ვენებგადახნილ მოგონებებს ვებრძვი ოთახში,
თითქმის აღარცერთს შერჩენია ჩვეული სივრცე,
მე ყოველ მათგანს კვლავ ვათავსებ ფუნჯის ოჯახში,
ნახატზე მეტი, ან ლექსზე მეტი მათ რაღა მივცე?
ფეხშიშველია ჩემი გრძნობა მინდორზე ფიქრის,
მე აღარ მჯერა უთოვლობის იანვარს ღამით,
მწამს იმ სითეთრის და ფრთოსანი მაცდური ფიფქის,
რომ ჩამოვა და ხელის გულებს გაყინავს წამით.
სახეჩამოშლილ მაკიაჟივით ყვირის სიბერე
და ჩემს თმაგაშლილ სამყაროზე ქარი ავარდა,
შენ დედამიწავ ციურ ზღვების ბგერით მიმღერე!
თორემ თვალებში ხელგაშლილი სევდა ჩავარდა.