შენ ხარ სიცოცხლის წყარო,
მე უშენობით, დავშრი...
შენგან სიყვარულს ვსწავლობ,
როგორც სიარულს ბავშვი...
თუმცა ბედი არ მწყალობს,
გული სავსეა, წყლულით...
ღამე სარკმელთან წვალობს,
როგორც საკანში გული...
მე დავიწყება არ მსურს,
ვზივარ უძირო ნავში...
კვლავ ვეფერები წარსულს,
როგორც თოჯინას ბავშვი...
დაიბერება ცრემლი,
დაეკიდება წამწამს...
როგორც გიზგიზა ცეცხლი,
არ იცი დაგწვავს, რა წამს...
ციდან მოფრენილ წვეთებს,
ფიქრები დარჩათ ცაში...
შენში სიყვარულს ვეძებ,
როგორც პატარა ბავშვი...
შენ მონატრებას გავდი,
ღამე ჰორიზონტს ხევდა...
ვერ მოვიცილე დარდი,
როგორც ოდესღაც, სევდა...
სევდა ფიალას მივსებს,
მინდა გაფრენა, ცაში...
რომ შეგიყვარო ისე,
როგორც მიყვარდი, მაშინ...
მე შენთან მინდა ახლაც,
შემოგახვიო ფრთები...
მე გექაჩები მაღლა,
შენ კი, მიწაზე რჩები...
ზოგჯერ უაზროდ მორცხვობ,
თუმცა, სიმორცხვე გშვენის...
შენი ოცნებით ვცოცხლობ
და შენი კოცნა მშველის...
გაიწელება წამი,
სადღაც მიგვიყვანს, გზებიც...
გინდა თუ არა, მაინც...
ისევ ბავშვებად ვრჩებით.