ერთი სიცოცხლე არ მყოფნის
ვხვდები,
ვერაფერს ვასწრებ, წარსულს ვბარდები.
მე, ყოველ დილით მუზებთან ვკვდები
და შუაღამისას კვლავ ვიბადები.
წინ მიდევს ვიწრო სავალი გზები,
ბურუსიანი,
სხვა რომ ვერ ხედავს,
ყოველ აისზე მე ლექსში ვკვდები
და მუზებიდან დავსტირი ცხედარს.
უჰაერობა საშინლად მღლიდა,
ხშირად მოვჰგავდი ზღაპრიდან მოსულს,
მე ვცოცხლობ,
როცა სიკვდილი მინდა,
და ვკვდები მაშინ
სიცოცხლე რომ მსურს.
/ნანა მეფარიშვილი/
ვხვდები,
ვერაფერს ვასწრებ, წარსულს ვბარდები.
მე, ყოველ დილით მუზებთან ვკვდები
და შუაღამისას კვლავ ვიბადები.
წინ მიდევს ვიწრო სავალი გზები,
ბურუსიანი,
სხვა რომ ვერ ხედავს,
ყოველ აისზე მე ლექსში ვკვდები
და მუზებიდან დავსტირი ცხედარს.
უჰაერობა საშინლად მღლიდა,
ხშირად მოვჰგავდი ზღაპრიდან მოსულს,
მე ვცოცხლობ,
როცა სიკვდილი მინდა,
და ვკვდები მაშინ
სიცოცხლე რომ მსურს.
/ნანა მეფარიშვილი/