სალაღობონი - ქართული ხალხური პოეზია

ბაიაშვილ ავად გახდა,
მთვრალს შასცივდა წუხელისა,
უცხელებენ ნიორ-წყალსა _
ეგრა სნეულს უშველისა!
ნარეცხ მაინც მოუტანეთ
ნაარაყალ ჭურჭელისა!
მართამა თქვა: «დაიმეხოს,
სიკვდილი სჯობს უქნელისა,
ზომარაით ვერგაიგო
მაგ გასახეთქ მუცელისა?!»
ავადმყოფმა დაიუბნა
მცნება დიდისრუსთველისა:
«ისევ მაძღრის სიკვდილი სჯობს,
მინამ _ უსმელ-უჭმელისა!»
სერზე მიდის სამი მგელი,
ტუჩმოკლე და კუდაგრძელი,
ერთმანეთს ეუბნებიან:
ჭალას არის ლურჯა ცხენი,
ერთმა ცხენს თავს დაურბინოს,
ორმა გავკრათ გავას ხელი,
პატრონს კაცი გავუგზავნოთ:
«ნუღარგინდა თივა-ქერი!»
ხახათ მარიამ ვერა სჯობ
ჩემ მძახალ ხმალგრძელთ თინასა,
რახანის წახვალ ქალაქსა,
მერდინს უზიდავ, შილასა;
აგივსავ სიზიკებითა, _
დროშასავითა ბრწყინავსა;
აცა, გაზაფხულ მოვიდეს,
რარიგად მოვრთავ თინასა!
შორით ყურებას დამიწყებ,
ლაშარსრო დავდებთ ბინასა _
მეძრახებოდეს შორითა,
მაწვდიდეს სავსე მინასა!
კარგა ვიცი, ისევა დგას
ქალაკმაის ჭურჭელშია,
მამიტანეთ მწარე წყალი,
რო ჩავასხა მუცელშია...
მაგისფარდაგშიმც გამხვია,
როგორც მთვარეღრუბელშია!
სხვას კი არას დავაშავებ, _
ხელს კი ჩავყოფ უბეშია.

პეტრია-საზანდარი ვარ,
ლექსების გამომჩარხავი,
აზნაურებში მავალი,
ბევრი თავადის მნახავი,
პურადიაფის მაქები,
და პურადძვირის მძრახავი...
თქვენი მტერი და ორგული _
სულ პირქვე დასამარხავი!
ტაბახმელელ პატარძლებმა
არგაიხარესო,
სტვირის გუდა დამიხიეს,
ნიფხვად ჩაიცვესო,
ფიფინურები დამიხსნეს,
ღილად აისხესო,
გაიარ-გამაიარეს _
დააჟღარუნესო