ეს შურიანი ქვეყანა ხარბი და უმადურია: პირველათ იმას გასწირავს, ვინც გულით - ნამსახურია! ..სამარის კარზედ შემდგარსა გულში ეს მრჩება წუნათა: ვაი თუ სიკვდილის შემდეგ მეცგავხდე მაიმუნათა. მოჰკლავს და შემდეგ სიკვდილით იგლოვს მას თვალთმაქცურადა; დევნულს დამარხავს პატივით და ღარიბს დიდკაცურადა.
აკაკი წერეთელი
ეს წუთისოფელი სარკეა, საცა თვითეული ჩვენთაგანი თავის საკუთარს სახესა ჰხედავს. შეიჭმუხვნე მის წინ და იგი გვიჩვენებს შეჭმუხვნილს ცხვირ-პირს, გაიღიმე, გაიცინე მის წინ და მღიმარეს, მოცინარ ამხანაგს დაინახავ.
უილიამ თეკერეი
ესწრაფე საქმეებს, რომელსაც აქ შემოგთავაზებ, სახელდობრ: შრომას, სიღარიბეს, მწირობას და მდუმარებას, რადგან ისინი მოგანიჭებენ სიმდაბლეს. სიმდაბლით კი მიიღწევა ყველა ცოდვის მიტევება. სიმდაბლე არის ის, როცა ადამიანი აღიარებს თავს ცოდვილად, ღმერთის წინაშე არანაირის სიკეთის მქმნელად; როდესაც ის გულდასმით იცავს მდუმარებას; როდესაც მიიჩნევს საკუთარ თავს არარაობად; როდესაც არავის აძალებს მიიღოს მისი სიტყვა; როდესაც უარყოფს საკუთარ ნებას, იცავს მზერას, თვალწინ უდგას სიკვდილი, თავს იკავებს სიცრუისაგან, არ წარმოთქვამს ფუჭ სიტყვებს, უფროსს არ ეწინააღმდეგება, მოთმინებით გადააქვს შეურაცხყოფა და აიძულებს თავს გადაიტანოს შრომა და მწუხარება.
წმ.ეპისკოპოსი ეგნატე (ბრიანჩანინოვი)
ეტყობა, საკუთარი ცხოვრების რომანტიკა რომ იგრძნო, ცოტათი მსახიობი უნდა იყო, ცოტა გვერდზე უნდა გადგე და სხვისი თვალით, ყურადღებით დააკვირდე შენს მოქმედებას
. მოემი
ეცადე, არავინ დაიმტერო, ნურც დიდი და ნურც მცირე, ნურც გლახაკი!
იგავ-არაკების კრებული ვარდანისი, ტფ., 1899.