რურუა ოთარ - Rurua Otar
⏱️ 1 წთ.
👁️ 1
100%
ელენე
იგი შეიქნა ტროას ომის მიზეზი ძველად,
მისმა მშვენებამ უფლისწული მოაჯადოვა,
სპარტის დედოფლის ტყვე შეიქნა თავად პარისი,
მისი გულისთვის დედოფალმა სპარტა დატოვა.
ქვეყნად ელენეს სილამაზე ვერვინ აღწერა,
თვით სპარტელები დაიღუპნენ მისი გულისთვის,
სიყვარულისთვის ტროას ომში ბევრი დაეცა,
და ამ ბრძოლაში ბევრიც მოკვდა სიყვარულისთვის.
ჩემი მონოლოგი
გული?!-არა! გულის გული მტკივა,
საქართველო იარაა ჩემი!
მომახურე ეგ ნაბადი... მცივა,
სადაცაა დაიძრება გემი!
შავ ზღვას მარტო ის ეყოფა ცოდვად -
მწერლის თავი რომ წაგვართვა ადრე!
იმედია არ ჩამითვლით ბოდვად,
ბეატრიჩე შემიყვარდა, პადრე!
ჩემს მონოლოგს ვინც გაიგებს კარგად -
ენაცვალოს დედისერთა ვაჟი!
ნონეშვილის ლექსით ვლოცავ თავად
მატიანეს-გაცოცხლებულს ქვაში!
ხვარამზეს
სხვა მზე არ ვიცი, მაგრამა
ფშავის მზე აგენთებოდა!
სიყვარულისთვის დამაშვრალს -
სანთელიც დაგენთებოდა!
ნაჭრილობევზედ ვაჟიკა
მალამოდ დაგედებოდა!
ნაკვეთაურის ცოლობა
ნეტაი დაგბედებოდა!
მაშინ ფშაველი ვაჟიკაც -
უბედურ არ იქნებოდა!
ბედნიერების ძებნაში
ოფლად არ დაიღვრებოდა!
ქალთა მზევ, შუაფხოს ვესტუმროთ!
ქალთა მზევ, შუაფხოს ვესტუმროთ!
ერთურთს ვესროლოთ კაფია,
გავკაფოთ სანამ გამწყდარა
ეგ მოთმინების ძაფია.
ვიკაფიაოთ... სანამდის
ზღვის ამღვრეულა ქაფია,
სხვა ხიბლი აქვს და სხვა ეშხი
ექსპრომტად ნათქვამ კაფიას.
კაფიაობა კიდევა
ღვთით ბოძებული მადლია,
თავაწეულმა დალოცე
საკუთარ მიწის ადლია.
ქალთა მზევ, შუაფხოს ვესტუმროთ!
გავმართოთ შაირ-კაფია,
თორო საცაა გაწყდება -
მოთმინებისა ძაფია.
თათა ჭრელაშვილს
წყაროსთან ახლოს-ქვაზე
გოგო ჩამოჯდა ნაზი,
შორიდან ვიცან ხმაზე -
შევაქე სილამაზის
გამო... და ფიანდაზიც
დავუგე კიდევ ერთხელ,
აღარ ვინაღვლებ აწი -
თუ მომაჭრიან ერთ ხელს.
განსაკუთრებით ამას
მინდა გავუსვა ხაზი,
მთვარე სურათებს ქარგავს -
თბილისის სილამაზის.
ნათია პაპიძეს
არ მავიწყდები... მახსოვხარ,
როგორც შიოლას ფარაო!
ეგ ლექსი ჩემგან სახსოვრად
მიიღე... როგორც მარაო!
ამ ლექსს შენ გჩუქნი... შენ იყვეს
სანამ ბიბინებს ყანაო!
ქართველ მწერალს და მესიტყვეს
დაგიდგეს ოქროს ხანაო!
აპრილის მესსა
აპრილის მესსა... აპრილის მესსა,
წინაღობები... ბარიკადები!
დაუნდობლობა... განწირულთ კვნესა,
ცივსისხლიანი ჯარისკაცები!
ვდგავარ გამზირზე... თვალწინ ცოცხლდება
იმ გაზაფხულის მძიმე სურათი,
უფალო-ღმერთო! რა ჰქნან ცოცხლებმა
თუკი არა ჰყავთ ჰაჯი მურატი.
