მზე შემოდგომის სევდის ლექსია,
და გულში სიტყვა მორცხვად ფართხალებს
და გოლგოთაზე მიდის მესია,
და ეკლის გვირგვინს რწმენით ატარებს.
ასე იქნება მთელი ზამთარი,
ცა მოღუშული და ღამე გრძელი
და ფიქრი ჩემი ცრემლის საყდარი
და შორი მზერა, თვალები ცხელი.
თუ სინანულის გრძნობა დიდია,
ეს გადაარჩენის ერთი პირობა,
ცაზე მოხუცი მთვარე კიდია,
ჩემი წარსულის დიდი გმირობა.
ჩემი ბავშვობა ლურჯი ლექსია
და მზე სიცოცხლეს ისევ ინათებს,
ჯვარზე გააკრეს წუხელ მესია,
სისხლი ეტყობა ტანჯვის აღმართებს.
მამა პეტრე
და გულში სიტყვა მორცხვად ფართხალებს
და გოლგოთაზე მიდის მესია,
და ეკლის გვირგვინს რწმენით ატარებს.
ასე იქნება მთელი ზამთარი,
ცა მოღუშული და ღამე გრძელი
და ფიქრი ჩემი ცრემლის საყდარი
და შორი მზერა, თვალები ცხელი.
თუ სინანულის გრძნობა დიდია,
ეს გადაარჩენის ერთი პირობა,
ცაზე მოხუცი მთვარე კიდია,
ჩემი წარსულის დიდი გმირობა.
ჩემი ბავშვობა ლურჯი ლექსია
და მზე სიცოცხლეს ისევ ინათებს,
ჯვარზე გააკრეს წუხელ მესია,
სისხლი ეტყობა ტანჯვის აღმართებს.
მამა პეტრე