ღამის ტრილოგია - „მშობლებს“

ზაფხულს ამშვენებდა მწვანე მოსასხამი,
დღე იდგა, უღრუბლო მზიანი დარით და
ჩრდილებს მიყვებოდა სხივი მომთაბარე,
გაჰყვა და გაჰყვა და გაჰყვა და წავიდა.

სიო აფხიზლებდა ნაძვებს მარადმწვანეს.
ღამე მოდიოდა, მძიმე ნაბიჯებით,
მე კი შენს საფლავზე ცრემლით გამაწამეს ,
ღამის გუშაგი, რომ მიმზერს გაგიჟებით.

თვალი მომაპყრო და დუმდა ღამის-მცველი,
ცაზე მარტოდმარტო სამნი ვკაშკაშებდით,
მთვარის სინათლეა თითქოს მზეზე მწველი,
მე კი ცრემლს ვიწმინდავ, ისევ გაშმაგებით.

დილას დასტყობია სრული აპათია,
ალბათ ასეთია ჩემი შავი ბედი,
დედამიწამაც რომ ვერსად დამატია,
მე კი თქვენს საფლავებს ნორჩი დავაბერდი.