დღეს თითოეული ჩვენგანი გამოდის ცხოვრებაში როგორც ველური მხეცი, რომელსაც არაფერი სწამს, არაფერი ამოქმედებს, არაფერი მიიზიდავს გარდა მისი საკუთარი მადისა და ქეიფისა. თუ მოგვშივდა, შეგვიძლიან საკუთარ ძმას ცხვირი მოვაკვნიტოთ და საკუთარი შვილის ხორცი შევჭამოთ.
ნიკო ნიკოლაძე
დღეს კაცობრიობა იმდენად მოცულია მიწიერი და მატერიალური პრობლემებით, რომ სულიერი და ზნეობრივი საკითხები თითქმის აღარ ახსოვს. სულიერებას მოკლებული ადამიანი ბოროტებას ლამის სიკეთეთ მიიჩნევს და უფრო და უფრო ინთქმება ცოდვის, სიძულვილისა და სასოწარკვეთილების უფსკრულში. ყოველ ჩვენგანს დიდი დაკვირვება მართებს, რომ გამოიცნოს, სადაა ჭეშმარიტება და სად - სიცრუე.
ილია II
დღეს ღარიბსა და მდიდარს შორის, ძლიერსა და უძლურს შორის უფრო დიდი ზღვარი არის, ვიდრე ოდესმე ყოფილა, და აქ არის იგი სიმწვავე იმ ტკივილისა, რომლის მორჩენაც მეცხრამეტე საუკუნემ უანდერძა მომავალ საუკუნეს.
ილია ჭავჭავაძე
დღეს ჩვენი კულტურის ერთი ტრაგიკული ნასკვთაგანი ის გახლავთ, რომ ქართველი ერის სულიერი ძალა უმთავრესად პოლიტიკაზე იხარჯება
. კონსტანტინე გამსახურდია
დღესაც ილია მთაწმინდის სერიდან თითქმის გვიმეორებს ანდერძს: “ჯერ თქვენ შეიგნეთ, ერთმანეთს გააგებინეთ თქვენი მდგომარეობა და მერმე გააცვნეთ სხვას თქვენი ჭირიო. ჯერ უჭირისუფლეთ ქართველ მკითხველს და მერმე გამოდით ქართველი ერის მოთხოვნილების დამცველადო...“
ნიკო ლორთქიფანიძე