ერთხელ იქნება...

განუკითხავად მათოვს და მათოვს
და გარდაუვალს ველი განაჩენს,
მიყვარს და მაინც ვეწამე რატომ,
მიყვარს და მაინც რატომ დამსაჯეს?!.

მიყვარს და მაინც ფრთებს მხევს წყვდიადი,
თუმც ბედნიერი ქვეყნად ვინ თქმლუა?!
და სიყვარულით თითქოს დიადი
ბოლოს და ბოლოს ვიქეც ბითურად.

გძულედს კიდეც და გიყვარდეს კიდეც,
წყევლიდე კიდეც, კიდეც ლოცავდე,
გსმენიათ?! გული კოცონზე მიდევს
და განძარცული სულით ხორცამდე

ვარ და არცა ვარ,
ვარ და არცა ვარ,
და ვემსგავსები მდუმარ ობელისკს,
ეს ვინ ამავსო,
ეს ვინ დამცალა არაფრისა და ყოვლის მფლობელი?!

უკანასკნლელი, ჰა, ესეც წელი!..
შემომათოვა მეც სულში უხვად
და კიდეც გლოცავ
და კიდეც გწყევლი,
კიდეც მიყვარხარ და კიდეც მძულხარ.

ჩემი სავალის მე ვიცი ბოლო,
ჩემი ცხოვრების ვიცი ფინიშიც,
მიყვარს და მაინც სიკვდილში ვცხოვრობ,
მიყვარს და მაინ ვრჩები სიკვდილში.