"მე მთხოვენ ღიმილს, როცა გულზე ცრემლები მცვივა,
მე მთხოვენ ვიდგე, როცა მუხლებს არა აქვთ ძალი,
მთხოვენ გავათბო, როცა ისე საშინლად მცივა,
მთლად გაყინული როცა დამაქვს ხორცი და ძვალი.
მე მთხოვენ გავყვე ყველა წამსვლელს იმ გზების იქით,
სადაც საჭირო თითქმის არც ვარ, წერტილად თქმული,
იმედებს მთხოვენ, უიმედოდ დაღლილი ფიქრით,
და ჯანსაღ მზერას, ავადმყოფი როცა მაქვს გული.
მე მთხოვენ ქალის ჩვეულებრივ გრძნობიან თვალებს,
როდესაც გული სიყვარულმა გახეთქოს ლამის,
მთხოვენ მდინარე გადავცურო მეორე მხარეს,
როს ამ ნაპირზე მინდა დავრჩე მეწყვილე ღამის.
ზოგჯერ სული გთხოვს, სიხარულით სავსემ იარო,
(გვეთამაშება ცხოვრებაც და დაგვცინის თითქოს)
როს თავად გინდა ვინმეს გული გაუმზიანო,
საოცარია, აღარავინ არაფერს ითხოვს..."
ნანა მეფარიშვილი
მე მთხოვენ ვიდგე, როცა მუხლებს არა აქვთ ძალი,
მთხოვენ გავათბო, როცა ისე საშინლად მცივა,
მთლად გაყინული როცა დამაქვს ხორცი და ძვალი.
მე მთხოვენ გავყვე ყველა წამსვლელს იმ გზების იქით,
სადაც საჭირო თითქმის არც ვარ, წერტილად თქმული,
იმედებს მთხოვენ, უიმედოდ დაღლილი ფიქრით,
და ჯანსაღ მზერას, ავადმყოფი როცა მაქვს გული.
მე მთხოვენ ქალის ჩვეულებრივ გრძნობიან თვალებს,
როდესაც გული სიყვარულმა გახეთქოს ლამის,
მთხოვენ მდინარე გადავცურო მეორე მხარეს,
როს ამ ნაპირზე მინდა დავრჩე მეწყვილე ღამის.
ზოგჯერ სული გთხოვს, სიხარულით სავსემ იარო,
(გვეთამაშება ცხოვრებაც და დაგვცინის თითქოს)
როს თავად გინდა ვინმეს გული გაუმზიანო,
საოცარია, აღარავინ არაფერს ითხოვს..."
ნანა მეფარიშვილი