აპირებს,
ხოლო ნაპირი...იგივეა
ერთი შეხედვით,
მაგრამ ვეღარ ვცნობ ასვეტილ კლდეს,
თუმცა ხელუხლებს,
ან რამ დალია საცოდავად
ეს ლოდი ქვები,
რომლებზეც ხოხვით ბავშვობაში
ვიქლეთდი მუხლებს...
და მიკვირს... თუმცა იგივეა
ერთი შეხედვით,
ნავის საბმული რკინის ჭიგო
ისევ ასვია,
აქეთ-იქით რომ აწყდებოდა
მძაფრი ხეთქებით,
ის დიდი ნავი სათამაშოდ რაღამ აქცია?
მივყვები ნაპირს,
კვლავ მოფრინავს ჩემი თოლია,
მაგრამ რაღაცას კვლავ განვიცდი, ასე მგონია,
რომ გულზე ჩუმი,ჩუმი სევდა შემომწოლია ,
რადგან ბავშვობას ის ნაპირიც თან გაჰყოლია...
ხვალამდე ბავშვი
ჭირისუფალი ლამპიონები
დაიტირებენ მინავლულ ქუჩას...
თუ კი ინათა და, თუ მოვედი,
(ჯერ გათენებას პირი არ უჩანს.)
იქნება მითხრა:_"აღარ ხარ ბავშვი
და ისე გშვენობს ახლა აპრილიც..."
როცა ნაწნავებს გრძნობებად ჩავშლი,
დიდხანს მიყურებ სიტყვააყრილი...
დავეწაფები ხარბად იმ წამებს,
რომ სათითაოდ ჩემში დავტიო.
ახლა ჩემს სიტყვებს თუ კი იწამებ,
გათავხედება, გთხოვ, მაპატიო...
ხვალე ხომ უკვე გავთვრამეტდები,
"პატარა"-ს მეტყვის ალბათ არავინ
დიდი ხომ უფრო დუმილს ვეცდები,
ხოდა დღეს რა მაქვს დასამალავი...
თუკი ინათა და თუ მოვედი,
(ჯერ გათენებას პირი არ უჩანს.)
ჭირისუფალი ლამპიონები
ახლა ტირიან მინავლულ ქუჩას...
ბერეთელს
დილა აიზლაზნა ჩვეული ზმორებით,
მიწას ჩაეხვრიპა წვიმა წუხანდელი...
მამამ საჩეხიდან მორეკა ხბორები,
_"წავალ, დედაკაცო, ღელისკენ ჩავდენი"...
მარტი წაეტანა დაბერილ კვირტებზე
კიტრა ვაშლს,სახლს უკან შენ რომ გეგულება...
ახლა ისე უნდა დედას, რომ გიმზერდეს,
_"ნეტა რავა არის,ქალაქს ეგუება?
უკვე სადაცაა ჩამოაპრილდება..."_
ფიქრობს დარდიანი,გასცქერის სიშორეს...
გრძელი ორღობე კი სულ შენს თავს ჰპირდება
და ქმრისგან მალულად ცხელ კურცხალს იშორებს...
რეხვიაშვილი თამთა - Rekhviashvili Tamta
⏱️ 1 წთ.
👁️ 1
100%