გთხოვთ, გევედრებით,მდაბლად მლოცველებს
გთხოვთ, გევედრებით,მდაბლად მლოცველებს,
ამომაგლიჯეთ, ამომძიძგნეთ მკერდიდან გული,
მე ვერ გავუძლებ მის ქარიშხლებს, ვნებებს,ოცნებებს
და დაბრმავებულს შთაგონებით მღელვარე სურვილს.
მე ვერ გავუძლებ მის ცხოველურ,ველურ სიცოფეს,
ამომაგლიჯეთ, ამომძიძგნეთ მკერდიდან გული,
ასი სიკვდილით არის ჩემში ერთი სიცოცხლე,
აზრთა სიმაღლე, –სიმახინჯით და სიყვარულით.
მე ჩავამტვრიე ცის კამარა, აი, მოვედი,
და მიწიერი სამყოფელი გამოვიძიე,
ვნახე, შევიცან ... მე სახელად მქვია პოეტი,
მე პლანეტებში დედამიწა ამოვირჩიე.
გამასწრო ქარმა, გაბედა ქარმა,პირველად სცადა,
დავღლილვარ ალბათ და მის ხეტიალს ჩამოვრჩი დროში.
მე დავრჩი გაღმა,ყველაფრის გაღმა, წყვდიადში სადღაც
და დედამიწა დამეკარგა ვარსკვლავთა ბრბოში. ძირს სამოსელი დაჰყარა სულმა.
ფიქრი შეეხო დამჭკნარ იმედებს.
ასე სიკვდილზე შეყვარებულმა
სიცოცხლე მაინც ვერ გავიმეტე.
ფიფქების ვალსი
ლექსს ვკითხულობდი,ნერვიულად,კისრამდე აჭრილს.
სადაფისფერი ნაჭრით დამახურეს სიზმრებმა ძილი.
მეწვია განცდა,ღამენათევ ფიქრებით აცრილს.
ფორტეპიანოზე თითის აკვრა–ძალიან ფრთხილი.
ვსუნთქავდი აპრილს,ნისლოვანი საღამო მსურდა.
დუმილით შეწყდა ზამთრის სუნთქვა,ფიფქების ვალსი.
თებერვლის თოვლი,სატრფოს ხელში გამდნარი გუნდა
შემორჩა აპრილს...
შენს სიზმარეთში ნაოცნებარს მოვგავდი აჩრდილს,
თვითმკვლელი მზერით,უთქმელი სიტყვით,ნაბიჯით თუნდაც,
ლექსს ვკითხულობდი ნერვიულად,კისრამდე აჭრილს...
ვსუნთქავდი აპრილს,შენ თუ გრძნობდი ამ სულელ სუნთქვას
და მხოლოდ ფიქრი,მხოლოდ ფიქრი–მოკვდავი აზრი,
დაკარგვა სიტყვის,იმედების,ღიმილის თუნდაც.
შეუნდეთ აპრილს კიდევ ერთი ფიფქების ვალსი,
თებერვლის თოვლი,სატრფოს ხელში გამდნარი გუნდა.
სივრცე ილევა, უიმედოდ,ძალიან ჩუმად
სივრცე ილევა, უიმედოდ, ძალიან ჩუმად,
ბარის ესთეტიზმს მკრთალი შუქი მატებს სინაზეს,
აწვდის "პორტსიგარს"მეგობარი ნერვიულ სტუმარს
და მონოლოგიც წამით წყდება მორიგ სიტყვაზე...
იქნებ სიზმრებმა გაგიმხილონ ჩაკლული ფიქრი,
იმ თეთრად ნათევ ღამეებში დამტკბარ განცდებად,
ალბათ ქალაქი იმალება ამ ფარდებს იქით
და ჩუმი ბაღი ფოთოლცვენით ნაღვლიანდება.
როდემდე მღლიდეს,ღირდეს მაინც გული სათრევად!
ცა ნაბიჯებით მოზომილი დიადს არ ჰგავდეს.
მთვარეს პერანგი ავახიე ღამის სათევად
იქ,სადაც ბაღი გაძარცულა შემოდგომამდე.
ამ სიჩუმეში აღარ დარჩა უკვე ცინიზმი,
გერდას ბაგეზე ვაშრობ ყინულს ზამთრით მონატანს,
ღამე ნისლებში დაიმსხვრევა მთვარე–თილისმით
და მკვდარი ჩრდილით აატირებს უხმო სონატას.
