ადექით, დამეცით, სათოფეს მიმიყვათ,
იქნება სიცოცხლე ვიწამო სიკვდილში,
მერე და ჯოჯოხეთს იქნება მიმიშვათ,
იქვე, რომ დავფერფლო, ამაყი სინდისი!
არ მინდა მიმიღოთ აბჯარში მოსული,
ხან ღალატს ვიწამებ, ხან ვიძმობ მტრებისას,
დიაცთა გულ–მოსკვნით, ხმამაღლა ტირილი,
დაღლით ვთმობ მე უკვე ღრეობას მთებისას!
არ გჯრათ?! დავარქმევ აკვანთა სიბილწეს,
როცა კი სიცრუემ იმზგავსოს მართალი,
სიკვდილი დამისხით, სიცოცხლის მაგივრად,
აღარ ვარ მე უკვე ველური ამაყი!
მომეცით სიცოცხლის სულ მცირე ნაკვესი,
მიზეზი, რომ ჰქონდეს ამ სუნთქვას ბურუსში,
თორემ, ხომ ისედაც მხეცები ყლაპავენ,
ჰაერს და, რას ხედავთ ცოფიან სულდგმულში?!
დმითვლის წამები გიჟური ნოტებით,
მოყვება მას მერე ველური აკორდი,
შავ ღრუბელს მოიფენს ბოროტი სატანა,
სცადე და ბილწ სხეულს კანიდან გაშორდი!
ხომ ხედავ?! სიცოცხლე, სიკვდილით დამთავრდა,
არა აქვს მიზანი, თუ რამეს დამონდი,
წითელი ვარდებიც ველურად გაშავდა,
ამ ცოდვილ ბუდეში სასტიკად დავღონდი!
მე მინდა სიკვდილი დავლიო სანაცვლოდ,
სიცოცხლის ამგვარი შემყრია ფეთება,
მე ვიცი, ვერავინ, ვერავინ გამიგებს,
მერე და ქარიშხლებს ეს სულიც ნებდება!
შემზარავ კარიბჭეს აღებენ ღრიალით,
დევები, ცხრა თავსვე, თვითონვე იჭრიან,
ზღაპარიც ბოლოში ამთავრებს გრიგალით,
დასასრულს მშობლებიც შვილებზე ისვრიან!
დავკარგავ ყველაფერს, საკუთარ თავსაც კი....
მოგაგდებთ ამ სხეულს, ველურებს საგლეჯად,
ვერცერთ წვეთს მიწაზე ვერ დაღვრით გულიდან,
და სისხლი სხეულში ჯიუტად დაშრება!
დაიტყობს თვალები ამგვარი გადაღლით,
ნათრევი, საიდან მოსული, აქამდე,
დაიმჩნევს სიზმრებით შფოთიან ღამეებს
და ყველა, ყველაფრით, უთქმელად გადამრევს!
ადექით, დამეცით, სათოფეს მიმიყვათ,
იქნება სიცოცხლე ვიწამო, სიკვდილში,
მერე და ჯოჯოხეთს იქნება მიმიშვათ,
იქვე, რომ დავფერფლო, ამაყი სინდისის!
წიკლაური გიორგი
იქნება სიცოცხლე ვიწამო სიკვდილში,
მერე და ჯოჯოხეთს იქნება მიმიშვათ,
იქვე, რომ დავფერფლო, ამაყი სინდისი!
არ მინდა მიმიღოთ აბჯარში მოსული,
ხან ღალატს ვიწამებ, ხან ვიძმობ მტრებისას,
დიაცთა გულ–მოსკვნით, ხმამაღლა ტირილი,
დაღლით ვთმობ მე უკვე ღრეობას მთებისას!
არ გჯრათ?! დავარქმევ აკვანთა სიბილწეს,
როცა კი სიცრუემ იმზგავსოს მართალი,
სიკვდილი დამისხით, სიცოცხლის მაგივრად,
აღარ ვარ მე უკვე ველური ამაყი!
მომეცით სიცოცხლის სულ მცირე ნაკვესი,
მიზეზი, რომ ჰქონდეს ამ სუნთქვას ბურუსში,
თორემ, ხომ ისედაც მხეცები ყლაპავენ,
ჰაერს და, რას ხედავთ ცოფიან სულდგმულში?!
დმითვლის წამები გიჟური ნოტებით,
მოყვება მას მერე ველური აკორდი,
შავ ღრუბელს მოიფენს ბოროტი სატანა,
სცადე და ბილწ სხეულს კანიდან გაშორდი!
ხომ ხედავ?! სიცოცხლე, სიკვდილით დამთავრდა,
არა აქვს მიზანი, თუ რამეს დამონდი,
წითელი ვარდებიც ველურად გაშავდა,
ამ ცოდვილ ბუდეში სასტიკად დავღონდი!
მე მინდა სიკვდილი დავლიო სანაცვლოდ,
სიცოცხლის ამგვარი შემყრია ფეთება,
მე ვიცი, ვერავინ, ვერავინ გამიგებს,
მერე და ქარიშხლებს ეს სულიც ნებდება!
შემზარავ კარიბჭეს აღებენ ღრიალით,
დევები, ცხრა თავსვე, თვითონვე იჭრიან,
ზღაპარიც ბოლოში ამთავრებს გრიგალით,
დასასრულს მშობლებიც შვილებზე ისვრიან!
დავკარგავ ყველაფერს, საკუთარ თავსაც კი....
მოგაგდებთ ამ სხეულს, ველურებს საგლეჯად,
ვერცერთ წვეთს მიწაზე ვერ დაღვრით გულიდან,
და სისხლი სხეულში ჯიუტად დაშრება!
დაიტყობს თვალები ამგვარი გადაღლით,
ნათრევი, საიდან მოსული, აქამდე,
დაიმჩნევს სიზმრებით შფოთიან ღამეებს
და ყველა, ყველაფრით, უთქმელად გადამრევს!
ადექით, დამეცით, სათოფეს მიმიყვათ,
იქნება სიცოცხლე ვიწამო, სიკვდილში,
მერე და ჯოჯოხეთს იქნება მიმიშვათ,
იქვე, რომ დავფერფლო, ამაყი სინდისის!
წიკლაური გიორგი