შამილის მსგავსი მხედართმთავარი -
ხალხს კვლავ ბრძოლისკენ რომ მოუწოდოს,
საქართველოა ჩვენთვის მთავარი,
არ შემიძლია მკვდარი ვუწოდო
იმ ხალხს, რომელიც ჩვენთვის დაეცა,
იმ გაზაფხულზე-აპრილის ცხრაში...
ჩემს ალალ გულში ცოცხლობენ დღესაც -
გარდაცვლილები ოთხმოცდაცხრაში!!!
ვაჟას ნაკვალევს მივყვები...
ვაჟას ნაკვალევს მივყვები -
ნაბადმოსხმული ყმაწვილი,
საცაა სიმღერ-სიმღერით
ჩამომიქროლებს არწივი.
ჩამომიქროლებს... წამიყვანს,
ფრთებსაც შამასხამს ქარ-წვიმის,
შორიდან მესმის მგოსნის ხმა -
მიწის გულ-მკერდზე ნაწვიმის.
ქვეყნად ''მჯობნის მჯობნს'' რა დალევს,
თავისთან მიხმობს მაცილი,
მივყვები ვაჟას ნაკვალევს -
ჟინმორეული ყმაწვილი.
გაზაფხული (თეონა შარაშიძეს)
ირიჟრაჟა... მარტი დადგა,
შემობრძანდა გაზაფხული.
მთის ფერდობზე გოგო შადგა,
სიყვარულით დაზაფრული.
გაზაფხულდა... ყვავილებმაც
გაიხარეს მართლა გულით.
გული კიდევ არ იღლება -
სიყვარულით გათანგული.
არც არასდროს დაიღლება:
დამწვარიც და დადაგულიც.
ღვინო კვლავაც დაილევა,
კვლავ დადგება გაზაფხული.
ლამაზმანებს
(ექსპრომტი)
სალამი ლამაზმანებო,
სუყველას მოგესალმებით.
მინდა მოგართვათ პოეტის
ნაქები იასამნები.
მიხარის მიჯნურივითა -
დანახვა მაგ დალალების.
მიყვარხართ... ამას ამბობენ
ზუსტად ჩემივე თვალებიც.
ნინო ნადირაძეს (ექსპრომტი)
დღისით მზესავით ანათებ,
ღამით-მთვარე ხარ ბადრი,
ცის ვარსკვლავივით კაშკაშებ,
სახეს არ ფარავ ჩადრით.
მანდილის მატარებელი
ხარ თავმომწონე ქალი,
ხელისგულს სატარებელი -
ყვავილთა დედოფალი.
ჩემს ძმა-პოეტებს
არ ვიცი რა ვთქვა ღმერთმანი,
ძლივს ვამბობ თქვენზე სათქმელსა,
სიამოვნებას ანიჭებთ:
ავადმყოფსაც და ჯანმრთელსაც.
თქვენი ლექსების კითხვის დროს
ჩიტიც კი განაბულია,
და მაშინ ჩვენი გულებიც
წვითაა დადაგულია.
მეც ბევრჯერ გავიზიარე
მოძმეთა სიხარულია,
ჩვენთვის ყველაზე მთავარი
მოყვასთა სიყვარულია.
ჩვენ და პოეზია (დიმიტრი ბახუტაშვილს)
ჩვენ იმ დღიდან გავაფრინეთ -
რა დღიდანაც ლექსის წერა დავიწყეთ.
ცაში ორბი ავაფრინეთ,
აღმაფრენას პირველს რა დაგვავიწყებს.
ჩვენ-ორთავეს გვიყვარს: გალა,
ნიკო... ლადო-პოეზიის მეტრები.
ჭაბუკებად დარჩნენ მარად,
პოეზია იხსნეს ლოცვა-ვედრებით.
გავახაროთ რომ მესია,
გავუმკლავდეთ უნდა გრიგალ-ქარ-წვიმებს.
გაუმარჯოს პოეზიას,
ქართულ ლექსის ლაღ და ფრთამალ არწივებ.
საქართველო
საქართველო ორ ზღვას შუა აღმოცენდა,
ამ ქვეყანას მოსავს უფლის ნათელი,
საქართველო მიწიერი სამოთხეა,
ღვთისმშობელი ამ სამოთხის მფარველი.
