და სადღაც ჩუმად მიიპარება,
დრო წამებს აცლის საათის ისრებს,
დრო როგორც წესი მიიბარგება.
გაყინულ თითებს ფოთლები ადევს
და ლერწმის ტანი სველ გზას მიჰყვება,
სიცივისაგან გათოშილ ბაგეს
სიცოცხლით უწევს კვლავ გაღიმება.
აი ეს არის, სწორედ ეს არის
ვერავინ შეცვლის დროის დინებას,
ის უკვდავია, თუმცა სულ კვდება
და თავის დრო აქვს ყოველ ქმნილებას.
სველ გზაზე ისევ გამოჩნდა ტანი
უხელფეხო და მსგავსი ლერწამის,
დრო სიცოცხლეა, სიცოცხლე_ დროა
დრო ხომ დედაა ყოველი წამის.
ხატია ფაცია