მე ვარ პოეტი და მე ვარ ნავი,
სადაც ნიჩბები მუდამ სველია,
ჩემში მიცურავს თვით დროის წამი,
ახლა ნაპირთან მელოდებიან.
ტალღებს წავართვი მე მათთან ზავი
და ლექსს სტროფები არ ელევიან,
მე აღარ ვფიქრობ, რომ გავა ხანი
და წრფელს, მიწაზე არ დამხვდებიან.
დრო ისევ გადის, თუმც წუთებს არ ვთვლი,
რადგან სიცოცხლე ბევრად მეტია,
უკვე ნაპირთან, მე ვხედავ არ წვიმს
და მზის სხივებიც მეგებებიან.
სადაც ნიჩბები მუდამ სველია,
ჩემში მიცურავს თვით დროის წამი,
ახლა ნაპირთან მელოდებიან.
ტალღებს წავართვი მე მათთან ზავი
და ლექსს სტროფები არ ელევიან,
მე აღარ ვფიქრობ, რომ გავა ხანი
და წრფელს, მიწაზე არ დამხვდებიან.
დრო ისევ გადის, თუმც წუთებს არ ვთვლი,
რადგან სიცოცხლე ბევრად მეტია,
უკვე ნაპირთან, მე ვხედავ არ წვიმს
და მზის სხივებიც მეგებებიან.