ზეცა მზეს კრძალავს,უმნიშვნელო სიცოცხლის გამცემს,
დანკოს გმირობით,ილუზიით მნათობ სინათლეს.
მწუთხე ტკივილი ენაცვლება ავადმყოფ განცდებს
და ფერფლად წყდება მორიგ სიგარეტს.
გუშინ ვარდები დავკრგძალე
გუშინ ვარდები დავკრგძალე,
გიშრის ოცნებები წვიმაში დამისველდა,
მტკნარი სიმარტოვე ლექსებად დავცალე,
მზეს რომ მეეზოვე აღვიძებდა…
ეული ფიქრები ბაქანთან დავტოვე,
ცა, რომ იდიოტებს გაედავა,
ფერადი მაისი დეკემბრად დავთოვე,
გვირილებით რომ არ გვეგუნდავა,
ეს მერანდენედ, ცის კარი გაიღო
დილა, ღრუბლების დაესწრო ქორწილს,
ბაღებში, მტრედებთან ქრისტეს ხორცს გავიყოფ,
არა ძვირფასი ქალწულის კოცნით,
ბოდვაში გავივლი ნამიან ხვიარებს,
გამოგიტყდები მთვრესთან ღალატში,
პაემანივით, რომ დამაგვიანეს,
იმ ჩამტვრეული ფარნების ქალაქში
და კეთროვანი მუზების ნახშირით,
გუბე, ფილტვები ივსება თანდათან,
გამოქცეული, სახლიდან, ბავშვივით,
ავადმყოფურად დავწვები ბაქანთან,
ცარიელ ოთახში მეძიონ კედლებმა,
რომ მიეჩვივნენ ღვინოს და თამბაქოს…
აყოლებული ქუჩების კეთება,
ყველა პოეტურ მიგნებას გააქრობს,
სარეცელიდან გიმილავენ მოძღვრები,
უშნო მარშების მიწება სუფევს,
რკინის ბილიკით ბაქანსაც მოვწვდები
და დენთის ბოლი აავსებს კუპეს..
გთხოვთ, გევედრებით,მდაბლად მლოცველებს,
ამომაგლიჯეთ, ამომძიძგნეთ მკერდიდან გული,
მე ვერ გავუძლებ მის ქარიშხლებს, ვნებებს,ოცნებებს
და დაბრმავებულს შთაგონებით მღელვარე სურვილს.
მე ვერ გავუძლებ მის ცხოველურ,ველურ სიცოფეს,
ამომაგლიჯეთ, ამომძიძგნეთ მკერდიდან გული,
ასი სიკვდილით არის ჩემში ერთი სიცოცხლე,
აზრთა სიმაღლე, –სიმახინჯით და სიყვარულით.
მე ჩავამტვრიე ცის კამარა, აი, მოვედი,
და მიწიერი სამყოფელი გამოვიძიე,
ვნახე, შევიცან ... მე სახელად მქვია პოეტი,
მე პლანეტებში დედამიწა ამოვირჩიე.
გამასწრო ქარმა, გაბედა ქარმა,პირველად სცადა,
დავღლილვარ ალბათ და მის ხეტიალს ჩამოვრჩი დროში.
მე დავრჩი გაღმა,ყველაფრის გაღმა, წყვდიადში სადღაც
და დედამიწა დამეკარგა ვარსკვლავთა ბრბოში. ძირს სამოსელი დაჰყარა სულმა.
ფიქრი შეეხო დამჭკნარ იმედებს.
ასე სიკვდილზე შეყვარებულმა
სიცოცხლე მაინც ვერ გავიმეტე.
ფიფქების ვალსი
ლექსს ვკითხულობდი,ნერვიულად,კისრამდე აჭრილს.
სადაფისფერი ნაჭრით დამახურეს სიზმრებმა ძილი.
მეწვია განცდა,ღამენათევ ფიქრებით აცრილს.
ფორტეპიანოზე თითის აკვრა–ძალიან ფრთხილი.
ვსუნთქავდი აპრილს,ნისლოვანი საღამო მსურდა.
დუმილით შეწყდა ზამთრის სუნთქვა,ფიფქების ვალსი.
