ქარის ორკესტრი...
როს უიმედოდ მივიწყებულ ობობას ქსელზე,
ქარის ორკესტრში დირიჟორობს ფრანსის გოია,
მე მოვალ შენთან, რომ მოგხვიო ხელები წელზე,
მე მოვალ შენთან, თუმცა ვიცი გზები შორია.
შენ ეტრფი მარად, ცოდვილ სხეულს სულო საბრალო,
და მიწიერში ჩაეკემსე სატრფოს თვალებით,
მე მოგშორდები, მიგატოვებ ხორცო ჩამპალო!
როს იმიერში გამარჯვებით გარდავსახლდები.
შენ შეიძლება დირიჟორი გახდე ამ ქარში,
ობობას ქსელზე წკრიალა ხმაც გახდე სიმების,
მშვენიერი ხარ, ვაღიარებ, მზეშიც, ავდარშიც,
მაგრამ ფრჩხილადაც არ მიგიჩნევ სერაფიმების.
მე ვეტრფი ნათელს კალმოსანის შეფერილობით,
ამიტომ, ერთხელ, ძუნწ მსახურად აღმიქვი ქარში,
ლექსის იალქნის ნაწილი ვარ შენი წყალობით,
და მე სული მთხოვს, რომ მივიდე ისევ ტაძარში.
და მეც წავედი, თუმც მაბრკოლებს შენი მშვენება,
მიწიერებავ, ორგულობა არ დამაბრალო!
ქარის ორკესტრში ლურჯა ცხენის მინდა ჭენება,
რომ გადმოგხედო, როგორ ქრები სულო საბრალო.
და უიმედოდ მივიწყებულ ობობას ქსელზე,
ქარის ორკესტრში, რომ დაუკრავს ფრანსის გოია,
შენ ვეღარ ნახავ მომფერებელს, ლამაზო წელზე,
რადგან მიწიდან სამოთხემდე ძალზე შორია...
ქალი და ჯალათი(მეაბორტე დედებს)...
ქალი და ჯალათი...
მთები ზვირთებად აიწივნენ დაუსრულებლად,
და თეთრ მწვერვალზე საიდუმლოდ მოჩანს წითელი,
როგორაც ქვრივი დედა დნება, თავშალიანი,
ასე, ამ ღამით თოვლიანი, დნება სანთელი.
წუთისოფელო რამოდენა ტანჯვას ატარებ!
ეს მერამდენე დედა ტირის გულამოსკვნილი,
-შვილო ადექი, დამენახე! - გოდებდა ქალი,
შვილის საფლავზე ვარდებივით გადაფენილი.
ასე, ყოველდღე დედა მიდის, სასაფლაოზე,
სახის კანივით გადამჭკნარი, მიაქვს ვარდები,
უკან ჯალათი გაჰყოლია, ცრემლიან კვალზე,
და ცეცხლში იწვის, მასთან ერთად, ყველა დარდები.
ახლა თორმეტის იქნებოდი, - გოდებდა ქალი,
(სულს მიშფოთებდა ეს გოდება, სულს მიშფოთებდა)
თავზე ჯალათი დაჰყურებდა, ვით მიწას ალი,
იწვოდა ღამე, დღეც იწვოდა, ქალი გოდებდა...
ეს მერამდენე შერევია თმაში ჭაღარა,
სახის ნაკვთებიც გადამჭკნარა, როგორც ვარდები,
ქალი გოდებდა, ამ ქვეყანას იყო აღარა,
და უსიცოცხლოდ ფრიალებდა, როგორც ფარდები.
ამ ქვეყანაზე კენტად იყო შემორჩენილი,
მთების ზვირთებად აიწია დედაბუნება,
შავებიანმა მოძრაობა იგრძნო მუცელში,
და მეცამეტედ შეეპარა სულში ცდუნება.
ღამე გათენდა, ჯალათობით გათენებული,
და მეცამეტე ორსულობა ასე დამთავრდა:
-,,ნაგავის ყუთში გადაყრილი ჩვილ ქარველების,
სისხლის მდინარე, რძის მაგივრად, ქალში ჩასახლდა".
და რეალობა, კოშმარებად გარდაქცეული,
უფლის სასჯელად მოევლინა, შვილის მკვლელ დედას,
ახლა ბებერი, უსიცოცხლო და თან ეული,
შეეპყრო რაღაც მიუწვდომელ, უხილავ სევდას.
წუთისოფელო რამოდენა ცოდვას ატარებ!
ისევ აბორტი, ორსულობა ასე დამთვრდა,
და ჯალათობით განწირული შვილების ცოდვა,
დედების სულში კოშმარებად სისხლით ჩასახლდა.
მთები ზვირთებად აიწივნენ დაუსრულებლად,
თეთრ მწვერვალებზე აწ ხილული, მოჩანს წითელი,
ჯალათთან ერთად ქალი ტირის, ყველა აბორტს და...
-დნება სულები, ჯოჯოხეთში, როგორც სანთელი.
