ნიკა ჩერქეზიშვილი - აღსარება (პოეტური მიგნებების გარეშე)

მარტივად, ისე,
რომ სიკვდილზე კიდიხარ,
ცხოვრებას (დოგმაა) ტონი აქვს უხეში,
ყველა კონცეფცია და ყველა იდეა,
ყველა თეორია მცდარია – ფუჲ ეშმაკს -
აქ ხვდები პარადოქსს -
ჩანს წინ წაიწევა
საქმე და სიტყვები სიტყვებში გაგრევენ,
უფალი ყოველთვის უფრო მეტს იძლევა,
ვიდრე სთხოვ,
რწმენისგან დარჩენილ ნანგრევებს -
თუ არ მოუფრთხილდი – ერთხელაც მოხდება,
დადგება განგება შემთხვევის დონეზე,
პირველი რჩევაა – მკვდარი ნუ მოკვდები,
მეორე – კაცი რომ მეტია ცხოველზე.
იცინი, (სიმწრისგან)
რომ სერიოზული,
არის განლაგება ქაოსში საგნების -
პოეტი გქვია და ცოლი გყავს ორსულად -
რა შუაშია და – ძნელია გაგნება გზის,
როცა სივრცესაც სჩვევია დუმილი,
მართალი ყოველთვის თავს ჩათვლის ცოდვილად,
ეპოქა წყდება და გაბმული ყმუილის
აზრია უაზრო,ფუ შენი,მოდი რა,
აქციე ზურგი ამ ხმას – გულისარევის,
გეგმა ვინც დაიდო წინ – იმოგზაუროს
თვითონ და მოეშვი წეს-წყობის არევას,
წესი რა წესია – თუ აურზაური,
აღრევა,დებოში არ გამოიწვია,
ფეხები რად გინდა – თუ ძლივს არ მიათრევ,
ასეა -შენამდეც მრავალმა იწვნია,
რომ ყველას თავისი ჰქონია სიმართლე.
რადგანაც გრძელია გზა,
გარდაუვალი -აქამდე ყოფილთა,
არდაბადებულთა,
და შეწყალებაზე ნათქვამი უარი -
დროა,რომ უარყო,
სანამ ჩაგეხუთა ჰაერი,
ცხოვრება ნამდვილი ომია,
შედეგი არასდროს ემთხვევა მოლოდინს,
ვერც შენ გადარჩები – თუ არ გითხოვია
უფლისთვის – ინებოს – გახვიდე ბოლომდე.
რადგანაც ყელში გაქვს გაჩრილი ცოდვები,
ჰგავხარ უსურვილო,
უსულო თვითმკვლელებს,
სანამ შენს მყიფე ძვლებს მიწიდან მოკრებენ,
ილოცე -მიშველე, უფალო, მიშველე…
დღეს ყველა სწავლული შტერია,
პედანტი,
ყველა გულმხურვალე – საზიზღარად მლიქვნელი,
ამ თემის გარშემო გამართულ დებატებს -
გამოთქმულ სირეგვნეს – გამოთქმულ სიქველეს -
ვინ რა თავში იხლის,
დროს -
წარსულს -
რა შეცვლის -
ის მხოლოდ უდროოდ წასულებს ენდობა,
ვფიქრობ,
ყველა კითხვას პასუხი გაეცა -
დღეს თუ ხარ ცოცხალი – დღეს ითხოვ შენდობას.
მიყვები არაეულ-დარეულ დინებებს,
(აქ უკვე საშინლად გეშლება ნერვები)
ოცი საუკუნის წინ
ღმერთმა ინება
და შენთვის ჯვარს ეცვა და დღემდე ევნება.