ცრემლების კლდე
ვიცი ნია ეგ თმები
ცით ვარდების დაშვების
გლიცინიად ენთები
ფრთებს დაჰყვები შაშვების
გულს გრჩენია ტაროსი
ზღვებად ატორტმანება
ხმები ამ სამყაროსი
კვიპაროსის ზმანება
და ცრემლების კლდეები
ვარსკვლავთა დაცალების
უნიათო დღეები
ჩემი გარდაცვალების
შეხვედრა
რა უბრალოდ იხსნებიან
გულის ცრემლის საგუბრები
რა უბრალოდ იწყებიან
ნია შენთან საუბრები
სიზმრებიდან მოჩანს გზები
გზები შენთან დაუბრების
თვალებიდა შუქი კრთების
ნიამორის და ნუკრების
მეშინია ჟამის ფრთების
და სიბნელის დამუქრების
რა უბრალოდ იწყებიან
ნია შენთან საუბრები.
ქეთის
ქეთი ქარია შორი აქედან
ქედს რომ გადუფრენს თეთრი ქედანით
დანისლულ დღეთა ფორიაქიდან
გულს ძირს დახრიან ახალბედანი
სანამ მზემ ქეთი დღე გაანათა
გულანათალი ჩანს ორქიდეა
არის კრიალი ვერცხლის დანათა
ჩემი სიცოცხლე ბნელის კიდეა
შენი მშვენების დანაშაულის
სასწაულია ვარდთა დაცვენა
მერე შენს თვალებს მზე გადაუვლის
მზე ჩვენ რომ ღამით აღმოგვაცენა
უფალს შეასმენს როს ღაღადებას
საღამოს ქარის გრილი საყდარი
მთვარით ვარდების გაღადღადებას
აღარ შეხედავ შენ გულგამტყდარი
ჯვარის გზა არი არუნარეკლო
გულში არეკლე ლია, რახელი
რა მაღალია ხედავ სამრეკლო
რა მაღალია უფლის სახელი.
ტაძარი
მთვარეს ეფარებიან აქ ქარებით ზარები
დინოზავრის კვერცხებზე ჩნდება დიდი ბზარები
ღრუბლებში იზორბები სად ქორი და ორბია
ვარსკვლავები, ბავშვები, სიზმრები გამორბიან
შენსკენ მოფრინდებიან დიდი თეთრი მტრედები
უფსკრულების ლოცვები, კრულების იმედები
მთვარეს ეფარებიან აქ ქარებით ზარები
დინოზავრის კვერცხებზე ჩნდება დიდი ბზარები.
ნია
ნია ნიავი თმებს გადაგყვება,
თუ გეშინია სულშიც იქროლებს.
ნია აქ ქარი ქარიშხალს ყვება,
ემშვიდობება აქ და იქ როლებს.
ავ დროებათა ანათებს ბროლი
სიზმრებში მქროლის განმარტოებას,
სადღაც სიმღერა კრთება თებროლის
და ხე ბრიალებს ყვითელრტოება.
მალე სიკვდილის ყვითელი ტორი
ქორის მზეს ქარში დაეტოლება,
დაბრკოლებაა სხივების თორი
შორით ანათონ თანატოლებმა.
ნია, თანატოსს ველი ყოველთვის
ძილში, რომელიც მისთვის ძმა არის,
მკვლელი ჯვარია იანვრის ბნელთვის,
შენთვის ნაღველით ისმება ძმარი.
გრილი წერტილიც აქ დაისმება
და ჩაწყვეტილი სიმღერის ეხო
სიზმარს ტირილით შეეხორცება,
მე ხომ არ მინდა რომ მკვდრებს შევეხო.
ქროდეს, ვერ მოგწვდეს ქარი, ავდარი,
არ მიგწუროდეს მზეი აროდეს,
გამტყდარი სანთლის კრთოდეს საყდარი
მისთვის, ვინც ბნელში მიიჩქაროდეს.
ვარსკვლავების დარაჯი
ამ ველურ ვარდებში ვარ ეულ-მთვარეული
შივას ვარსკვლავების მიყვარს დარაჯობა
არ მშივა სიცოცხლე არეულ-დარეული
გული ეუბნება სიკვდილს გამარჯობა
შენდობა შენდა ვარსკვლავო სხივქორბუდა
შენდამი ვარდი ვარ მიქელ-გაბრიელო
ვარსებობთ შენ და მე ოქროსფერო ბუდა
მე აქ მთვარის ვერცხლი უნდა გიბრიალო
ტყდებიან ვერხვები ცეცხლით ასვეტილი
დაისვა წერტილი ვარდების სახსოვარის
მთვარის დამაფიქრებს ღილი აწყვეტილი
და ღიმილ ჩაქრობილი ჯვარი მაცხოვარის
აქ არის მთვარე მთქნარებით მონავალი,
ზღვარი იანვარის, ქარების, მყინვარების,
ვარდი, ვარსკვლავები, ბავშვი ონავარი,
კვლავ ქარის ამოვარდნა ხვალის მძვინვარების.
