დაისმინე

მე მაოცებს, გულს მიჩქარებს მათ დიდიება
და მისსამებრ მწვერვალიდან ვუმზერ ყოველს.
გავა წლები, ჩემი ძეგლი დაიდგება,
როს მე ის მთა ვემსგავსები ობლად მდგომელს.

შენ კი ამის წამკითხველო დაისმინე:
"არ იკმარო, ჰქმენ სიკეთე ვიდრემც ცოცოხლობ.
რა გინახავს, რას იხილავ ან იხილე,
ნურას ნუმცა გაიკვირვებ, იგრძენ მხოლოდ...

გრიგალები გადივლიან დროთა ჟამის
და წარსულ დროს ვერრა ძალა დაგიბრუნებს.
ნახავ დილის სილაჟვარდეს, ნახავ ღამის
ვარსკვლავთ გუნდებს - ხანთა ყინვით დაისრულებს.

და ამიტომ ნუ იქნება დრო წასული
სანანებლად ანთებული მომავლისთვის.
გიხაროდეს დღე დღეისა, მზე ჩასული...
და გეგმავდე ახალს, კარგსა, მართალს სხვისთვის.

შეიყვარე კაცი - იგი დიდის გულით,
ნუ განარჩევ ერსა რიმელს სხვა სჯულისას.
შეინანე შეიბრალე დაჩაგრული
და დაუხსენ ბედი მის ტანჯულისა.

არა ნაკლებ შეიყვარე მიწა შენი,
მასზედ მტერმა თუ ილაშქროს დაიცავი.
სანამ ცოცოხლობ მიამატე მიაშენე
შენს სამშობლოს საქმე რამე მადლიანი.

წმინდა სანთელს ნუ მოაკლებ შენსა ტაძარს,
მაგრამ იყოს ეს სანთელი გულ-დანთილი.
და მშვიდობა შეავედრე წმინდა ძალას
და მადლობით მოიხსენე პურ-მარილი.

იცხოვრიდე არა შენთვის არასოდეს,
იცხოვრიდე მხოლოდ სხვების დასახმარად.
მერე კაცი არ იქნება არ ახსოვდეს
შენი ქმნილი საქმე ესე აღამავალად.

ვითარც ღმერთი - სრულყოფილი, დაუსრული,
მოწიწებით მოჰბაძვოდე მის სინათლეს.
გძულდეს იგი ბოროტება როს უფსკრული,
სადაც იქ თავს ბელზებელი გაიმართლებს".

და რა ბოლოს დარიგება ჩემგან ესე:
კაცი მხოლოდ ინათოდეს წიგნიერი,
შეიყვარე, - ცოდნა გულთან შეაერთე
და ყოველგან გერქვას კაცი ღვთისნიერი.

ავტორი: მიხეილ ქაშიაშვილი