თებერვლის თოვლი,სატრფოს ხელში გამდნარი გუნდა
შემორჩა აპრილს...
შენს სიზმარეთში ნაოცნებარს მოვგავდი აჩრდილს,
თვითმკვლელი მზერით,უთქმელი სიტყვით,ნაბიჯით თუნდაც,
ლექსს ვკითხულობდი ნერვიულად,კისრამდე აჭრილს...
ვსუნთქავდი აპრილს,შენ თუ გრძნობდი ამ სულელ სუნთქვას
და მხოლოდ ფიქრი,მხოლოდ ფიქრი–მოკვდავი აზრი,
დაკარგვა სიტყვის,იმედების,ღიმილის თუნდაც.
შეუნდეთ აპრილს კიდევ ერთი ფიფქების ვალსი,
თებერვლის თოვლი,სატრფოს ხელში გამდნარი გუნდა.
სივრცე ილევა, უიმედოდ,ძალიან ჩუმად
სივრცე ილევა, უიმედოდ, ძალიან ჩუმად,
ბარის ესთეტიზმს მკრთალი შუქი მატებს სინაზეს,
აწვდის "პორტსიგარს"მეგობარი ნერვიულ სტუმარს
და მონოლოგიც წამით წყდება მორიგ სიტყვაზე...
იქნებ სიზმრებმა გაგიმხილონ ჩაკლული ფიქრი,
იმ თეთრად ნათევ ღამეებში დამტკბარ განცდებად,
ალბათ ქალაქი იმალება ამ ფარდებს იქით
და ჩუმი ბაღი ფოთოლცვენით ნაღვლიანდება.
როდემდე მღლიდეს,ღირდეს მაინც გული სათრევად!
ცა ნაბიჯებით მოზომილი დიადს არ ჰგავდეს.
მთვარეს პერანგი ავახიე ღამის სათევად
იქ,სადაც ბაღი გაძარცულა შემოდგომამდე.
ამ სიჩუმეში აღარ დარჩა უკვე ცინიზმი,
გერდას ბაგეზე ვაშრობ ყინულს ზამთრით მონატანს,
ღამე ნისლებში დაიმსხვრევა მთვარე–თილისმით
და მკვდარი ჩრდილით აატირებს უხმო სონატას.
ზეცა მზეს კრძალავს,უმნიშვნელო სიცოცხლის გამცემს,
დანკოს გმირობით,ილუზიით მნათობ სინათლეს.
მწუთხე ტკივილი ენაცვლება ავადმყოფ განცდებს
და ფერფლად წყდება მორიგ სიგარეტს.
გუშინ ვარდები დავკრგძალე
გუშინ ვარდები დავკრგძალე,
გიშრის ოცნებები წვიმაში დამისველდა,
მტკნარი სიმარტოვე ლექსებად დავცალე,
მზეს რომ მეეზოვე აღვიძებდა…
ეული ფიქრები ბაქანთან დავტოვე,
ცა, რომ იდიოტებს გაედავა,
ფერადი მაისი დეკემბრად დავთოვე,
გვირილებით რომ არ გვეგუნდავა,
ეს მერანდენედ, ცის კარი გაიღო
დილა, ღრუბლების დაესწრო ქორწილს,
ბაღებში, მტრედებთან ქრისტეს ხორცს გავიყოფ,
არა ძვირფასი ქალწულის კოცნით,
ბოდვაში გავივლი ნამიან ხვიარებს,
გამოგიტყდები მთვრესთან ღალატში,
პაემანივით, რომ დამაგვიანეს,
იმ ჩამტვრეული ფარნების ქალაქში
და კეთროვანი მუზების ნახშირით,
გუბე, ფილტვები ივსება თანდათან,
გამოქცეული, სახლიდან, ბავშვივით,
ავადმყოფურად დავწვები ბაქანთან,
ცარიელ ოთახში მეძიონ კედლებმა,
რომ მიეჩვივნენ ღვინოს და თამბაქოს…
აყოლებული ქუჩების კეთება,
ყველა პოეტურ მიგნებას გააქრობს,
სარეცელიდან გიმილავენ მოძღვრები,
უშნო მარშების მიწება სუფევს,
რკინის ბილიკით ბაქანსაც მოვწვდები
და დენთის ბოლი აავსებს კუპეს..