როს უიმედოდ მივიწყებულ ობობას ქსელზე,
ქარის ორკესტრში დირიჟორობს ფრანსის გოია,
მე მოვალ შენთან, რომ მოგხვიო ხელები წელზე,
მე მოვალ შენთან, თუმცა ვიცი გზები შორია.
შენ ეტრფი მარად, ცოდვილ სხეულს სულო საბრალო,
და მიწიერში ჩაეკემსე სატრფოს თვალებით,
მე მოგშორდები, მიგატოვებ ხორცო ჩამპალო!
როს იმიერში გამარჯვებით გარდავსახლდები.
შენ შეიძლება დირიჟორი გახდე ამ ქარში,
ობობას ქსელზე წკრიალა ხმაც გახდე სიმების,
მშვენიერი ხარ, ვაღიარებ, მზეშიც, ავდარშიც,
მაგრამ ფრჩხილადაც არ მიგიჩნევ სერაფიმების.
მე ვეტრფი ნათელს კალმოსანის შეფერილობით,
ამიტომ, ერთხელ, ძუნწ მსახურად აღმიქვი ქარში,
ლექსის იალქნის ნაწილი ვარ შენი წყალობით,
და მე სული მთხოვს, რომ მივიდე ისევ ტაძარში.
და მეც წავედი, თუმც მაბრკოლებს შენი მშვენება,
მიწიერებავ, ორგულობა არ დამაბრალო!
ქარის ორკესტრში ლურჯა ცხენის მინდა ჭენება,
რომ გადმოგხედო, როგორ ქრები სულო საბრალო.
და უიმედოდ მივიწყებულ ობობას ქსელზე,
ქარის ორკესტრში, რომ დაუკრავს ფრანსის გოია,
შენ ვეღარ ნახავ მომფერებელს, ლამაზო წელზე,
რადგან მიწიდან სამოთხემდე ძალზე შორია...
ქალი და ჯალათი(მეაბორტე დედებს)...
ქალი და ჯალათი...
მთები ზვირთებად აიწივნენ დაუსრულებლად,
და თეთრ მწვერვალზე საიდუმლოდ მოჩანს წითელი,
როგორაც ქვრივი დედა დნება, თავშალიანი,
ასე, ამ ღამით თოვლიანი, დნება სანთელი.
წუთისოფელო რამოდენა ტანჯვას ატარებ!
ეს მერამდენე დედა ტირის გულამოსკვნილი,
-შვილო ადექი, დამენახე! - გოდებდა ქალი,
შვილის საფლავზე ვარდებივით გადაფენილი.
ასე, ყოველდღე დედა მიდის, სასაფლაოზე,
სახის კანივით გადამჭკნარი, მიაქვს ვარდები,
უკან ჯალათი გაჰყოლია, ცრემლიან კვალზე,
და ცეცხლში იწვის, მასთან ერთად, ყველა დარდები.
ახლა თორმეტის იქნებოდი, - გოდებდა ქალი,
(სულს მიშფოთებდა ეს გოდება, სულს მიშფოთებდა)
თავზე ჯალათი დაჰყურებდა, ვით მიწას ალი,
იწვოდა ღამე, დღეც იწვოდა, ქალი გოდებდა...
ეს მერამდენე შერევია თმაში ჭაღარა,
სახის ნაკვთებიც გადამჭკნარა, როგორც ვარდები,
ქალი გოდებდა, ამ ქვეყანას იყო აღარა,
და უსიცოცხლოდ ფრიალებდა, როგორც ფარდები.
ამ ქვეყანაზე კენტად იყო შემორჩენილი,
მთების ზვირთებად აიწია დედაბუნება,
შავებიანმა მოძრაობა იგრძნო მუცელში,
და მეცამეტედ შეეპარა სულში ცდუნება.
ღამე გათენდა, ჯალათობით გათენებული,
და მეცამეტე ორსულობა ასე დამთავრდა:
-,,ნაგავის ყუთში გადაყრილი ჩვილ ქარველების,
სისხლის მდინარე, რძის მაგივრად, ქალში ჩასახლდა".
და რეალობა, კოშმარებად გარდაქცეული,
უფლის სასჯელად მოევლინა, შვილის მკვლელ დედას,
ახლა ბებერი, უსიცოცხლო და თან ეული,
შეეპყრო რაღაც მიუწვდომელ, უხილავ სევდას.
წუთისოფელო რამოდენა ცოდვას ატარებ!
ისევ აბორტი, ორსულობა ასე დამთვრდა,
და ჯალათობით განწირული შვილების ცოდვა,
დედების სულში კოშმარებად სისხლით ჩასახლდა.
მთები ზვირთებად აიწივნენ დაუსრულებლად,
თეთრ მწვერვალებზე აწ ხილული, მოჩანს წითელი,
ჯალათთან ერთად ქალი ტირის, ყველა აბორტს და...
-დნება სულები, ჯოჯოხეთში, როგორც სანთელი.