გურამ თოდაძე

ამ სახლში ერთი გოგონა ცხოვრობს,
მის ეზოს აკრავს გარედან ფიქრი,
კედლებს ატყვია სინაზე ოქროს,
და ვიღაც ბიჭის, უძილოს, თითქმის...
როგორ ეტრფიან ვაჟები უნარს,
რომ სილამაზის შეიქმნან ხილვად,
მერე რაა თუ კი სუყველას უყვარს,
და აწყვეტილან მის გულში ფიქრად...
კედლის ნაწერზე... როგორ მიყვარხარ,
ან ჩემი დღე ხარ, ან ჩემი ღამე,
ყოველდღიურად ისე უნახავს,
როგორ იბრძვიან, მიჯნურნი, რამდენს...
მთვარე კი ისევ, დღეს როგორ ღელავს,
დაიწვა გული ამდენის, თითქმის,
ცა რომ მიჯნური თვალებში ელავს,
წლები წარსულის ო, როგორ მიქრის...
დღეს კი გოგონას, ამ სახლში ზრუნვის,
ღიმილი მძლავრობს, რომ მის სარკმელზე,
და ეზოს ახლავს გარედან წყნარი,
მიჯნურის ტრფობა, ღამის ჰანგებზე...

გურამ თოდაძე