თავისუფლება
სადღაც გაჰფანტა ქარმა ღრუბლები,
დრომ ეს ფურცლებიც არივ-დარია,
ჩვენ ვიცით ფასი თავისუფლების,
თავისუფლება საფიცარია.
მუხრან მაჭავარიანს
ძველად ქართველი მხედრები,
აგუგუნებდნენ ვარადას.
ზვარაკად ეწირებოდნენ
დიდგორს, შამქორს და მარაბდას.
ხოტბას ასხამდნენ შემოქმედს,
ქართველი შეფიცულები.
ღმერთს ავედრებდნენ სამშობლოს,
ზვარაკად შეწირულები.
მზეზე იწვოდნენ მარადჟამს,
თანაც მღეროდნენ შადიანს.
მსხვერპლადაც ეწირებოდნენ
კრწანისს, მარტყოფს და ბასიანს.
შემოდგომა კახეთში
შემოდგომაა კახეთში,
რთველია გაჩაღებული,
ვაზის და ღვინის კულტურა,
ოდითგანვეა ქებული.
ვაზი გვიცოცხლოს განგებამ,
ღვინო დალოცოს ზენამა,
ღმერთმა გვიკურთხოს მარჯვენა,
ძალა შეგვმატოს რწმენამა.
ლამაზი შემოდგომაა,
ზვრებში გაჩაღდა რთველია,
მღერიან მრავალჟამიერს,
მრავალჟამიერს მღერიან.
ნარიყალასთან
ნარიყალასთან ვლოცულობდი მუხლმოდრეკილი,
უფალს შევსთხოვდი საუკუნო ბედნიერებას,
შემოქმედს ქვეყნის გადარჩენას ვევედრებოდი,
ხოტბას ვასხამდი მარადიულ მშვენიერებას.
ბაგრატიონი!
ქართველ მეფეებს, ბაგრატიონებს,
სამშობლოსათვის თავდადებულებს,
მოუხდათ დიდი ბრძოლები მტრებთან,
საქართველოსთვის თავგანწირულებს.
ბაგრატიონი! როგორც თავადი,
ქართველ მეფეთა შთამომავალი,
იყო, არის და იქნება მარად,
მამულისათვის თავდადებული.
დღესაც არიან საქართველოში
და იქნებიან როგორც ყოველთვის:
დიდი დავითის, დიდი თამარის,
დიდი ერეკლეს შთამომავლები.
გიორგი სააკაძე
მისი ცხოვრება ერთი დიდი ტრაგედიაა,
შარავანდედი დიდებისა მასაც მოსავდა.
ქართველმა შვილი სამუდამოდ მამულს შესწირა,
დედა-სამშობლოს სააკაძე გულით ლოცავდა.
არად აგდებდა მწუხარებას, დარდს და სიმძიმილს,
გიორგი ფარ-ხმალს სამშობლოსთვის იქნევდა მარად.
მან ერი იხსნა მოსალოდნელ გათათრებისგან,
შაჰის ოცნება სამუდამოდ დაასამარა.
საქართველოს
შენ გაუძელი ჟამთა ქარიშხლებს,
შენთვის დამიწდნენ არაგველები,
მედგრად იცავდნენ რწმენის კარიბჭეს,
მზეს ფიცულობდნენ მარაბდელები.
შენ შემოქმედმა ნათლით შეგმოსა,
ოდითგანვე ხარ ღვთისგან ქებული,
შენი გვირგვინიც ზენამ შემოსა,
შენც უფლისგან ხარ მირონცხებული.
სამშობლო
ცაში აიჭრნენ მოლაღურები,
მზე აბრწყინებდა ზეგნებს, ლაჟვარდებს,
დასაბამიდან ამ ლაჟვარდებში
მოლაღურებმაც გაინავარდეს.
უწინ სამშობლოს ყველა ლოცავდა,
სამშობლო წმინდა სალოცავია.
ენძელები და ყაყაჩოები
საქართველოში დღესაც ჰყვავიან.
სიზმარი (თეა თაბაგარს)
გუშინ ქეთევანი დამესიზმრა,
ქალი-მამულისთვის წამებული.
შენც იმ ქეთევანის ჯიშისა ხარ,
ძმისთვის სანთელივით ანთებული.
წუხელ თამარქალი დამესიზმრა,
დედა-სამშობლოსთვის ანთებული.
შენც იმ თამარქალის მოდგმისა ხარ,
გული სიცოცხლით გაქვს ავსებული.