ვიცი ნია ეგ თმები
ცით ვარდების დაშვების
გლიცინიად ენთები
ფრთებს დაჰყვები შაშვების
გულს გრჩენია ტაროსი
ზღვებად ატორტმანება
ხმები ამ სამყაროსი
კვიპაროსის ზმანება
და ცრემლების კლდეები
ვარსკვლავთა დაცალების
უნიათო დღეები
ჩემი გარდაცვალების
შეხვედრა
რა უბრალოდ იხსნებიან
გულის ცრემლის საგუბრები
რა უბრალოდ იწყებიან
ნია შენთან საუბრები
სიზმრებიდან მოჩანს გზები
გზები შენთან დაუბრების
თვალებიდა შუქი კრთების
ნიამორის და ნუკრების
მეშინია ჟამის ფრთების
და სიბნელის დამუქრების
რა უბრალოდ იწყებიან
ნია შენთან საუბრები.
ქეთის
ქეთი ქარია შორი აქედან
ქედს რომ გადუფრენს თეთრი ქედანით
დანისლულ დღეთა ფორიაქიდან
გულს ძირს დახრიან ახალბედანი
სანამ მზემ ქეთი დღე გაანათა
გულანათალი ჩანს ორქიდეა
არის კრიალი ვერცხლის დანათა
ჩემი სიცოცხლე ბნელის კიდეა
შენი მშვენების დანაშაულის
სასწაულია ვარდთა დაცვენა
მერე შენს თვალებს მზე გადაუვლის
მზე ჩვენ რომ ღამით აღმოგვაცენა
უფალს შეასმენს როს ღაღადებას
საღამოს ქარის გრილი საყდარი
მთვარით ვარდების გაღადღადებას
აღარ შეხედავ შენ გულგამტყდარი
ჯვარის გზა არი არუნარეკლო
გულში არეკლე ლია, რახელი
რა მაღალია ხედავ სამრეკლო
რა მაღალია უფლის სახელი.
ტაძარი
მთვარეს ეფარებიან აქ ქარებით ზარები
დინოზავრის კვერცხებზე ჩნდება დიდი ბზარები
ღრუბლებში იზორბები სად ქორი და ორბია
ვარსკვლავები, ბავშვები, სიზმრები გამორბიან
შენსკენ მოფრინდებიან დიდი თეთრი მტრედები
უფსკრულების ლოცვები, კრულების იმედები
მთვარეს ეფარებიან აქ ქარებით ზარები
დინოზავრის კვერცხებზე ჩნდება დიდი ბზარები.
ნია
ნია ნიავი თმებს გადაგყვება,
თუ გეშინია სულშიც იქროლებს.
ნია აქ ქარი ქარიშხალს ყვება,
ემშვიდობება აქ და იქ როლებს.
ავ დროებათა ანათებს ბროლი
სიზმრებში მქროლის განმარტოებას,
სადღაც სიმღერა კრთება თებროლის
და ხე ბრიალებს ყვითელრტოება.
მალე სიკვდილის ყვითელი ტორი
ქორის მზეს ქარში დაეტოლება,
დაბრკოლებაა სხივების თორი
შორით ანათონ თანატოლებმა.
ნია, თანატოსს ველი ყოველთვის
ძილში, რომელიც მისთვის ძმა არის,
მკვლელი ჯვარია იანვრის ბნელთვის,
შენთვის ნაღველით ისმება ძმარი.
გრილი წერტილიც აქ დაისმება
და ჩაწყვეტილი სიმღერის ეხო
სიზმარს ტირილით შეეხორცება,
მე ხომ არ მინდა რომ მკვდრებს შევეხო.
ქროდეს, ვერ მოგწვდეს ქარი, ავდარი,
არ მიგწუროდეს მზეი აროდეს,
გამტყდარი სანთლის კრთოდეს საყდარი
მისთვის, ვინც ბნელში მიიჩქაროდეს.
ვარსკვლავების დარაჯი
ამ ველურ ვარდებში ვარ ეულ-მთვარეული
შივას ვარსკვლავების მიყვარს დარაჯობა
არ მშივა სიცოცხლე არეულ-დარეული
გული ეუბნება სიკვდილს გამარჯობა
შენდობა შენდა ვარსკვლავო სხივქორბუდა
შენდამი ვარდი ვარ მიქელ-გაბრიელო
ვარსებობთ შენ და მე ოქროსფერო ბუდა
მე აქ მთვარის ვერცხლი უნდა გიბრიალო
ტყდებიან ვერხვები ცეცხლით ასვეტილი
დაისვა წერტილი ვარდების სახსოვარის
მთვარის დამაფიქრებს ღილი აწყვეტილი
და ღიმილ ჩაქრობილი ჯვარი მაცხოვარის
აქ არის მთვარე მთქნარებით მონავალი,
ზღვარი იანვარის, ქარების, მყინვარების,
ვარდი, ვარსკვლავები, ბავშვი ონავარი,
კვლავ ქარის ამოვარდნა ხვალის მძვინვარების.